პაპისტური და მონოფიზიტური ერესის შესახებ

კათოლიციზმი

„ქრისტეს ჭეშმარიტი ეკლესიისათვის პაპის უცდომელობის დოგმატი არის არა ოდენ მწვალებლობა, არამედ მწვალებლობათა მწვალებლობა, რადგან არც ერთი ერესი არ აღძრულა უფლისა და მისი წმინდა ეკლესიის წინააღმდეგ ისეთი შეუპოვრობითი და ერთიანი ძალისხმევით, როგორც ეს პაპიზზმა ჩაიდინა. უეჭველად მწვალებლობათა მწვალებლობაა პაპიზმი და საშინელებათა საშინელება, რომელმაც ავად განიზრახა და ბოროტად განდევნა უფალი იესო ქრისტე. პაპიზმი ახალი გამცემლობაა უფლის, ახალი ჯვარცმაა მისი.” (წმინდა იუსტინე პოპოვიჩი)

kanonists_1

აი, სადამდე დაეცა პაპისტური ერესი, ცხოველებს უტარებენ ლიტურგიებს და აზიარებენ; ეს სტარსბურგის კათოლიკური ტაძარია და მიდინარეობს ცხოველთა ოფიციალური მესა; იხ. სხვა სურათებიც შემდეგ ბმულზე: http://www.fotobank.ru/search/1.do?searchid=10142233

kanonists_2

აი, სადამდე დაეცა პაპისტური ერესი, ცხოველებს უტარებენ ლიტურგიებს და აზიარებენ; ეს სტარსბურგის კათოლიკური ტაძარია და მიდინარეობს ცხოველთა ოფიციალური მესა; იხ. სხვა სურათებიც შემდეგ ბმულზე: http://www.fotobank.ru/search/1.do?searchid=10142233

მონოფიზიტური ერესი

„451 წელს ქალკედონის საეკლესიო კრებაზე (მეოთხე მსოფლიო საეკლესიო კრება) მონოფიზიტები დამარცხდნენ და დაიგმო მონოფიზიტური მწვალებლობა; ღვთისგან მოიკვეთნენ ერეტიკოსი მონოფიზიტები ნესტორი, ევტიქი და დიოსკურე, მათი სწავლება მთელმა მართლმადიდებელმა სამყარომ მწვალებლობად გამოაცხადა.” (წიგნიდან „დოგმატური ღვთისმეტყველება”)

ახლა კი გავეცნოთ, საქართველოს საპატრიარქოსთან ევქარისტიულ ერთობაში მყოფი ანტიოქიის საპატრიარქოს საეკლესიო ერთობის ამსახველ დოკუმენტს მწვალებლობათა-მწვალებლობის და საშინელებათა საშინელების კათოლიკურ და მონოფიზიტურ საყდრებთან, რომელიც მოგვაწოდა ფორუმზე გამოსაქვეყნებლად მამა ზურაბმა (აროშვილი):

ხეოფსის პირამიდისხელა ტაძარი (სამების სახელობის ტაძარი) რომ ააშენეს ეკუმენისტებმა, ვის სახელებს გაჰკივის დიაკვანი იქ ჟამისწირვის დროს? ვისა და აი, ამ პატრიარქებისას. ხოლო რომ დაუშვებელია ევქარისტიული ერთობა ერეტიკულ ეკლესიებთან წმინდა მამათა სწავლებით, აი, ეს ადგილიც კარგად წაიკითხეთ:

„ჰრქუა მას ეპარხოსმან: ეზიარები ეკლესიასა კოსტანტინეპოლისასა ანუ არა? მიუგო წმიდამან მაქსიმე: ნუ იყოფინ, არა ვეზიარები. ეპარხოსმან თქუა: რასათვის არა ეზიარები? მიუგო ღირსმან მან: რამეთუ წმიდანი კრებანი განყარნა. ჰრქუა მას ეპარხოსმან: უკუეთუ წმიდანი კრებანი განყარნა, ვითარ მოსახსენებელთა შინა წერილ არიან, და ოდესცა პატრიაქი ჟამსა წირვიდეს იხსენებიან ხმამაღლად? მიუგო მონამან ღმრთისამან: და რა სარგებელ არს სახელთა ხსენება, ვინათგან სარწმუნოება მათ მიერ დამტკიცებული განაგდეს ამის ეკლესიისა_გან?”  (წმ. მაქსიმეს ცხოვრებიდან)

kanonists_6

„собором Святого Эчмиадзина состоялся чин мироварения, в котором принимали участие Святейший Верховный Патриарх и Католикос всех армян Гарегин II, Святейший Католикос Киликийский Арам I, Блаженнейший Армянский Патриарх Стамбульский и всей Турции Месроб II, архиереи и священнослужители Армянской Апостольской Церкви. Среди высоких гостей, присутствовавших на богослужении, были: Блаженнейший Папа и Патриарх Александрийский Петр VII, Святейший Патриарх Московский и всея Руси Алексий II, Блаженнейший Патриарх Румынский Феоктист, Святейший Католикос Востока, митрополит Маланкарский Василий мар Фома Матфей, глава Церкви Англии архиепископ Кентерберийский Джордж Кэри, глава Церкви Дании епископ Копенгагенский Эрик Норман Свендсен, генеральный секретарь Всемирного Совета Церквей пастор д-р Конрад Райзер, высокие представители Поместных Православных и Восточных Православных Церквей, Римско-Католической Церкви, других христианских исповеданий. За богослужением присутствовали также Президент Республики Армении Роберт Кочарян и Президент Нагорно-Карабахской Республики Аркадий Гукасян. “

სრულად ინფორმაცია იხ:  http://www.mospat.ru/archive/nr109242.htm

ანტიოქიის საპატრიარქო საეკლესიო ერთობაშია მონოფიზიტებთან და კათოლიკებთან

  • ანტიოქიის პატრიარქ ეგნატე IV-ის ენციკლიკა და სინოდის დადგენილება სირიელ მონოფიზიტებთან საეკლესიო ერთობის დამყარების შესახებ (1991 წ.)

ანტიოქიის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდა სინოდის წევრებს.

ვადიდებთ ღმერთს და ძმური სალმით მოგიკითხავთ. ქრისტეს მიერი სიხარულით გამცნობთ, რომ მხარს ვუჭერთ წმიდა სინოდის გადაწყვეტილებას (22.087. 1991) სირიის წმიდა ეკლესიასთან (იგულისხმება მონოფიზიტური ეკლესია – რედ.) გაერთიანების შესახებ. კრებას ესწრებოდნენ შემდეგი იერარქები: მისი უნეტარესობა პატრიარქი ეგნატე I (ზაქა აივაზი), მისი უნეტარესობა პატრიარქი ეგნატე IV, მიტროპოლიტი გიორგი ხოდრე, მალაციუს ბარნაბა, ეფრემ ბარსუმი, ისააკ საკა და პავლე ალ-სუქლი. მსჯელობის შემდეგ მონაწილენი შეთანხმდენ და გააფორმეს წინასწარი დოკუმენტი, რომელსაც წაუმძღვარეს წერილი. მისი შინაარსი საბოლოოდ უნდა შეეთანხმებინათ შემდგომ შეხვედრაზე, როდესაც მას ოფიციალური სტატუსი მიენიჭებოდა წმიდა სინოდის შეთანხმებით და მასში აისახებოდა ყოველივე ისიც, რაც წარმოიშვებოდა სინოდის სხდომის განმავლობაში.

ღმერთი მარადის ჩვენთანაა! პატრიარქი ეგნატე IV. დამასკო, სირია.

ენციკლიკა: `არაერთი ათწლეულია, რაც ჩვენი სამოციქულო ტახტის და ძმური მართლმადიდებლური სირიის ეკლესიის (იგულისხმება სირიელ იაკობიტთა საკრებულო – რედ.) მიერ მიმდინარეობს მეცადინეობა ჩვენს ეკლესიებს შორის დოგმატურ და იერარქიულ დონეზე ურთიერთგაგების მისაღწევად. ეს ძალისხმევა სხვა არაფერია, თუ არა ბუნებრივი სურვილი, რათა ყველა მართლმადიდებელი ეკლესია, განსაკუთრებით კი ანტიოქიის საარქიეპისკოპოსო, გაერთიანდეს უფლის ნებისაებრ, ისევე როგორც ერთნი არიან ძე ღმრთისა და ზეციერი მამა. ჩვენი და ჩვენი ძმების, სირიელების ამოცანაა ქრისტეს ქადაგება აღმოსავლეთში. ყველა ჩვენი შეხვედრა, განცხადება და კომუნიკე მოწმობს იმას, რომ ჩვენ ვაღიარებთ ერთ სარწმუნოებას, თუმცა ისტორიის მსვლელობისას განცალკევების სურვილი უფრო ძლიერი იყო, ვიდრე სული ერთობისა. ყოველივე ზემოთქმულმა განაპირობა აუცილებლობა, ანტიოქიის წმიდა სინოდს ღიად გამოეხატა სურვილი ანტიოქიის საარქიეპისკოპოსოს ეკლესიასთან (მონოფიზიტთა საკრებულო – რედ.) ერთობის შესახებ, რომელიც გაამდიდრებს ორივე მხარეს. ეკლესიათა ნებისმიერი გაერთიანება დაფუძნებულია რწმენაზე, რომ ამ გაერთიანებას სული წმიდა ხელმძღვანელობს. სწორედ ეს სული გაამდიდრებს აღმოსავლეთის ამ გაერთიანებულ ეკლესიას ბრწყინვალებით და მადლით, რომელსაც ჩვენ მრავალი საუკუნის მანძილზე მოკლებულნი ვიყავით. ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე, ანტიოქიის ეკლესიის წმიდა სინოდმა დაადგინა:

1)სრული ურთიერთაღიარება და პატივისცემა ორ ეკლესიას შორის ღმრთისმსახურების, სულიერი ტრადიციების, ისტორიული მემკვიდრეობისა და წმ. მამათა ურთიერთცნობის საკითხებში;
2)ორივე ეკლესიის წმიდა მამათა სწავლებების გამოყენება საგანმანათლებლო პროგრამების გაცვლის დროს, თეოლოგიის სწავლებაში;
3)ერთი ეკლესიიდან მეორეში გადასვლის აკრძალვა, მიუხედავად მოტივებისა;
4)ორივე ეკლესიის სინოდების ყრილობათა ორგანიზება;
5)თითოეული ეკლესიისათვის საკუთარი აზრის შენარჩუნების უფლება ქორწინებისა და განქორწინების საკითხებში;
6)ორი ეკლესიის ეპისკოპოსთა შეხვედრის დროს ერთობლივი მსახურებისას უპირატესი იყოს ის ეპისკოპოსი, რომელსაც უფრო მეტი მრევლი ახლავს, მაგრამ თუ ქორწინების საიდუმლო ტარდება, მაშინ უპირატესობა სიძის მხარეს მიენიჭოს;
7)ის, რაც #6 პუნქტში ითქვა, სავალდებულო იყოს ორივე ეკლესიის სამღვდელოებისათვის;
8)ის, რაც #6 პუნქტში ითქვა (უპირატესობა მრევლის რაოდენობის მიხედვით) არ გავრცელდეს ეპისკოპოსთა ერთობლივი მსახურების დროს საღმრთო ლიტურგიაზე; 9)თუკი რომელიმე მღვდელი თავისი ეპარქიის გარეთ იმყოფება ან სხვა ქვეყანაშია, მას შეუძლია ორივე ეკლესიის მრევლისათვის შეასრულოს საიდუმლოები, ლიტურგიისა და ქორწინების ჩათვლით;
10)თუკი ორივე ეკლესიის მღვდლები მოხვდებიან ქვეყანაში, სადაც მხოლოდ ერთი ეკლესიაა, მათ მორიგეობით უნდა იმსახურონ, ერთობლივი მსახურების დროს კი უპირატესი იქნება ის, ვისაც მეტი მრევლი ჰყავს;
11)თუ ღმრთისმსახურებაზე მოხვდებიან ეპისკოპოსი და მღვდელი და-ეკლესიიდან, ბუნებრივია, უპირატესი ეპისკოპოსი იქნება;
12)კანდიდატებს სამღვდელო ქიროტონიისათვის ირჩევს თითოეული ეკლესიის ხელმძღვანელობა, მაგრამ სასურველი იქნება ძმათა დასწრება და-ეკლესიიდან;
13)წინდობისა და ჯვრისწერის დროს მეჯვარეები და მოწმეები შეიძლება იყვნენ ორივე ეკლესიიდან;
14)ორივე ეკლესიის ყველა ორგანო უნდა თანამშრომლობდეს ერთმანეთთან განათლებისა და აღზრდის საკითხებში, რათა ძმური სულისკვეთება დამკვიდრდეს;
15)ვალდებულებას ვიღებთ გავაღრმაოთ ჩვენი ურთიერთობა და-ეკლესიასთან, აგრეთვე სხვა ეკლესიებთანაც, რათა გავხდეთ ერთი სამწყსო ერთი მწყემსისა (,,Courier Oekumenique du Mozen Orrient”16.1.92, “THE WORD”, April, 1992)

  •  იხ. ინგლისურად:

2005.02.05 SANA:
A Joint Church/ Inauguration

Damascus, Feb. 5 (SANA)

Patriarch Ignatios IV Hazim of Antioch and All the East of the Greek
Orthodox and Patriarch Gregarious III Laham of Antioch and All the
East of the Greek-Catholics on Friday evening headed a special Mass
celebration on the occasion of inauguration of Saints Peter and Paul
Joint Church in Dummar outskirt.

“This event is the start point towards uniting the Antioch Church
within the framework of the comprehensive national unity in Syria,”
Patriarch Laham said during the mass.

For his part, Patriarch Ignatios IV Hazim underlined that
inauguration a joint church is an exceptional event that plays an
important role in enhancing the national unity which we are in a dire
need to it in the current circumstances.

  • იხ. ქვევით ქართული თარგმანი:

ერთობლივი ეკლესიის გახსნა

დამასკო, 5 თებერვალი 2005 – SANA(სირიის არაბული საინფორმაციო სააგენტო)

პარასკევს საღამოს, ანტიოქიისა და სრულიად აღმოსავლეთის მართლმადიდებელმა პატრიარქმა ეგნატე IV-მ (ჰაზიმ) და ანტიოქიის და სრულიად აგმოსავლეთის ბერძენ-კათოლიკეთა პატრიარქმა გრიგოლ III-ემ (ლაჰამ) ჩაატარეს სპეციალური სადღესასწაულო მესსა, (ქ. დამასკოს) დუმარის გარეუბანში მდებარე, პეტრე-პავლეს ერთობლივი ეკლესიის გახსნასთან დაკავშირებით.

“ეს მოვლენა წარმოადგენს სირიის ეროვნული ერთობის ჩარჩოში, ანტიოქიის ეკლესიის გაერთიანების ათვლის წერტილს.” განაცხადა პატრიარქმა ლაჰამ მესსის დროს.

თავის მხრივ, პატრიარქმა ეგნატე IV-მ, ხაზი გაუსვა, რომ ერთობლივი ეკლესიის გახსნა არის განსაკუთრებული მოვლენა, რომელიც ამ ძნელბედობის ჟამს, ითამაშებს მნიშვნელოვან როლს ქვეყნის ეროვნული ერთობის გაძლიერების საქმეში.

  • Опубликовано на сайте Портал-Credo.Ru
    09-02-2005 12:10

Православный и мелькитский Патриархи освятили экуменический храм.

Православный патриарх Великой Антиохии и всего Востока Игнатий IV Хазим и глава Мелкитской Греко-Католической Церкви патриарх Григорий III Лахам совершили 4 февраля совместную службу по случаю освящения церкви Святых Петра и Павла в Даммаре, пригороде Дамаска, сообщает сирийское агентство SANA.
“Это событие – начальный пункт объединения Антиохийской Церкви в рамках всестороннего национального единства Сирии”, – заявил патриарх Григорий в своей проповеди на освящении церкви. В ответном слове патриарх Игнатий подчеркнул, что освящение общего православно-мелькитского храма – это исключительное событие, играющее важную роль в созидании национального единства, которое чрезвычайно необходимо в современных условиях.

Среди поместных православных Церквей Антиохийская Церковь является своеобразным “передовиком” экуменических отношений. Молитвенное общение с монофизитами (в частности, при совершении “смешанных” браков) установлено в ней на уровне церковных постановлений. Новый храм станет символом “церковного единства” и будет использоваться не только православными, но и представителями других конфессий.

  • ეკუმენიზმის არაბული მოდელი

უკანასკნელი ოცდაათი წლის განმავლობაში ეკუმენიზმმა რადიკალურად შეცვალა თავისი ტაქტიკა. ეკუმენიზმის მთავარი მტერი, ქრისტიანი ერების ნაციონალურ-კულტურული ტრადიციები, მან თანდათან თავის მთავარ „მეგობრად“ აქცია. მოხდა შეერთება, თითქოსდა შეუერთებელისა _ ეკუმენიზმისა და ფილეტიზმისა (ეკლესიის მერ დაგმობილი სწავლება 1872 წ. კონსტანტ. კრებაზე, რომელიც გულისხმობს ეკლესიის დაფუძნებას მხოლოდ ნაციონალური ნიშნით).

XX საუკუნის 40-იან წლებამდე ფილეტიზმი მხოლოდ განხეთქილებებსა და განყოფებს იწვევდა, რაც აღიქმებოდა, როგორც ერთგვარი ანტიპოდი ეკუმენისტური აღრევა-შეერთებისა, მაგრამ თანამედროვე ეკუმენიზმმა მოახერხა ამ ბარიერის წარმატებით გადალახვა. ეკუმენიზმის უახლესი სქემით ქრისტიანები `განშტოებებად~ იყოფიან არა კონფესიური განსხვავებების პრინციპით, არამედ ნაციონალურ-კულტურული ტრადიციების მიხედვით (და მხოლოდ ამ ნაციონალურ ტრადიციათა შიგნით ხდება `განშტოებათა~ კიდევ უფრო მეტი დაყოფა კონფესიურ `ტოტებად”). შესაბამისად „განშტოებათა“ გაერთიანება ნაციონალურ-კულტურულ დონეზე უნდა დაიწყოს.

ეს თანამედროვე სქემა უაღრესად ეფექტურად იქნა გამოყენებული ქრისტიან-არაბთა მიმართ. ამ მხრივ დიდად წარმატებულია მუშაობა უკრაინელებთან. ახლა კი რუსების ჯერიც დადგა.
მეორე მსოფლიო ომამდე ანტიოქიის მართლმადიდებელი საპატრიარქო მუდმივ ოპოზიციაში ედგა ახალმესტილე ბერძენთა განმაახლებლურ ტენდენციებს. ანტიოქიელები არ დაესწრნენ 1923 წლის კონსტანტინეპოლის ცრუ-კრებას. ეკუმენიზმის „პირდაპირი შტურმი“ ანტიოქიაზე მარცხით დამთავრდა. მაშინ ეკუმენიზმმა ანტიოქიას ზურგში დაარტყა ყოველთა არაბთა ერთობის მომხიბლავი აჩრდილით. და ანტიოქიის საპატრიარქო დაეცა, და დაცემა მისი იყო ყველაზე ძლიერი, მხოლოდ ამ არაბულ ერეტიკულ თანამეგობრობაში, რასაც ადრე ანტიოქიის საპატრიარქო ერქვა, არსებობს ოფიციალურ დონეზე მიღებული და მოქმედი გადაწყვეტილება, მწვალებლებთან უკვე მომხდარი გაერთიანების შესახებ. პირველი ამგვარი გადაწყვეტილება ოცდაათი წლის წინ იქნა მიღებული ლიბანში „მართლმადიდებელთა და მელქიტ-კათოლიკეთა ევქარისტიული ერთობის შესახებ“. შამბეზისა და ბალამანდის შეთანხმებათა ეპოქაში საქმე კიდევ უფრო შორს წავიდა. 1991 წლის 22 ივნისს ანტიოქიის სინოდმა პატრიარქ ეგნატე IV თავმჯდომარეობით მიიღო დადგენილება `მართლმადიდებელთა და სირიელ მართლმადიდებელთა (მონოფიზიტთა) საპატრიარქოებს შორის”.

  • ეს დადგენილება ითვალისწინებს:

1. სრულ ურთიერთაღიარებასა და პატივისცემას ორ ეკლესიას შორის ღვთისმსახურების, სულიერი ტრადიციების, ისტორიული მემკვიდრეობის და წმიდა მამათა ურთიერთცნობის საკითში.
3. ერთი ეკლესიის წევრისთვის უარის თქმა მეორე ეკლესიაში გადასვლაზე, მიუხედავად მოტივირებისა.
6. თუ ორი ეკლესიის ეპისკოპოსები შეხვდებიან ერთმანეთს ერთობლივი მსახურების ჩასატარებლად, უპირატესი იყოს ის ვისაც უფრო მეტი მრევლი ახლავს. მაგრამ თუ ქორწინების საიდუმლო ტარდება უპირატესობა სიძის მხარის ეპისკოპოსს მიენიჭოს.
9. თუ რომელიმე ადგილას აღმოჩნდება მხოლოდ ერთი მხარის მღვდელი მან საღმრთო საიდუმლონი ორივე ეკლესიის წევრებისთვის უნდა აღასრულოს, ლიტურგიის ჩათვლით.
ეს დადგენილება ძალაში დარჩა მას შემდეგაც, რაც სირიელმა მონოფიზიტებმა 1994 წლის 25 იანვარს ევქარისტიული კავშირი დაამყარეს ვატიკანთან.
ამრიგად, არსებითია არა აღმსარებლობა, იქნება ეს „მართლმადიდებლური“, მონოფიზიტური თუ კათოლიკური, არამედ მთავარია რომ ამ ერთობის ყველა წევრი არაბია. უმრავლესობისთვის სწორედ ეს არის მთავარი და მისაღები და არა რაღაც „განყენებული“ ჭეშმარიტებანი წმიდამამათამიერი მართლმადიდებლობისა.
ანალოგიური ტენდენციები შეიმჩნევა ახლანდელ ვითარებაში, როდესაც ცდილობენ ყოველთა რუსთა და ყოველთა უკრაინელთა საეკლესიო გაერთიანებას დოგმატურ ბარიერთა გვერდის ავლით. რუსეთში რ.ს.მ.ე.-სა და მოსკოვის სერგიანულ-ეკუმენისტურ საპატრიარქოს შორის, ხოლო უკრაინაში მოსკოვის საპატრიარქოს, უკრაინელ ავტოკეფალისტებსა და უნიატებს შორის.

(“Вертоградъ-информ”, февраль, 1999г.)

 

  • Версия для печати.
    Опубликовано на сайте Портал-Credo.Ru
    10-02-2005 15:15
    СПРАВКА: Экуменическая открытость Антиохийского патриархата

До II Мировой войны Антиохийский патриархат находился в постоянной оппозиции к обновленческим тенденциям греческих церквей (Константинопольского и Александрийского патриархатов, официальной Элладской Церкви). Его делегаты не присутствовали на Константинопольском соборе 1923 года (на котором церковный юлианский календарь был заменен григорианским), он всегда сопротивлялся введению григорианского календаря, – то есть во всем, что касается ощутимых для жизни церковного народа перемен, – Антиохийский патриархат был консервативен.
Однако Антиохийский патриархат не смог устоять перед соблазном объединения христианских Церквей Востока на основе их этнического, общеарабского единства. Только в Антиохийском патриархате на официальном уровне действуют решения об уже состоявшемся объединении с христианскими неправославными Церквами; все они Восточные Церкви.
Первое такое решение было принято около 30 лет назад для паствы в Ливане: синодальное постановление разрешило совместное участие в евхаристии православных ливанцев и мелькитов-католиков (Мелькитская Греко-Католическая Церковь).
Соглашения в Шамбези (с монофизитами) и Баламанде (с католиками) сблизили Антиохийский патриархат и другие христианские конфессии Востока еще больше. 22 июня 1991 г. Антиохийский Священный Синод под председательством нынешнего Патриарха Игнатия IV принял постановление “Об общении между Восточным Православным и Сирийским Православным (на самом деле монофизитским) Патриархатами Антиохии”. Это постановление, в частности, предусматривает:
1. Полное взаимное уважение между обеими Церквами в отношении их богослужения, духовных традиций, исторического наследия и святых отцов.
2. Отказ от принятия членов одной Церкви в члены другой, независимо от мотивировки.
3. Если два епископа разных Церквей встретятся для совместного духовного служения, то первенствовать обычно должен тот из них, с чьей стороны имеется большинство народа. Однако если служба представляет собой таинство венчания брака, то первенствовать будет епископ церкви со стороны жениха.
4. Если в какой-либо местности окажется только один священник одной из Церквей, то он должен преподавать божественные таинства членам обеих Церквей, включая Божественную литургию.
Это постановление не было пересмотрено и тогда, когда Сирийский патриархат (постановлением от 25 января 1994 г.) установил евхаристическое общение с Римско-Католической Церковью.
Основой всех перечисленных объединений Антиохийского патриархата с другими патриархатами и Церквами Востока является этническая общность паствы. Стремление основывать церковные организации исключительно по “племенному”, то есть национально-культурному, признаку получило название филетизма (от греческого “филе”, племя). Филетизм был анафематствован Поместным собором в Константинополе в 1872 г. (после отказа Болгарии, в связи с обретением государственной независимости, от канонического подчинения Константинополю). Решение Константинопольского собора было затем признано и Святейшим Синодом Российской Церкви.
По материалам журнала “Вертоградъ-Информ”, 2 (47) 1999, с. 35 – 36.

  • Версия для печати.
    Опубликовано на сайте Портал-Credo.Ru
    10-02-2005 12:29

А. А. Соллогуб. Экуменические импульсы процесса реинтеграции Антиохийского патриархата [экуменизм]

Христиане находятся в преддверии великого юбилея – 2000-летия явления в мир во плоти Господа Иисуса Христа. Однако, грядущее торжество омрачается отсутствием христианского единства [1], что нарушает заповедь Христа Своим ученикам и последователям: “Да будут все едино… чтобы мир уверовал” (Ин., 17: 20-22). Разделения терзали Церковь с первых веков христианства, но наиболее тяжелые и долгосрочные последствия имел раскол 1054 г. [2] Вызванный не столько религиозными, сколько историко-культурными причинами [3], он явился заключительным актом продолжавшегося несколько столетий отчуждения христиан Запада и Востока. В последующие века это отчуждение нередко принимало формы межнациональной вражды. Многочисленные церковные унии, заключавшиеся с Римом в различных местах по политическим мотивам (наиболее известные из них в Европе – Лионская, 1274; Ферраро-Флорентийская, 1438; Брестская, 1596), не принимались всеми верующими и порождали новые разделения. Римская латинизация и вмешательство в религиозные конфликты государства привели к той ненормальной ситуации, которую мы наблюдаем ныне и Беларуси [4]: разделение в рамках одного народа христиан одной и той же традиции. Модель отношений между Римом и униатскими церквами основывалась на искаженном богословии и в настоящее время уже не удовлетворяет восточных католиков и не вдохновляет православных. Международная комиссия по православно-католическому богословскому диалогу на своем заседании в Баламанде (Ливан) в 1993 г., признавая право Восточных Католических церквей на существование [5], отвергла унию как устаревший метод восстановления церковного единства. Диалог православных и греко-католиков, отягощенный взаимными претензиями и предубеждениями, проходит очень сложно. Но есть события, внушающие надежду. На Ближнем Востоке, в пределах антиохийского Патриархата [6], где, по свидетельству дееписателя Луки, ученики Христовы впервые стали называться христианами (Деян., 11: 26), примирение проис ходит не только в сердцах верующих, но и среди церковных структур. Вырабатывается перспективная модель будущего восстановления церковного, единства. Эта модель уже перенимается и другими конфессионально разделенными народами.

В январе 1996 года в итальянской газете “L’Avenire” и французской “LaCroix” была опубликована статья Оливье Клемана “Наконец-то творческий экуменизм”. Такую оценку французский православный богослов [7] дал про исходящему сейчас на Ближнем Востоке процессу реинтеграции антиохийского Патриархата (грядущему воссоединению Антиохийской Православной и Мелхитской Греко-Католической Церквей) [8], назвав его событием, имеющим решающее значение. Ввиду исключительной важности этого вопроса, представлю краткий исторический обзор диалога православных и греко-католиков Антиохии и его идеологическую основу.

Уния частей Антиохийского, Александрийского и Иерусалимского Патриархатов с Римом в 1724 году, в результате чего возникла Мелхитская Греко-Католическая Церковь, была вызвана стремлением христиан Ближнего Востока, находящихся в агрессивном исламском окружении, найти внешнюю точку опоры [9], а также резким недовольством верующих арабов засильем греческой иерархии. Другое крыло, как известно, ориентировалось на Русскую Церковь, которая помогла избрать в 1899 году 1-го после долгого перерыва православного Патриарха араба Мелеса [10] (Думани). Греческие Церкви не признавали его до 1909 года, когда Константинопольский Патриарх Иоаким восстановил с ним общение.

С самого начала разделение воспринималось как вынужденное и временное, и мелхиты делали все возможное для сохранения в лоне Римской Церкви своей идентичности; чтобы не создавать препятствий желаемому восстановлению единства Антиохийского Патриархата. Мелхитский Патриарх Григорий I (Юсуф) (1864-1897) на I Ватиканском соборе решительно отстаивал восточную экклезиологию [11] и покинул Рим еще до провозглашения догмата о папской безошибочности (exCathedra) в вопросах веры и морали. Отвечая на официальное письмо кардинала Барнабо с просьбой дать мнение о догма те, он декларировал свое полное неприятие этой доктрины и не ездил более в Рим, до тех пор пока Папа Лев XIII не опубликовал в 1893 году знаменитую энциклику [12] “Orientaliumdignitas” (“Достоинства восточных”). Мелхитский Патриарх Максим IV (Саех) (1947-1967) выступил против ограничений прав и привилегий восточных Патриархов в подготавливаемом Папой Пием XII Кодексе канонического права Восточных Католических Церквей, созвав по этому вопросу специальный Синод в Каире в 1958 году. Деятельность Патриарха Максима IV на И Ватиканском соборе Константинопольский Патриарх Афинагор, принимая его в Родосе в 1964 году, оценил такими словами: “Вы говорили от нашего имени”. Патриарх Максим IV, несмотря на то, что высокий интеллектуальный уровень мелхитского духовенства притягивал православных, отказался от прозелитизма [13] в пользу восстановления единства экуменическими методами и заявил о готовности уступить свое место православному Патри арху в случае возобновления евхаристического общения православных и греко-католиков Антиохии. Нынешний Мелхитский Патриарх Максим V (Хаким) продолжает линию своих предшественников. Он учредил епархии для диаспоры в Америке и Австралии и резко критикует вступивший в силу в 1990 году Кодекс канонов Восточных Католических Церквей.

Официальный диалог между мелхитами и православными Антиохии с целью восстановления единства Патриархата начался в 1974 году. Были проведены одновременно Синоды обеих Церквей с участием в них делегаций партнеров по диалогу. Дискуссии носили очень откровенный характер. В августе 1975 года на Синоде епископов Мелхитской Церкви архиепископ Баалбека (Ливан) Елиас (Зогби) предложил свой проект так называемого двойного общения или двойной принадлежности, который мог бы, по его мнению, подготовить объединение с православными Антиохии, не разрывая общения с епископом Рима [14]. Это предложение Синод направил в компетентные инстанции Ватикана, но получил отрицательный ответ. Монсеньер Зогби не успокоился ив 1981 году опубликовал книгу “Все схизматики?”, в которой декларировал свое общение одновременно как с Римской Церковью, так и с Антиохийским Православным Патриархатом. В феврале 1995 года он издал еще одну книгу- “Единое Православие – да. Через унию – нет”, продолжая пропагандировать свои взгляды. В июле 1995 года, по инициативе неутомимого архиепископа Зогби, 23 из 25 епископов Мелхитской Греко-Католической Церкви подписали декларацию из двух пунктов:

1.Я признаю все вероучение Восточной Православной Церкви;

2.Я признаю примат епископа Рима в тех пределах, как его признавали восточные греческие отцы 1-го тысячелетия неразделенной Церкви.

Это заявление, поддержанное Патриархом Максимом V, получило горячее одобрение Патриарха Игнатия IV и Синода Антиохийской Православной Церкви. Известный антиохийский православный богослов митрополит Гор Ливанских Георгий (Ходр) [15] заявил, что мелхиты выполнили необходимое и достаточное условие для восстановления с ними православными евхаристического общения [16]. С целью изучения путей воссоединения двух ветвей Антиохийской Церкви, было принято решение создать Смешанную комиссию, в которую вошли с православной стороны митрополиты Бейрутский Елиас (Ауди) и Гор Ливанских Георгий (Ходр), а со стороны мелхитов – находящийся на покое архиепископ Елиас (Зогби) и его преемник на Баалбекской кафедре архиепископ Кирилл (Бустрас). 27 июля 1996 года Синода епископов Мелхитской Церкви единодушно принял заявление, в котором говорится, что существующее с православными единство в вероучении, сформулированном 7-ю Вселенскими соборами, делает общение в Таинствах уже сегодня естественным и продолжение схизмы не имеет никакого оправдания. Говоря о роли епископа Рима, Синод видит служение Папы в духе Декрета об экуменизме II Ватиканского Собора [17] (параграф 14) и практике неразделенной Церкви 1-го тысячелетия. Октябрьский 1996 г. Синод Антиохийской Православной Церкви, одобрив деятельность Смешанной комиссии, решил не обнародовать результаты ее работы без согласия обеих сторон. В том же году перспективы восстановления единства Антиохийской Церкви обсуждал с Константинопольским Патриархом Варфоломеем I в Фанаре (Стамбул) Антиохийский Православный Патриарх Игнатий IV.

Процесс реинтеграции Антиохийского Патриархата, несомненно, будет доведен до конца, ибо это является условием выживания христиан во враждебном иноверном окружении, отвечает национальным арабским интересам и удачно накладывается на идеологию “Великой Сирии”, исповедуемую руководством Сирийской Арабской Республики. Патриарха-араба желает видеть и администрация Палестинской автономии, видное положение в которой занимают мелхиты. Достаточно назвать Георгия Хабаша, Ханана Храуи. Жена Ясира Арафата – Хуса, как известно, православная христианка. Рождественские торжества последних лет в Вифлееме проходят с участи ем высших палестинских руководителей. Арафат присутствует на мессе, совершаемой Латинским Иерусалимским Патриархом арабом Мишелем Саббахом, а его супруга с малолетней дочерью участвует в православной литургии. По неофициальным данным, о восстановлении полного евхаристического общения между православными и греко-католиками Антиохии будет объявлено во время празднования двухтысячелетия Христианства. Образование Пан арабской Церкви в результате реинтеграции Антиохийского Патриархата и усвоения его предстоятелем титула Мелхитского Патриарха – Антиохийский и Всего Востока, Александрии и Иерусалима, приведет к серьезным пере менам в Православном мире. Греческие Александрийский и Иерусалимский Патриархаты – рудименты эпохи позднего византизма – потеряв арабскую паству, которая, естественно, предпочтет Патриарха араба, фактически прекратят свое существование [18].

Однако, “антиохийская модель” оказывается востребованной и за пределами Ближнего Востока.

В апреле 1996 года формулу архиепископа Зогби подписали участники 7-го заседания так называемой “Исследовательской Группы Киевской Церкви”, ставящей своей целью укрепить отношения и сотрудничество между Украинской Греко-католической Церковью (УГКЦ), включая Церковь на Украине и в диаспоре, и Вселенским Константинопольским, патриархатом. Эту неформальную группу, получившую благословение Священноначалия обеих Церквей, составляют иерархи и богословы Константинопольского Патриархата различного этнического происхождения, а также иерархи и богословы УГКЦ. Группа периодически проводит коллоквиумы (1-й в 1992 году в Оксфорде – резиденции одного из инициаторов создания Группы с Константинопольской стороны митрополита Диоклийского Каллистоса (Уэра) и 8-й – в августе 1997 года в Киеве). На одном из заседаний Группы митрополит Каллистос сделал характерное заявление: “Для нас методологически важно задать вопрос: почему отношения между православными и греко-католиками сейчас и в общем, в прошлом, настолько лучше в Сирии и Ливане, чем на Украине, в Румынии и Чехо-Словакии? Не потому ли, что после разделения в 1724 году Антиохийского Патриархата, оттоманское правительство не пыталось уничтожить одну из групп силой, а предоставило христианам возможность свободно урегулировать свои отношения?..”

Выдающуюся роль в Группе играет архиепископ Чикагский Украинской Православной Церкви в США Константинопольского Патриархата Всеволод (Коломийцев Майданский), ранее бывший епископом Скопельским, управляющим украинскими православными приходами Константинопольского Патриархата в США и Канаде (посвящен в епископы в 1987 году архиепископом Яковосом /Кукузисом/ в Нью-Йорке). Во время посвящения бывший первоиерарх Константинопольского Патриархата в США, обращаясь к новопоставленному епископу Всеволоду, сказал: “Твоя задача – способствовать приведению разделенных украинских Церквей к единству под святым омофором Константинопольского Вселенского Патриархата”. В 1990 г. в состав Константинопольского Патриархата вошла Украинская Православная Церковь в Канаде во главе с митрополитом Василием.

В мае 1992 года по приглашению первоиерарха УГКЦ, верховного архиепископа Львовского Мирослава, кардинала Любачивского, епископ Всеволод выступил на 1-м после легализации Синоде епископов УГКЦ во Львове. Его встречали участники Синода продолжительной овацией, стоя. Он заявил, что Киевская Церковь не приняла участия в расколе 1054 года и, следуя прекрасному примеру Антиохийского Патриарха Петра, всегда старалась поддерживать общение с обеими сторонами – с Ветхим и Новым Римом [19].

УГКЦ, по словам епископа Всеволода, является наследницей Киевской митрополии, и она послужит основой построения Киевского Патриархата, имеющего общение как с Римом, так и с Константинополем. В знак надежды на желаемое восстановление полного евхаристического общения он подарил членам Синода Евхаристическую Чашу. “Мы обязаны, – закончил свое выступление епископ Всеволод, – следовать по пути ясных указаний Господа, которые Он нам дает – к Риму и Константинополю – и тогда мы увидим восстановленное единство нашей Киевской Церкви…”

В 1994 г. в окружном послании “О единстве Святых Церквей” кардинал Любачивский отметил, что Группа имеет благословение Синода, и призвал верующих УГКЦ молиться об успехе ее работы.

12 марта 1995 года, в неделю Торжества Православия, в стамбульском кафедральном соборе Святого Георгия состоялась торжественная Литургия, которую совершили Вселенский Константинопольский Патриарх Варфоломей I и Предстоятель Украинской Автокефальной Православной …

12 Responses to “პაპისტური და მონოფიზიტური ერესის შესახებ”

  1. ლომისა Says:

    ენციკლიკაში, რომელსაც ეგნატე IV აწერს ხელს ვკითხულობთ შემდეგს: “სწორედ ეს სული გაამდიდრებს აღმოსავლეთის ამ გაერთიანებულ ეკლესიას ბრწყინვალებით და მადლით, რომელსაც ჩვენ მრავალი საუკუნის მანძილზე მოკლებულნი ვიყავით.”

    ე.ი. აქამდე მოკლებულნი ყოფილან სული წმიდის მადლს და მწვალებლებთან აღრევით მოუპოვებიათ?! ე.ი. „მრავალი საუკუნის მანძილზე“ თუ მოკლებული იყვნენ სულიწმიდის მადლს ახლა საიდიან ელოდებიან?

    იქნებ აგვიხნან ეს, ოფიციალური საპატრირქოს მიერ ნაკურთხ საითზე მოღვაწე ეკუმენისტმა „kanonistma“ და სხვებმა.

    “devnili”, რომელიც ჩვენი თხივნით აქვეყნებდა წერილებს „მართლმადიდებლურ ფორუმზე“- http://church.ge კვლავ დაბლოკილია.

  2. nana Says:

    რა უსირცხვილო ხალხი გამოდგა მაგ კანონისტი, კაიროსი და სხვები, წინ ულაგიათ ფაქტები ოფიციალური საპატრიარქოების კანონდარღვევების და მაინც აბა სადაო, როდისა და როგორაო! ჩვენი მღვდლების ქექეს ალბატ ეძებეს და როგორც იქნა იპოვეს მამა ბასილის სინოდსი რომ შესულა თურმე ოსი პუხაევი, როდის მკალავიშვილი იმ სინოდში გაწევრიანდა და პუხაევი კი დიდიდ ხნის მერე შევიდა იქ და ომი კიდევ ახლა მოხდა და თანაც ეს რა კომპრომატია სარწმუნოებრივ ცდომილების რანგში, ხოლო სარწმუნოებრივში იმდენი წარმოადგინა მაგატი კომპრომატები მამა ზურაბმამაგათი “მართლმადიდებელი” იერარქების რომ შიშით თმები ყალყზე დამიდგა, ჯერ მარტო ლიდერობს ადამიანი თურმე მაიმუნისგან რომ წარმოშობილა და ახლა ამ ახლა წერილში- კათოლიკეებთან და მონოფიზიტებთან შეერთებით სადღაა მათში მართლმადიდებლური მოძღვრება საერთოდ განძარცვულან მისგან, დოგმატებისა და კანონებისგან დარღვევებზე აღარც არის ლაპარაკი, ეჰ კანონისტო church.ge-dan, ასეთი უსირცხვილობა რა ჯიშ-ჯილაგიდან მოიპოვე, ღვთიური აღარაფერი შენში!

  3. daviTi Says:

    აი, კანონისტიც ესა კოფილაააააა, “კაკ_მინიმუმ” ეს კაცო ტანცამლით მოვაჭრე რასელი გაცოცხებულა, ემსაც კი იცავს, აბა რაზეა მაშ საუბარი, დიდგორმა იმხელა სექტების სია დაუდო წინ და შამანები ვერ ამოუკითხია და იმითა ხარობს! ვაი, ბედშავო დავით ჩიკვაიძე, ეს რა მაგრად დაბნელებულხარ ბედშავო, ნახეთ რა ამის მსჯელობის”მარგალიტები”: ამას სახელი არ აქვს!….

    2. უნდა იცოდეთ, რომ ემს-ში გაწევრდებიან მხოლოდ ის კონფესიები, რომლებიც ქრისტე მაცხოვარს:
    – აღიარებენ მესიად
    – აღიარებენ კაცობრიობის მხსნელად
    – აღიარებენ ღმერთად.

    ასე რომ, რასელისტებს, შამანებსა და მოლებს იქ ტყუილად უმატებთ.

    რაც შეეხება სხვა კონფესიებთან თანალოცვას, ამაზე პასუხი უკვე გაგეცით.

    3.
    ციტატა
    წარმოადგენთ ერეტიკულ უმადლო საკრებულოს და რაღამც მიწიერ ტაძრებში იმყოფებით, ეს იმას არ ნიშნავს ზეციური ეკლესიიდან არ ხართ მოკვეთილნი, დიახ, აი, ეს არის ჭეშმარიტება და არ უნდა ამას დიდი განათლება და სიბრძნითი წვდომა!

    წმინდა წერილი გვასწავლის:
    “ადამიანი ხედავს გარეგნულ სახეს, ხოლო უფალი – გულსა კაცისასა” (1 მეფ.)

    შეცდომა ყოფილა და უნდა იყოს (მომიტევოს უფალმა, მაგრამ თქვენი მკრეხელობის მხილება სხვაგვარად არ ძალმიძს):
    “ადამიანი ხედავს გარეგნულ სახეს, ხოლო გულსა კაცისასა – უფალი და საითი (ეს “საითი” რაღა ოხრობაა? ქართულად ჰქვია ვებ-გვერდი ან საიტი) “დიდგორი”!!

    ვინ დაგირიგათ “მადლმზომი”? ვინ გეკითხებათ ვის აქვს მადლი და ვის არა?? თუკი მსოფლიო კრების კანონები ერეტიკულ საკრებულოთა მიერ აღსრულებულ ნათლობას ცნობენ და წყალში შთაფვლას აღარ აღასრულებენ, თქვენ ვინ აღგჭურვათ რომის პაპის ცრუ უფლებებით რომ ერთპიროვნულად განსაზღვროთ, ვინ მადლიანია და ვინ უმადლო?

    გაფრთხილდით ცოტა. და სერიოზულად მოეკიდეთ უფლის მადლზე საუბარს……”
    ნუ გვაზავაც მეუფე მაგათი ეტყობა ეჩმიძინის ალაჯა სტუმართან ერთად ლოცულობდა, წინააღმდეგ შემთხვევაში ამ სექტანტ-კანონისტს რა დაამშვიდებდა!

  4. daviTi Says:

    ლოოლ, მნიშვნელოვანი გამახსენდა “კანონისტისგან” დედა ანტიოქიის ეკლესიისგან ევქარისტიულ ერთობაში შესვლა სირიელ მონოფიზტებთან, იგივიე ქრისტე და სატანა შეიყვანო “ერთობაში”?, ანუ როგორც ბრძანებენ კანონისტის მომხრე ერეტიკოსები: ვალდებულებას ვიღებთ გავაღრმაოთ ჩვენი ურთიერთობა და-ეკლესიასთან, აგრეთვე სხვა ეკლესიებთანაც, რათა გავხდეთ ერთი სამწყსო ერთი მწყემსისა (,,Courier Oekumenique du Mozen Orrient”16.1.92, “THE WORD”, April,) ნუ “კანონისტ”-ო, ამას გასწავლიან საპატრიარქოში? ნუ კაკ მინიმუმ “მამა ჯემალის” ნაქადაგები მოდერნ-ხორაგი გაქვს თავში, ხოლო კაკ მაქსიმუმ ეშმაკის მოადგილე ხარ ივერიაში! ნუ, ლოოლ, კაკ მინიმუმ დიდგორი მაპატიებს!

    ო , ლოოოლ! ჰოი, ყველა რწმენის დოგმატი”church.ge-სათვის ასო “თ”-ში განსხეულებულა, რადგან ყველაფერი, ანუ ქრისტეს დოგმატის და კანონის გადასხვაფერება და უარყოფა მისატევებლად მიუჩნევია “კანონისტს”, გარდა ასო “თ”_”ტ”_სი! ანუ ლოოლ, საითი კი არა საიტი უნდა გერქვათ “დიგორელებო”, მთელი სახარებისეული ცდომილება მაგ “თ”ში უნდა ეძებოთ! მდააა, იეღოველთა არქილიდერი რასელი რეირკარნაციის სასწაულით გარდასხეულებულა საპატრიარქოს “კანონისტის” დავით ჩიკვაიძის სხეულში! ანუ რეინკარანცია ისაა კაცსა რომა ჰგონია, დაბადებამდე ტურა იყო და დღეს კი კაცია ადამიანი, ნუ კაკ მინიმუმ რეინკარნაციით_ტურა-რასელი_დავით ჩიკვაიძეთ გადაქცეულა!

    ბოდიშით, და ეს ტურის მსგავსი პუდელი ზემოთ წერილში არმწვალებლობა პაპის, ანუ “კანონისტის” მოძღვრებით ჭეშმარიტი მამა პასტორის კვერთხის კურთხევით რასა იქმს? ანუ რა საიდუმლოსთვის ამზადებს ძაღლს დავით ჩიკვაიძის პასტორი?ნუ ლოოლ, კათოლიკებიც თუ ალაჯა ძაღლის სარწმუნოების მიმდევარნი იყვნენ გრიგორიანელებივით ვერ გვეგონა, რა!

    იხარე კაიროს, ალაჯას რწმენით!

  5. stalkeri Says:

    არა დავით, არავინ დამძრახოს პლაგიატობაში, რა ვქნა ეგეც უნდა მოგტაცო: ((იხარე კაიროს ალაჯას რწმენით))), კაიროსი უფრო მაგარია თავაწყვეტილი მოდერნისტია, ჩიკვაიძე ცოტას მორცხვობს, რადგან როგორ თქვა? აღტაცებით ვერ ვუყურებ ერეტიკოსებთან ჩემი დედა ეკლესიის მღვდლების ლოცვებსო, ხოლო კაიროსი ხარობს ამ მოდერნისტული ლოცვებით, ახლა ჩვენს საიტზე რომ ნახა ყველა დედა ეკლესიის პირველიერაქი ალაჯებთან ლოცვასა და მირონის ხარშვაზე, სიხარულით მნათეუსთან და “მამა ჯემალთან” მეორე ახალი წელი გაუთენდებოდა! აფერუმ საპატრიარქოს მოდერნისტებს, რომ ვერანაირ საზღვრებში ვეღარ ეტევიან მოდური სარწმუნოების ეკუმენიზმის სიყვარულით!

  6. stalkeri Says:

    ერთი ამოცანა თუ გამოცანა მიტრიალებდა სულ თავში მუდამ და ვერ ვხსნიდი და როგორც იქნა მგონი საიტმა დიდგორმა ამახსნევინა; რას და სულ გაკვირვებული ვიყავი რატომ ებღაუჭებიან ეს მოდური სარწმუნოების მიმდევრები ასე გააფთრებით მართლმადიდებლობის სახელს, რადგან სხვები იაჱოვას მოწმეები, ლუთერანები, კალვინისტები და სხვა სუპერ მოდრნისტები ძალიან პატიოსნად აღნიშნავენ რომ არ ცნობენ მართლმადიდებლურ კანონებს, დოგმატებს, წმინდა მაებს და ა.შ. ეს დედა ეკლესიის ეკუმენისტებიამ სექტების მოდერნისტობის სიყვარულით დნებიან და შუირით კვდებიან რომ ასე თავისუფალნი ვერ არიან, სულ ვფიქრობდი რა უშლით მათ ხელს სექტებივით თამამად განაცხადონ რომ არ არიან მართლმადიდებელი და როგორც იქნა მივხვდი: შიში მართლმადიდებლობის სახელს ამოფარბულებმა არ დაკარგონ ის სიმდიდრე რითაც ფეხზე დგანან, ანუ მდიდრული ტაძრები, მრავალრიცხოვანი მრევლის შემოწირულებები, ძვირფასი მანქანები და ტარიფდადებული “მღვდელმსახურება” საიდანაც კარგად იგროვებენ ვერცხლს და უზრუნველობას! რომ თქვან რომ აღარა ვართ მართლმადიდებლებიო ხომ გამოდევნა ხალხმა იქიდან და დარჩნენ შარაგზაზე გატლეკილები, აი ამაშია საქმე, ხოდა კაიროსს და დავითსაც კანონისტს ეტყობა კარგი მომავალი ეჯღანებათ შორიდან და იმტომაც გაჰკივიან ვართ მართლმადიდებლებიო და თან მოდური ეკუმენიზმის ზმანებაში არიან. ესეც გამოცანის ამოხსნა; იხარე კაიროს ალაჯა ძაღლის რწმენით!

  7. davit Says:

    კათოლიკე მნათეუსი:
    კი, ჩემს რწმენას და ეკლესიას არაფერი აკლდება ნამდვილად. შენ შეურაცხყოფ ჩემს რწმენას და ეკლესიას, როდესაც წინასწარგანზრახულად, შეგნებულად დებ დეზინფორმაციას და ხალხს აწვდი მას, როგორც კათოლიკური ეკლესიის რეალობას, —
    ————————
    მოკლედ და კონკრეტულად, ეს ჩვენი Ⴒბილისის ფორუმის მოდრეატორი ჯვაროსანი მნათე დაუფარავად ადიდებს პაპისტურ ერესს და გაცოფებული ემუქრება თავისი პიპისტური რწმენის მოწინააღმდეგეებს, ვაი უბედურო მნათეუს-ბენედიქტიუსს როგორ საბოლოოდ გადაუყლაპიხარ ეშმაკებს!!! გუჯა-ჯემალი სიხარულს ვერ ფარავს მნათე ბიჭი რომ სულ დეგენერატო კრეტინოს ეძახის პაპიზმის მოწინააღმდეგეებს! ახლა გუჯა-ჯემალს სურათიც დაუდია ფორუმზე ილია მეორის მღვდელები სიგარეტებს რომ ეწევიან, და იქვე ამ ცოდვის შერცხვენას რომ ეწევა ქალთა გამღვდელების სიწმინდეს ქადაგებს! ეზრდებათ და ეზრდებათ კუდები, ჩლიქები და ღოჯები ბედშავ მნათეს და გამღვდელებულ მევიოლინე ჯემალს! ყოველივე ამის ფონზე საპატრიარქოს იერარქია პატრიარის წინამძღოლობით პარიზში მიემგზავრება ფრანგ კარდინალებთან საისიყვარულო ძმური შეხვედრებისთვის! http://forum.ge/?f=84&showtopic=33966171&st=15
    ეჰ ვინღა უსმენს წმნდა მამებს: „კაცობრიობის ისტორიამ სამი მთავარი ცოდვით დაცემა იცის – ადამის, იუდასი და პაპიზმის.(წმ. იუსტინე პოპოვიჩი)

  8. davit Says:

    არა რა მამა ბასილ მკალავიშვილს რომ ღოჯი არ გაჰკრან პაპისტმა სექტანტებმა ისე ვერ გრძნობენ თავს „ღვთისმეტყველებაში“ ზრდადასრულებულად!

  9. ივერიელი Says:

    ღმერთის რისხვა არ ასცდეს ყველა ცილისმწამებელსა და მატყუარას!

    როგორც ამ საზიზღარ სტატიაში უამრავი ტყულია გაბნეული კათოლიკურ ეკლესიაში, ცხოველების მაზიარებელი თქვენი მკალავიშვილია, ხოლო თქვენ კი ცხოველები.

  10. Семен Соколов Says:

    Статья вроде старая уже, но я только сегодня ее прочитал. Актуально, что тут скажешь.🙂

  11. Евгений Says:

    Интересная статья. Краткость явно чья-то сестра😉


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: