პარიზის ქართული სამრევლო

904_ikona_derjavnaia_pirveli1

ყოვლის მპყრობელი

როგორც სხეული მკვდარია სულის გარეშე,
ასევე რწმენაც მკვდარია საქმის გარეშე.
წმ.მოციქული იაკობი

მთავარში — ერთიანობა, კამათში — თავისუფლება
და ყველაფერში — სიყვარული.
ნეტარი ავგუსტინე

ცოდნა საქმის, გმირობის გარეშე
ეშმაკეული ღვთისმეტყველებაა.
ღირსი მაქსიმე აღმსარებელი

ღმერთისა და სამშობლოსათვის სიკვდილი მწყურია!
წმ.ამბროსი აღმსარებელი

სადაცა იყვნენ ორნი გინა სამნი შეკრებულ
სახელისა ჩემისათვის, მუნ ვარ მე შორის მათსა.
მათე: 18,20

როგორც სხეული მკვდარია სულის გარეშე,
ასევე რწმენაც მკვდარია საქმის გარეშე.
წმ.მოციქული იაკობი

იხილეთ ზოგიერთი ამონარიდი ამ ნაშრომიდან:

mgvdgsxiladze

მოძღვარი გიორგი სხილაძე

რამდენადაც, ღმერთი ზეცაშიც სუფევს და დედამიწაზეც, მისი ეკლესია პირობითად ორი ნაწილისაგან შედგება: ზეციურისგან, რომელსაც მეორენაირად „მოზეიმე ეკლესია“ ჰქვია და ქვეყნიურისგან, რომელსაც სხვაგვარად „მებრძოლი ეკლესია“ ეწოდება. სწორედ ამიტომ ამქვეყნიურ ეკლესიაში იშვა „მებრძოლი ქრისტეანობის“ აუცილებლობა, რადგან ბოროტი ძალები, სულიერი თუ ხორციელი, ებრძვიან ეკლესიის „ხომალდს“:

1987-88 წწ-დან დაწყებულ ეროვნულ მოძრაობაში ქმედით („აქტიურ“) მონაწილეობას იღებდა საქართველოს. ეკლ. ერთადერთი მღვდელმთავარი და მხოლოდ ერთი მღვდელი. მათთან  ერთად ეროვნული მთავრობის მიმართ ძალადობრივი ამბოხი ქმედითად დაგმო ეპისკოპოსთაგან ერთადერთმა , რომელსაც ეს „რევოლუციური“  უკანონო „მთავრობის“ მხრიდან შეიარაღებულ თავდასხმად, ამის გამო სამშობლოდან იძულებით გაქცევად და ბოლოს,  სამღვდელო პატივიდან განკვეთადაც დაუჯდა. ამიტომ გასაკვირი არ იყო, რომ სახელმწიფო გადატრიალებას, ამ ეროვნულ უბედურებას, რომელიც  საქართველოს. ისტორიაში შევა უშავეს ფურცლად, სამი-ოთხი კაცის გარდა ქართველ სამღვდელოთა სრული უმრავლესობადუმილით ან კმაყოფილებით შეხვდა. ხოლო ვინც მათ ამაში არ ეთანხმებოდა, მაგ., იპოდიაკონი (ამჟამად დეკანოზი) იაკობ აბაშიძე, საეკლ. გალობის ერთ-ერთი მასწავლებელი და ერთი დიაკონი ამისთვის სასულიერო სასწავლებლიდან გაგდებულ-იქნა; თბილისის ფერიცვალების მონასტრიდან დედა ეკატერინესთან (ჯგერენაია) ერთად „გაიქცა“ იღუმენია სიდონია (კაკუბერი), რადგან ეს უკანასკნელი იცემა კიდეც; ასევე მოეპყრნენ უკვე „ხელისუფალნი“ წალენჯიხელ მამა რომანოზს, ხოლო მამებს — არჩილ მინდიაშვილსა და ზაქარია ფერაძეს სიცოცხლის ხელყოფითაც კი დაემუქრნენ როცა 1989 წლის 9 აპრილის ღამის შემდეგ დაიწყო ქართველი ერის მეყვსეული გამოფხიზლება და მას თავისი ეროვნული ხელისუფლების არჩევის საშუალება გაუჩნდა, მოსკოვში მყოფმა პატრიარქმა ილია მეორემ ე. შევარდნაძეს, რომლის ქართული თუ რუსული „კარიერა“ სისხლიანი ძაფებით იყო ნაკერი (რომ აღარაფერი ვთქვათ სხვა ბოროტებებზე), მოუწოდა: „შენ  უნდა დაბრუნდე სამშობლოში, ქართველი ერი გელოდება, შენ სჭირდები მას“ (საქართველოს საპატრიარქოს გამოც. „მადლი“, N1 (127), 1998 წ.).

რით ავხსნათ ქართველი „წითელი მწიგნობრებისადმი“ დაუმსახურებელი პატივისცემა („ნუ მოვიწონებთ იმათ საქციელს, ვინც ზომაზე მეტად გულმოწყალეა. მაგრამ ბოროტთა დასჯაც ჯეროვანია იმისათვის, სიკეთესა და სიმართლეს რომ ვეწიოთ და არა იმისთვის, რომ საკუთარი ვნებები და გულისთქმები დავიკმაყოფილოთ“ — წმ. ანტონი დიდი), რაც არეკლილია მაგ., საქართველოს. საპატრიარქოს გაზეთში „მადლი“ (აპრ-მაისი, 2000 წ., გვ. 7), რომლის რედაქციაც მზეჭაბუკ (ჭაბუა) ამირეჯიბს აქებს „ქართულ მწერლობაში ისეთი დიდებული რაინდის სახის შექმნისათვის, როგორიც დათა თუთაშხიაა“, რომელიც სინამდვილეში  წარმოადგენს ურწმუნო, მრუშ, შიგადაშიგ ლაჩარ, ყაჩაღ (აბრაგ) და მორევოლუციონერო ლიტერატურულ გმირს, რომელზედაც კომუნისტურმა იდეოლოგიამ „შავი თაობები“ გაზარდა?! ასეთი „გმირისადმი“ პატივისცემიდან ერთი ნაბიჯია ანტიქრისტეს მოციქულისადმი პატივისცემამდე.

მღვდელი გიორგი სხილაძე

გადაიტვირთეთ: საქართველოს ეკლესიისა და ქართველი ერის სარწმუნოებრივ-საზოგადოებრივი მოღვაწეობა „გარდაქმნიდან“ „გარდაქმნამდე“.

მიბმული ფაილი:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: