სოდომელთა ცოდვის შესახებ

 ღმრთის გამამწარებელი უბილწესი საძაგლობა

წმ. რუის-ურბნისის კრების კანონი 18  –  ღმრთის გამამწარებელი უბილწესი საძაგლობა, სადომელთა ცოდვა, არ ვიცით, როგორ შეეთვისა ამ მოდგმას. მან სულ ჩამოაშორა იგი და გააუცხოვა ღმერთისაგან. ვისთანაც მან განსასვენებელი პოვა, მათთვის ვადგენთ შემდეგს: მრავალგზის, მრავალი მოდგმის მიერ მრავალი და ურიცხვი ცოდვა ყოფილა ჩადენილი, როგორიცაა: მტრობა, შური, სიძულვილი, კაცისკვლა, მრუშობა, ცრუფიცობა, ბოლოს ყოველი ბოროტების საწყისი – კერპთმსახურება და თაყვანისცემის გადატანა დამბადებლიდან დაბადებულთა მიმართ. მაგრამ არც ერთი ამათგანის გამო არ აღელვებულა აუღელვებელი ღმერთი, როგორც თვითონ უთხრა აბრაამს: ”სოდომისა და გომორის ღაღადება მოვიდა ჩემამდე და ჩამოვედი სანახავად, არის თუ არა მათი ღაღადებისამებრ მათი საქმეები” (შდრ. დაბ. 18, 20-21). ამის შემდეგ ნახეთ, თუ რა მოხდა! კაცთათვის ღმრთისაგან სამსახურებლად გაჩენილი ნივთები თავისი ბუნების საწინააღმდეგოდ როგორ შეიცვლიან ბუნებრივ ძალას და უცხო ცოდვის აღსაგველად უცხო ქმედების უნარს შეიძენენ: მუდამ აღმა მოძრავი ეთერის ცეცხლის მსუბუქი ბუნება როგორც რაღაც სქელი და მძიმე, დაღმა ჩამოედინება და მძაფრი წვიმის საშინელებით ჩქეფს, გოგირდთან არეული, რათა დაფერფლოს მრავალი ადამიანის უკეთური სიბილწე. ხოლო ჰაერის ნაზი, თხელი და უფერული ბუნება, რომელიც ცოცხალ არსებათა სუნთქვისა და სიცოცხლის მიზეზია, შეიცვლის თავს ხშირი ალმურის სისქედ, ხელით საძიებელი სიბნელის ფერად და დამახრჩობელ კვამლად, ნიშნად რისხვისა. ამასთან ერთად მიწა – მყარი, მტკიცე და მასზე დამყარებულ სხეულთა მტვირთველი, ვეღარ იტვირთავს მათ საძაგელ სიბილწეს, პირველად შესძრავს თავის საფუძველს, სიღრმიდან ამოდუღებული ჰაერით ამოიტანს თავისი სიმტკიცის საფუძველს და მიწაში ჩააქცევს მათი მაღალი კოშკებისა და ტაძრების სიმაგრეს. შემდეგ გააღებს მანამდე გაუღებელ პირს და ჩაყლაპავს არა არსებებს, არამედ უკვე დამწვარ ძვლებსა და ოდესღაც ადამიანად ყოფილ რაღაც საწყალობელ ნეშტებს. წყალიც უცხოდ და შეცვლილად გამოიყურება მათთვის და აღარ არის შვების მომგვრელი და მოსახმარი. იგი მათი ნეშტის აღსახოცად მოედინება მათეული ქვეყნის მიწაზე, უფრო კი მათ საფლავად ქმნილ ჯოჯოხეთზე, ისე შეცვლილი ბუნებით სხვა წყლებისგან, როგორც ისინი აჭარბებენ სხვა ადამიანებს წრეგადასული სიბილწით. ამ ურჯულოებამ უმრავლესი ქვეყნების დამპყრობელი ასურასტანელთა სამეფო სპარსთა და მიდთა ტყვედ აქცია და სრულიად აღმოფხვრა სახსენებელი არა მხოლოდ მეფისა და ძალაუფლების მქონეთა, არამედ საერთოდ მათი კაცობისა. ამ ცოდვამ სომეხთა დიდი და მსოფლიოს ყველა მხარეში ხმაგავარდნილი მოდგმა, მათი სამეფოთი და მთავრებით, არა მარტო დაამხო და დაამდაბლა, არამედ სულ მოსპო კაცთა შორის მათი სახელი. დღეს ვერ იპოვი მათ შორის ვერც მეფესა და ვერც მთავარს, რომელსაც დაუმონებელი თავისუფლება ჰქონდეს, მთელი დედამიწა რომ მოიაროთ. ამ სიბილწემ სპარსელთა მაღალი და რომის სამეფოს მარად მოწინააღმდეგე სამფლობელო მხეცის ბუნების მქონე ავაზაკი კაცების თავდასხმებით მიწამდე დაამდაბლა და აქამდე მათი ძალადობის მორჩილად დატოვა. არ ვიცით, თუ საიდან შემოაღწია ამ უკეთურებამ ქრისტეს მოღვაწედ სახელდებულ ერში: ”რაჲ ზიარებაჲ იყო ბელიარისი ქრისტეს თანა?” (II კორ. 6,15), რომ უცხო ტომთა ხელში ჩავარდნით და მათი მახვილის მოქმედებით ისრაელის ნეშტიღა დაგვრჩა. თუ დავრჩით იმავე უკეთურებაზე, ვაი ჩემდა, თუ დავდუმდი და აღარ ვთქვი ეს ძნელი სათქმელი, ყველასთვის რომ ცხადია. ჩვენც ხომ უნდა მოვერიდოთ მას. ამისთვის ვამცნებთ ყველას – დიდსა და მცირეს, მდიდარსა და ღარიბს, მეფესა და მთავარს, აზნაურსა და მდაბიოს, მღვდელსა და არამღვდელს, მოწესესა და ერისკაცს, მოხუცს, ახალგაზრდას და შუახნის კაცს, ყველა თანამდებობას, დასს, ჯგუფს, ყველა ასაკს – განუდგეს ამ ყველა ვნებაზე უფრო საძაგელ სიბილწეს და ასე განვამტკიცებთ ჩვენი უფლის იესუ ქრისტეს სახელით: ყველა მართლმადიდებელ ქრისტიან, ამ სიტყვათა მსმენელ სულს, რომელიც ამ ძეგლის წაკითხვის შემდეგ არათუ მარტო არ მიატოვებს სოდომური ცოდვის სიბილწეს და საქმით არ მოიმოქმედებს ამას, არამედ თუნდაც ხუმრობით და სიტყვით იტყვის რაღაც საამისოს, ამის გამომხატველ და მიმსგავსებულ სიტყვას და საქმეს წარმოაჩენს, უთუოდ თავს დაატყდება ამ საწუთროში საშინელება და ცოცხლად ჯოჯოხეთში ჩამგდები რისხვა, გოგირდში არეული სოდომური ცეცხლის მსგავსად. ხოლო იმქვეყნად ამ ცოდვის ჩამდენს მიიღებს იგი, ვინც დადის უფლის წინაშე და სწვავს ირგვლივ ღმერთის მტრებს. ხორცის სიყვარული ღმრთის მტრობაა და ვინც გახრწნის ღმრთის ტაძარს, მას ღმერთი გახრწნის. ამასთან ერთად ჩვენგან, საღმრთო მონობის ღირსქმნილი უღირსი მონებისაგან, ვაი ჩვენდა, ისინი დაიმკვიდრებენ არა კურთხევას, არამედ საუკუნო შერცხვენასა და მხილებას.

ქალაქები სოდომი და გომორა

__________________________________________________________________________

Advertisements

გარეგინ II დიდებით დახვედრა საქართველოში

საქართველოს საპატრიარქოს მიერ სომეხთა მონოფიზიტი პატრიარქის გარეგინ II დიდებით დახვედრა საქართველოში


ვინც ხაჩეცართა, სომეხთა ღვთისმავნებლობითი მწვალებლობიდან მართალ და უზაკველ სარწმუნოებას შეუდგება, წმინდა და კათოლიკე ეკლესიას შეუერთდება და შეაჩვენებს ერთბუნებიანთა ბილწ მწვალებლობას, რომელიც ჩვენი ჭეშმარიტი ღმერთის ქრისტეს შესახებ უვიცად ამბობს, რომ იგი არის ერთი ნებისა და ერთი მოქმედებისა, ღვთაებისა და კაცობისაგან შეზავებული, არც ღვთაებრივი და არც კაცობრივი, არამედ რაღაც შერეული და უცხო, მათთვის განვაწესებთ ასე: სრულიად ნათელსცენ, როგორც წარმართებს, რადგან დიდი ეკლესიები, როგორიცაა ანტიოქიის საპატრიარქო საყდარი და სხვა მისი მიმდევარი აღმოსავლეთის ეკლესიები ასე მოქმედებენ. ( წმიდა რუის-ურბნისის კრების 15 კანონი)

მრევლის მწვალებლობით ცდუნება: 

„დღეს, სამების საკათედრო ტაძარში, საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქმა, ყოველთა სომეხთა პატრიარქ-კათალიკოსი, გარეგინ მეო­რე მიიღო. თბილისის მთავარი საკათედრო ტაძრის შესასვლელში პატრიარქებს დროშებითა და ბაირაღებით შეხვდნენ. გარეგინ მეორე, ისევე როგორც ილია მეორე, მრევლს საკურთხევლისკენ მსვლელობისას ერთობლივად სახავდა ჯვარს. პატრიარქების ტაძარ­ში შესვლისას, მორწმუნეთა ნაწილმა ვერ გააცნობიერა, რომ ილია მეორეს გვერდით არამართლმადიდებელი პატრიარქი იდგა და გა­რეგინ მეორეს თავზე ხელის დადებით დალოცვის საშუალება მისცა. როგორც თვითმხილველები ამბობენ, ტაძრის სტიქაროსნებმა მრევლის ამ ჟესტს აგრესიით უპასუხეს. ერთ-ერთი თვითმხილველის განცხადებით ”სტიქაროსანმა ხელი მომკიდა, მღვდელთან მი­მიყვანა და მითხრა, რომ სასწრაფოდ უნდა ჩავაბარო აღსარება მწვალებლისგან კურთხევის გამოთხოვის გამო”.

  • მოციქულთა 45-ე კანონი: „თუ ეპისკოპოსი, მღვდელი ან დიაკონი მწვალებელთან ერთად ილოცებს, აეკრძალოს მღვდლობა. თუ ნებას მისცემს მათ (ერეტიკოსებს), რომ შეასრულონ რაიმე სამღვდელო წესი, როგორც მღვდლებმა, განიკვეთოს“.

მიუხედავად შეხვედრის დამსწრე პირთა არაერთგვაროვანი რეაქციისა, კათალიკოს-პატრიარქმა ილია მეორემ სტუმარი ამბიონზე მი­იპატიჟა და მასთან ერთად სანთელიც დაანთო – რაც მართლმადიდებელ ფუნდამენტალისტთა აზრით მწვალებელთან თანალოცვა და შესაბამისად, მართალი რწმენის ღალატია.

აღსანიშნავია, რომ საქართველოს საპატრიარქომ 1999 წელს, რომის პაპის, ნეტარი იოანე-პავლე მეორის ვიზიტისას, მას რიყეზე მესის აღსრულების საშუალება არ მისცეს. ხოლო მრევლს სპორტის სასახლეში გამართულ პონტიფიკალურ მესაზე დასწრება აუკრძალა.

იმის გასარკვევათ მრევლის გაფრთხილება ცალკეული სასულიერო პირების ინიციატივა იყო თუ ეკლესიის ოფიციალურ პოზიციას გამოხატავდა, საპატრიარქოს პრესცენტრთან დაკავშირება ვერ მოხერხდა. გამოხმაურების შემთხვევაში მათ კომენტარს ტაბულა აუ­ცილებლად მიაწვდის მკითხველს.

წყარო: http://www.tabula.ge/article-4504.html

სამ მსოფლიო კრებაზე: ეფესოს III (ნესტორის წინააღმდეგ), ქალკედონის IV (ევტიქის წინააღმდეგ) და კონსტანტინოპოლის(მონოთელიტების წინააღმდეგ), ეკლესიამ განაცხადა დოგმატი, რომლის თანახმად უფალი იესო ქრისტე ერთჰიპოსტასოვანი და ორბუნებოვანია (ღვთაებრივი და კაცობრივი)… მესამე მსოფლიო კრება გაიმართა ქალაქ ეფესოში (მცირე აზია) 431 წელს, იმპერატორ თეოდოსი მცირის (408-450) ზეობაში. იგი მოწვეულ იქნა კონსტანტინოპოლელი პატრიარქის, ნესტორის (428-431) ცრუსწავლების განსასჯელად.

კრება დაინიშნა 431 წლის 7 ივნისს, სულთმოფენობის დღესასწაულისთვის. მასში მონაწილეობის მისაღებად ორასი ეპისკოპოსი შეიკრიბა. ეფესოში ჩავიდა ნესტორიც, მაგრამ სამგზისი მოწვევის მიუხედავად, კრების სხდომებზე არ გამოცხადდა. მამებმა ნესტორის გარეშე დაიწყეს მისი ერეტიკული სწავლების განხილვა. კრების სხდომები გრძელდებოდა 22 ივნისიდან 31 აგვისტომდე. ეფესოს კრებას ესწრებოდნენ მსოფლიო ეკლესიის ისეთი დიდი მამები, როგორებიც იყვნენ: კირილე ალექსანდრიელი, იუბენალი იერუსალიმელი, მემნონ ეფესელი (რომის პაპი, ცელესტინე, ავადმყოფობის გამო ვერ ჩავიდა, მაგრამ ლეგატები გაგზავნა)… შემოკრებილმა მღვდელმთავრებმა დაგმეს ნესტორის მწვალებლობა და დაადასტურეს მართლმადიდებლური სწავლება იმის შესახებ, რომ ქრისტეს ერთ პიროვნებაში (ჰიპოსტასში) განუყოფლად და შეურევნელადაა შეერთებული ორი ბუნება – ღვთაებრივი და კაცობრივი; ყოვლადწმიდა დედა უფლისა კი უნდა განვადიდოთ, როგორც მარადქალწული და ჭეშმარიტად ღვთისმშობელი. ეკლესიის სახელმძღვანელოდ კრების წმიდა მამებმა გამოსცეს რვა კანონი და კირილე ალექსანდრიელის „თორმეტი ანათემატიზმი ნესტორის წინააღმდეგ“. 

მონოფიზიტები (ბერძნ. მონოს – ერთი, ფიზის – ბუნება), დოგმატიკური თვალსაზრისი, რომლის მიხედვითაც ქრისტეს აქვს ერთი, ღვთაებრივი ბუნება და უარყოფილია მეორე – ადამიანური, რასაც აღიარებენ დიოფიზიტები.

V საუკუნის შუა ხანებში ალექსანდრიაში წარმოიშვა ახალი მიმდინარეობა, მონოფიზიტობა. მონოფიზიტები ქრისტეს ადამიანურ საწყისს უარყოფდნენ და მასში მხოლოდ ღვთაებრივ ბუნებას აღიარებდნენ. ქალკედონის მსოფლიო საეკლესიო კრებამ, 451 წელს დაგმო მონოფიზიტობა და აღიარა ქრისტეში ღვთაებრივისა და ადამიანურის განუყოფლობა – დიოფიზიტობა.

ნესტორი, ანტიოქიელი ხუცესი, 428 წელს კონსტანტინეპოლის საპატრიარქო ტახტზე აღსაყდრდა და თავისი მწვალებლობის გავრცელების ფართო შესაძლებლობა მიეცა. მისი ერესი მიმართული იყო ქრისტეს ორბუნებოვნების დოგმატის წინააღმდეგ. ნესტორი ღვთისმშობელს ქრისტესმშობელს უწოდებდა, რადგან თვლიდა, რომ მისგან შობილი ქრისტე ადამიანი იყო და არა ღმერთი. წმიდა კირილემ არაერთხელ მიმართა წერილობით ნესტორს და განუმარტა მისი ცდომა, მაგრამ გაკერპებული მწვალებელი მაინც თავისაზე იდგა. მაშინ პატრიარქმა კონსტანტინეპოლის სამღვდელოებას გაუგზავნა ეპისტოლე ნესტორიანობის წინააღმდეგ, წმიდა კეთილმსახურ მეფეს თეოდოსი უმცროსს კი ( 408-450) – ორი ტრაქტატი ერესის სამხილებლად. წმიდა კირილემ სხვა ეკლესიებშიც დაგზავნა წერილები და მღვდელმთავრები და ზოგიერთი მონასტრის ბერები გააფრთხილა საშიში ერესის აღმოცენების შესახებ…

წმ. კირილე ალექსანდრიელი–თორმეტი ანათემა

  1. თუ ვინმე არ აღიარებს, რომ ჭეშმარიტად ღმერთია ემმანუელი და, ამის გამო, ღვთისმშობელია წმინდა ქალწული, რადგან ხორციელად შვა მან ხორცქმნილი სიტყვა მამაღმერთისა, ანათემა!
  2. თუ ვინმე არ აღიარებს, რომ მამაღმერთის სიტყვა ჰიპოსტასურად შეუერთდა ხორცს, რომ ერთია ქრისტე თავისი ხორცითურთ და რომ თვითვეა, ცხადია, ღმერთიც და ამასთან ადამიანიც, ანათემა!
  3. თუ ვინმე ერთ ქრისტეში განყოფს ჰიპოსტასებს შეერთების შემდეგ და შეაკავშირებს მათ მხოლოდ ღირსებისმიერი ან თვითუფლებრივი ან ძალმოსილებითი თანაშეკავშირებით და არა, უმალ, ბუნებითი შეერთების შესაბამისი თანაშერთვით, ანათემა!
  4. თუ ვინმე სახარებისეული და სამოციქულო ნაწერების სიტყვებს ანდა ქრისტეს შესახებ წმინდანთა გამონათქვამებს ან კიდევ თვით მის მიერვე თავის თავზე თქმულთ ორი პირისადმი ანუ ჰიპოსტასისადმი განყოფს და ერთ ნაწილს განუკუთვნებს მას როგორც ადამიანს, მამაღმერთის სიტყვისგან განცალკეცებით მოაზრებულს, მეორე ნაწილს კი, როგორც ღვთის შესაფერისს, მხოლოდ მამაღმერთის სიტყვას, ანათემა!
  5. თუ ვინმე იკადრებს თქმას, რომ ღმერთშემოსილი ადამიანია ქრისტე და არა, უმალ, ჭეშმარიტად ღმერთი და ერთი და ბუნებითი ძე, როგორც ხორცქმნილი სიტყვა, და ჩვენს მსგავსად სისხლთან და ხორცთან ზიარებული, ანათემა!
  6. თუ ვინმე ამბობს, რომ მამაღმერთის სიტყვა არის ქრისტეს ღმერთი და მეუფე და თუ ვინმე უმალ თვით არ აღიარებს ერთობლივად ღმერთად და ადამიანად, როგორც ხორცქმნილ სიტყვას, თანახმად წერილისა, ანათემა!
  7. თუ ვინმე ამბობს, რომ იესო, როგორც ადამიანი, მოქმედებდა ღვთის სიტყვის მიერ და რომ მას უკავშირდებოდა მხოლოდშობილის დიდებულება, როგორც თითქოსდა მხოლოდშობილისგან განსხვავებულს, ანათემა!
  8. თუ ვინმე იკადრებს თქმას, რომ საჭიროა ღმერთ-სიტყვასთან ერთად მისგან მიღებული ადამიანის თანათაყვანისცემა, თანადიდება და ღმერთად თანაშერაცხვა, როგორც სხვისა სხვასთან (რადგან წინდებული „თანა” ყოველთვის იმას გვაიძულებს, რომ შემატებულობა ვიფიქროთ) და თუ ვინმე უმალ ერთი თაყვანისცემით არ სცემს პატივს ემმანუელს და ერთ აღსარებას არ უკავშირებს მას, როგორც ხორცქმნილ სიტყვას, ანათემა!
  9. თუ ვინმე ამბობს, რომ ერთი უფალი იესო ქრისტე იდიდება სულიწმინდის მიერ, რომ არის იგი თავისი ძალის, როგორც თითქოსდა უცხოს, გამომყენებელი და რომ სულიწმინდისგან იღებს იგი შემძლეობას, რათა იმოქმედოს უწმინდური ძალების წინააღმდეგ ან აღასრულოს ადამიანების წინაშე საღვთო ნიშნები, და თუ თავისვე საკუთრად არ იტყვის სულიწმინდას, რომლის მიერ იმოქმედა მან, აგრეთვე, საღვთო ნიშნები, ანათემა!
  10. საღვთო წერილი ამბობს, რომ ჩვენი აღსარების მღვდელმთავარი და მოციქული გახდა ქრისტე, ხოლო ჩვენს გამო თავისი თავი შესწირა მან ღმერთსა და მამას „კეთილსურნელების საყნოსელად“ (ეფეს. 5.2). ამიტომ, თუ ვინმე იტყვის, რომ ჩვენი მღვდელთმთავარი და მოციქული გახდა არა თვით სიტყვა მამაღმერთისა, რაჟამს იქმნა იგი ხორცი და ჩვენებრ ადამიანი, არამედ – სხვა ვინმე, განსხვავებული მისგან, კერძოდ, ადამიანი, რომელიც ქალისგან იშვა. ანდა თუ ვინმე იტევის, რომ თავისი თავისთვისაც შესწირა მან მსხვერპლი და არა, უმალ, მხოლოდ ჩვენთვის, რადგან არ საჭიროებდა მსხვერპლს ის, ვინც არ იცოდა ცოდვა, ანათემა!
  11. თუ ვინმე არ აღიარებს, რომ უფლის სხეული ცხოველმყოფელია და რომ საკუთარია იგი თვით მამაღმერთის სიტყვისა, არამედ – რომ სხვა ვინმესია იგი, სიტყვისგან განსხვავებულისა, რომელიც დაკავშირებულია სიტყვასთან ღირსებით ანუ თითქოსდა მხოლოდ იმით, რომ სიტყვას მასში აქვს მკვიდრობა, და თუ ვინმე არ აღიარებს, რომ იგი, როგორც ვთქვით, ცხოველმყოფელია უმალ იმით, რომ გახდა საკუთარი სხეული სიტყვისა, რომელსაც ძალუძს ცხოველყოს ყოველივე, ანათემა!
  12. თუ ვინმე არ აღიარებს, რომ ღვთის სიტყვა ხორცით ევნო, ხორცით ჯვარსეცვა, ხორცით იგემა სიკვდილი და გახდა პირმშო მკვდართა, რადგანაც არის იგი სიცოცხლე, ცხოველმყოფელი, და ღმერთი, ანათემა! (წმ. კირილე ალექსანდრიელი–თორმეტი ანათემა თარგმნა ედიშერ ჭელიძემ „სამეცნიერო-საღვთისმეტყველო შრომები“ II თბილისი, 2004 წ)

 

და ვითარცა ერთსა ბუნებასა ქრისტესა მქადაგებელნი, შეჩვენებულ იქმნენ;
და ვითარცა ერთსა მოქმედებასა მქადაგებელნი, შეჩვენებულ იქმნენ;
და ვითარცა ერთსა ნებასა ქრისტესა მქადაგებელნი, შეჩვენებულ იქმნენ;
და ვითარცა ქრისტეს შობისა უარისმყოფელნი, შეჩვენებულ იქმნენ;
და ვითარცა ხარებასა ღვთისმშობლისასა არა მედღესასწაულენი, შეჩვენებულ იქმნენ!
( სომეხ მონოფიზიტთა ანათემატიზმები წიგნიდან „საქართველოს სამოთხე” )

______________________________________________________________

მოამზადა დიდგორის „პრეს-სამსახურმა“ 

ღირსი აღათონ მეგვიპტელი

„არანაირი ცოდვა ჩვენთვის უცხო არაა, მაგრამ ერესი? – ეს ხომ შეგნებული უარყოფაა ღვთის ჭეშმარიტებისა!“

ღირსი აღათონ მეგვიპტელი

  • მოციქულთა 45-ე კანონი: „თუ ეპისკოპოსი, მღვდელი ან დიაკონი მწვალებელთან ერთად ილოცებს, აეკრძალოს მღვდლობა. თუ ნებას მისცემს მათ (ერეტიკოსებს), რომ შეასრულონ რაიმე სამღვდელო წესი, როგორც მღვდლებმა, განიკვეთოს“.

აღათონ მეგვიპტელი – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 მარტი, ახალი სტილით – 15 მარტი. წმინდანი მაკარი დიდის (ხს. 1 თებერვალს) თანამედროვე იყო. ის ეგვიპტის ერთ-ერთ უდაბნოში მოღვაწეობდა, თავს უდიდეს ცოდვილად თვლიდა და საოცარი მორჩილებით გამოირჩეოდა. ერთხელ ღირს აღათონთან მივიდნენ ბერები და ჰკითხეს: «

„შენ ხარ მამა აღათონი?”

„თქვენს წინ დგას ღვთის ცოდვილი მონა”, – უპასუხა ღირსმა მამამ.

„ხმები დადის, თითქოს შენ ამპარტავანი და თავშეუკავებელი ხარ”, – გააგრძელეს ბერებმა.

„სრული ჭეშმარიტებაა”, – მიუგო წმიდანმა.

„კიდევ ამბობენ, რომ მატყუარა ხარ და სხვებს განიკითხავ.”

„ესეც მართალია”, – დაუდასტურა მან.

„თურმე ერეტიკოსიც ყოფილხარ,” – არ ცხრებოდნენ ბერები.

„ეგ კი ტყუილია”, – იუარა წმიდა აღათონმა და დასძინა: „ყოველი ადამიანი ცოდვის შვილია, ბუნებითაა მიდრეკილი ბოროტისაკენ, ამიტომ არანაირი ცოდვა ჩვენთვის უცხო არაა, მაგრამ ერესი? – ეს ხომ შეგნებული უარყოფაა ღვთის ჭეშმარიტებისა!”»


  • Canon XLV. (45): Let a bishop, presbyter, or deacon, who has only prayed with heretics, be excommunicated: but if he has permitted them to perform any clerical office, let him be deposed.

როცა ღირს აღათონს ჰკითხეს რომელი ღვაწლია უმჯობესი ცხონებისათვის – გარეგნული თუ შინაგანი, მან მიუგო: „ადამიანი ხეს ჰგავს. გარეგან, ხორციელ საქმიანობას გამოაქვს ფოთლები, სულიერს _ ნაყოფი. წმიდა წერილი გვასწავლის: „ყოველმან ხემან, რომელმან არა გამოიღოს ნაყოფი კეთილი, მოეკუეთოს და ცეცხლსა დაედუას” [1]. აქედან ცხადია, რომ უპირველესია ნაყოფი, სულიერი ღვაწლი, მაგრამ ხეს ამ ნაყოფის დასაცავად ფოთლებიც სჭირდება”.

ღირსი აღათონი გარდაიცვალა 435 წელს. უკანასკნელი 3 დღის განმავლობაში მდუმარე და ჩაფიქრებული იჯდა, თითქოს რაღაცას უთვალთვალებსო. ბერებს უთხრა, საკუთარ თავს ვხედავო უფლის სამსჯავროზე.

«„ნუთუ შენც გეშინია, მამაო?” – ჰკითხეს.

„მე მთელი ჩემი შეძლებით აღვასრულებდი ღვთის მცნებებს, მაგრამ შემიძლია კი, დარწმუნებული ვიყო იმაში, რომ უფალს სათნოეყო ჩემი საქმენი? ვერ დავიჯერებ, სანამ არ ვიხილავ ღმერთს, ერთია ადამიანთა სამსჯავრო და სულ სხვაა ღვთის სამსჯავრო”» – ამის თქმისთანავე წმიდანი აღესრულა.

ზუგდიდისა და ცაიშის მიტროპოლიტი გერასიმე სასომხეთში ერეტიკოსებთან

http://66.208.37.78/index.jsp?sid=1&id=11978&pid=11961

წმ. ნიკოდიმოს მთაწმინდელი პავლე მოციქულის ეპისტოლეთა განმარტებისას გვასწავლის: “თუ იღუმენს ანდა ეპისკოპოსს არასწორი სარწმუნოება აქვს, ანუ მწვალებლურ და ღვთისმგმობ სწავლებათაკენ იხრება, გაიქეცი მისგან, თუნდაც იგი ანგელოსი იყოს ზეციდან”.

“თუ შენი ეპისკოპოსი მწვალებელია, გაექეცი, გაექეცი, გაექეცი, როგორაც ცეცხლსა და გველს. (წმ. იოანე ოქროპირი), და კიდევ – “თუ შენი ეპისკოპოსი ისეთ რამეს ქადაგებს, რაც სცილდება კანონების ზღვარს, უბიწოების დამცველიც რომ იყოს, კიდევ რომ წინასწარმეტყველებდეს და სასწაულებს აღასრულებდეს, ცხვრის ტყავში გადაცმულ მგელად იგულე, რამეთუ იგი სულების დაღუპვას ცდილობს”. (წმ. ეგნატე ღმერთშემოსილი).
__________________________________________________

ვაი, სულიწმიდის მგმობელს!

ვაი, სულიწმიდის მგმობელს!

ვაი, სულიწმიდის მგმობელს, რამეთუ შეკრული ექნება მას პირი და ვერ შესძლებს თუნდაც მცირედით მაინც გაიმართლოს თავი ღვათებრივი მსჯავრმდებლის წინაშე მის საშინელ სამსჯავროზე”. (წმიდა ნილოს სინაელი)

სურათზე სომეხთა მონოფიზიტი პატრიარქი გარეგინ I და საქართველოს ერეტიკოსი პატრიარქი ილია II

კვირას ეჩმიაძინის საკათედრო ტაძარში საღმრთო-სადღესასწაულო ლიტურღია აღასრულეს ყოველთა სომეხთა უმაღლესმა პატრიარქ-კათალიკოსმა უწმიდესმა ვაზგენ I და უწმიდესმა და უნეტარესმა ილია II” (საპატრიარქოს ჟურნალი – ჯვარი ვაზისა, 1982წ. N2″)

ვინც ხაჩეცართა, სომეხთა ღვთისმავნებლობითი მწვალებლობიდან მართალ და უზაკველ სარწმუნოებას შეუდგება, წმინდა და კათოლიკე ეკლესიას შეუერთდება და შეაჩვენებს ერთბუნებიანთა ბილწ მწვალებლობას, რომელიც ჩვენი ჭეშმარიტი ღმერთის ქრისტეს შესახებ უვიცად ამბობს, რომ იგი არის ერთი ნებისა და ერთი მოქმედებისა, ღვთაებისა და კაცობისაგან შეზავებული, არც ღვთაებრივი და არც კაცობრივი, არამედ რაღაც შერეული და უცხო, მათთვის განვაწესებთ ასე: სრულიად ნათელსცენ, როგორც წარმართებს, რადგან დიდი ეკლესიები, როგორიცაა ანტიოქიის საპატრიარქო საყდარი და სხვა მისი მიმდევარი აღმოსავლეთის ეკლესიები ასე მოქმედებენ. ( წმიდა რუის-ურბნისის კრების 15 კანონი)

_______________________________________

Представители 12 церквей приняли участие в освящении святого мира в Эчмиадзине

29.09.2008 18:00 Версия для печати

Эчмиадзин, 29 сентября, Благовест-инфо. На церемонии освящения святого мира в Эчмиадзине, которое проводится Армянской Апостольской Церковью раз в семь лет, присутствовали представители двенадцати Церквей, в частности – Русской Православной, Римско-Католической, Ассирийской, Константинопольской и Малабарской. В этой связи в кафедральном соборе святого Эчмиадзина прошла Божественная литургия с участием Католикоса всех армян Гарегина II и Патриарха Константинопольского Варфоломея I.

Согласно канонам ААЦ освящать миро имеет право только Католикос всех армян. При освящении Армянская Апостольская Церковь использует три святыни: спасительный Крест Господний, святое копье, длань святого Григория Просветителя.

К приготовлению святого мира священнослужители приступили еще 40 дней назад. Для этого на главном алтаре кафедрального собора в Эчмиадзине поместили специальный сосуд с оливковым маслом емкостью в 180 литров. В течение трех дней из 40 видов различных растений и семян готовили отвар, а непосредственно к чину мироварения в оливковом масле приступили в этом году 14 сентября. Сама же церемония освящения святого мира проходит торжественно, со всех концов света съезжаются также тысячи армян диаспоры.

В этом году церемония проводилась вне стен кафедрального собора в Эчмиадзине. Учитывая массовость события, церемония прошла перед новым алтарем «Святой Трдат» Эчмиадзина под открытым небом. Церемония началась с патриаршего крестного хода, направившегося к алтарю под открытым небом, где и был установлен котел святого мира. Несмотря на дождь и холод, на церемонии присутствовали президент Армении Серж Саргсян, премьер-министр Тигран Саркисян, президент Нагорно-Карабахской Республики Бако Саакян, члены правительства, священнослужители, дипломаты и тысячи верующих.

Обращаясь к присутствующим, Католикос всех армян подчеркнул, что «освящение святого мира – это завет жить и идти по жизни с Христом». Продолжая свою речь, армянский Патриарх сказал: «Помазанием святого мира познаем мы нашу армянскую и христианскую идентичность, чувствуем, живем и сохраняем нашу национальную целостность. Помазанные миром, побеждали мы во имя веры и во имя отечества во всех наших войнах не на жизнь, а на смерть; во всех сражениях за наше существование и бытие. Силой и светом мира соединяли и соединяем наше прошлое, настоящее и будущее наших потомков. Освящение святого мира – призыв и обращение к нашему народу пребывать в благодати святости, отвергнуть зло и деяния зла и хранить ярким свет Евангелия Господня в нашей жизни. Освящение святого мира – завет жить во Христе, идти с Христом». Патриарх в своей речи приветствовал также отсутствующих на церемонии чина освящения святого мира Католикоса Великого Дома Киликийского Арама I, Иерусалимского Патриарха архиепископа Торгома Манукяна и Константинопольского Патриарха архиепископа Месропа Мутафяна. «Мы рады в заветный для нашего народа сей день приветствовать в Святом Эчмиадзине Нашего брата во Христе Его Всесвятейшество Варфоломея I, Вселенского Патриарха, испрашивая покровительство Господне для благоверной его паствы», – подчеркнул в своем приветственном слове армянский Патриарх.

По окончании церемонии освящения святого мира Гарегин II благословил присутствующих. После освящения миро развезут по епархиям и приходам всех армянских храмов. На протяжении целых семи лет его будут использовать во время церковных обрядов, а после истечения этих лет частицу от старого мира используют для приготовления нового мира.

http://blagovest-info.ru/index.php?ss=2&s=3&id=23017

_____________________________________

და ვითარცა ერთსა ბუნებასა ქრისტესა მქადაგებელნი, შეჩვენებულ იქმნენ;

და ვითარცა ერთსა მოქმედებასა მქადაგებელნი, შეჩვენებულ იქმნენ;

და ვითარცა ერთსა ნებასა ქრისტესა მქადაგებელნი, შეჩვენებულ იქმნენ;

და ვითარცა ქრისტეს შობისა უარისმყოფელნი, შეჩვენებულ იქმნენ;

და ვითარცა ხარებასა ღვთისმშობლისასა არა მედღესასწაულენი, შეჩვენებულ იქმნენ!

________________________________________

სამ მსოფლიო კრებაზე: ეფესოს III (ნესტორის წინააღმდეგ), ქალკედონის IV (ევტიქის წინააღმდეგ) და კონსტანტინოპოლის(მონოთელიტების წინააღმდეგ), ეკლესიამ განაცხადა დოგმატი, რომლის თანახმად უფალი იესო ქრისტე ერთჰიპოსტასოვანი და ორბუნებოვანია (ღვთაებრივი და კაცობრივი)… მესამე მსოფლიო კრება გაიმართა ქალაქ ეფესოში (მცირე აზია) 431 წელს, იმპერატორ თეოდოსი მცირის (408-450) ზეობაში. იგი მოწვეულ იქნა კონსტანტინოპოლელი პატრიარქის, ნესტორის (428-431) ცრუსწავლების განსასჯელად.

კრება დაინიშნა 431 წლის 7 ივნისს, სულთმოფენობის დღესასწაულისთვის. მასში მონაწილეობის მისაღებად ორასი ეპისკოპოსი შეიკრიბა. ეფესოში ჩავიდა ნესტორიც, მაგრამ სამგზისი მოწვევის მიუხედავად, კრების სხდომებზე არ გამოცხადდა. მამებმა ნესტორის გარეშე დაიწყეს მისი ერეტიკული სწავლების განხილვა. კრების სხდომები გრძელდებოდა 22 ივნისიდან 31 აგვისტომდე. ეფესოს კრებას ესწრებოდნენ მსოფლიო ეკლესიის ისეთი დიდი მამები, როგორებიც იყვნენ: კირილე ალექსანდრიელი, იუბენალი იერუსალიმელი, მემნონ ეფესელი (რომის პაპი, ცელესტინე, ავადმყოფობის გამო ვერ ჩავიდა, მაგრამ ლეგატები გაგზავნა)… შემოკრებილმა მღვდელმთავრებმა დაგმეს ნესტორის მწვალებლობა და დაადასტურეს მართლმადიდებლური სწავლება იმის შესახებ, რომ ქრისტეს ერთ პიროვნებაში (ჰიპოსტასში) განუყოფლად და შეურევნელადაა შეერთებული ორი ბუნება – ღვთაებრივი და კაცობრივი; ყოვლადწმიდა დედა უფლისა კი უნდა განვადიდოთ, როგორც მარადქალწული და ჭეშმარიტად ღვთისმშობელი. ეკლესიის სახელმძღვანელოდ კრების წმიდა მამებმა გამოსცეს რვა კანონი და კირილე ალექსანდრიელის „თორმეტი ანათემატიზმი ნესტორის წინააღმდეგ“.

მონოფიზიტები (ბერძნ. მონოს – ერთი, ფიზის – ბუნება), დოგმატიკური თვალსაზრისი, რომლის მიხედვითაც ქრისტეს აქვს ერთი, ღვთაებრივი ბუნება და უარყოფილია მეორე – ადამიანური, რასაც აღიარებენ დიოფიზიტები.

V საუკუნის შუა ხანებში ალექსანდრიაში წარმოიშვა ახალი მიმდინარეობა, მონოფიზიტობა. მონოფიზიტები ქრისტეს ადამიანურ საწყისს უარყოფდნენ და მასში მხოლოდ ღვთაებრივ ბუნებას აღიარებდნენ. ქალკედონის მსოფლიო საეკლესიო კრებამ, 451 წელს დაგმო მონოფიზიტობა და აღიარა ქრისტეში ღვთაებრივისა და ადამიანურის განუყოფლობა – დიოფიზიტობა.

ნესტორი, ანტიოქიელი ხუცესი, 428 წელს კონსტანტინეპოლის საპატრიარქო ტახტზე აღსაყდრდა და თავისი მწვალებლობის გავრცელების ფართო შესაძლებლობა მიეცა. მისი ერესი მიმართული იყო ქრისტეს ორბუნებოვნების დოგმატის წინააღმდეგ. ნესტორი ღვთისმშობელს ქრისტესმშობელს უწოდებდა, რადგან თვლიდა, რომ მისგან შობილი ქრისტე ადამიანი იყო და არა ღმერთი. წმიდა კირილემ არაერთხელ მიმართა წერილობით ნესტორს და განუმარტა მისი ცდომა, მაგრამ გაკერპებული მწვალებელი მაინც თავისაზე იდგა. მაშინ პატრიარქმა კონსტანტინეპოლის სამღვდელოებას გაუგზავნა ეპისტოლე ნესტორიანობის წინააღმდეგ, წმიდა კეთილმსახურ მეფეს თეოდოსი უმცროსს კი ( 408-450) – ორი ტრაქტატი ერესის სამხილებლად. წმიდა კირილემ სხვა ეკლესიებშიც დაგზავნა წერილები და მღვდელმთავრები და ზოგიერთი მონასტრის ბერები გააფრთხილა საშიში ერესის აღმოცენების შესახებ…

მოამზადა „დიდგორი“ – ის პრეს-სამსახურმა

ბეთანიის მონასტრის ანათემატიზმები

ეკუმენისტური ერესის ანათემაზე გადაცემა
ბეთანიის მონასტრის ანათემატიზმები

Свт. Игнатий (Брянчанинов): «Папизм – так называется ересь, объявшая Запад, от которой произошли, как от древа ветви, различные протестантские учения. … Благодать Божия отступила от папистов; они преданы сами себе и сатане – изобретателю и отцу всех ересей, в числе прочих и папизма».

АНАФЕМАТСТВОВАНИЕ ЕРЕСИ ЭКУМЕНИЗМА
Анафематизмы Истинно-Православной Церкви Грузии

1. Так называемой экуменической «теории ветвей», согласно которой Церковь Христова существует ныне в многосоставном множестве разделенных деноминаций — анафема! Анафема также и тем, кто словом или делом проповедует это ложное учение, разделяет, принимает или равнодушно относится к нему. Ибо таким образом они отрицают единственность Христовой Церкви, выраженную в Девятом члене Никео-Цареградского Символа Веры: «Верую во Единую, Святую, Соборную и Апостольскую Церковь».

2. Догматическому базису еретического собрания – «Всемирного совета церквей», — в котором утверждается, что «Всемирный совет церквей есть сообщество церквей, которые согласно со Священным Писанием признают Господа Иисуса Христа Богом и Спасителем…», и которые признают достаточным для единства во Христе общее Его исповедание согласно Священному Писанию и тем полностью отрицают Священное Предание и, вместе с тем, признают различные еретические собрания Церквами Божиими, еретические же их учения признает основанными на Священном Писании, а не ложным и произвольным толкованием такового (что и есть ересь по существу) — анафема!

3. Учению, которое признает еретические собрания благодатными и обладающими Апостольским Преданием, и согласно которому возможно «церковное единство» (ЖМП, 1961, №2) православных и неправославных без единства в вере и на основании так называемого «минимального догматического базиса», и которое было открыто провозглашено и зафиксировано в еретических документах, принятых на различных экуменических ассамблеях — анафема!

4. Документам, принятым в результате так называемого «богословского» диалога между православными и монофизитами (1961—93 гг.), в которых последние признаются православными и утверждается, что их христологическая ересь является православным учением, чем отрицается и попирается христология Святого Халкидонского Собора и игнорируются все последующие Вселенские Соборы — анафема!

5. Документам, принятым в результате так называемого «богословского» диалога между православными и папистами и, в частности, «Баламандской унии» (1993 г.), которая называет папистскую церковь «Церковью-Сестрой», утверждает ее «православие» и признает ее благодатной и обладающей апостольским преемством в учении и рукоположении, а совершаемые в ней таинства принимает за истинные, а также запрещает практику «прозелитизма», называя так проповедь Церкви, направленную на спасение погибающих в ереси, — анафема!

6. Тем, кто беззаконно «снял» анафему с Римско-католической церкви, наложенную в 1054 г., и тем, кто не воспротивился этому, и тем самым противопоставил себя Святым и Великим Соборам 1341, 1347, и 1351 гг., осудившим папистское отступление, а также тем, кто не считает церковь Римско-католическую еретической и допускает церковное с ней единение, — анафема!

sinodi1ანათემირებული ილია II ეკუმენისტური სინოდი

Анафема тем, кто отдает на поругание еретикам таинство Плоти и Крови Господа Иисуса Христа, и тем, кто принимает от еретиков их «причастие»! Анафема тем, кто совершает над еретиками и другие Церковные Таинства, и тем, кто участвует в их таинствах!

7. Антиохийскому соглашению от 1991 г., в результате которого Атиохийская церковь вошла в полное общение с Сирийской яковитской (монофизитской) церковью — анафема!

Анафема всем, кто не считает монофизитство ересью и находится в молитвенном и евхаристическом общении с самими монофизитами. Анафема всем, кто оскверняет храмы православных христиан, отдавая их на пользование еретикам монофизитам.

Под анафемой, наложенной 630-ю отцами Четвертого Вселенского Собора иже в Халкидоне, да будут таковые в веке сем и в грядущем!

8. Так называемому «новому стилю», который появился в результате внедрения в Церковь Григорианского календаря и который совершенно неприемлем с канонической точки зрения, который, отвергая Священное Предание, традицию и литургическое единство Православной Церкви, представляет собой догматико-экклисиологическую ересь (ибо невозможно, чтобы в одной и той же Церкви, в одно и то же время был пост и праздновалось Рождество Христово, или Воскресение, что ныне имеет место в церквах, отпавших в ересь экуменизма), и который осужден на анафему согласно первому канону Антиохийского Собора, что и было не раз подтверждено (1583, 1587, 1598 гг.) на Поместных Соборах в Константинополе и специальной Граматой Патриарха Кирилла V (1756 г.)[*] — анафема!

Анафема также и тем, кто, вменив ни во что и поправ все вышеуказанные соборные постановления, самовольно и вероломно, с применением открытого и жестокого насилия, навязал Церкви календарное новшество.

Анафема и тем, кто и сейчас потворствует или способствует и инициирует внедрение этого календаря в Церковь, или безразлично и снисходительно относятся к отлученным от Церкви новостильникам и не желает порвать всякое общение с ними. Пусть еще раз услышат они слова Святейшего Патриарха Константинопольского Кирилла V, произнесенные им на желающих навязать Церкви это беззаконие.

9. Еретическим и нечестивым экуменическим «литургиям» (т.н. «лимским литургиям»), в которых участвуют представители Православных церквей, как и практике молебствований и всех прочих совместных с еретиками «богослужебных» ритуалов, которые есть не что иное, как мерзость, вносимая в Церковь Божию, на которую произнесено многократное соборное осуждение (10-е, 45-е и 65-е Прав. Св. Апостолов, 33-е правило Собора Лаодикийского) — анафема!

10. Творящим нечестивые молебствования, ритуалы и медитации вместе с языческими шаманами, волхвователями и жрецами, как и совершающим жертвоприношения и «литургии» на капищных алтарях, и всем участникам так называемых «панэкуменических» шабашей — анафема!

11. Анафема всем прочим документам и учениям, которые были и будут разработаны еретиками-экуменистами с лукавой и подспудной целью навязать их Церкви.

Анафема тем, кто беспринципен в отношении догматического и канонического учения Церкви, ее Священного Предания и традиций, и пытается насадить в ней дух «обновленчества» или модифицировать ее согласно своим представлениям.

Анафема и тем, кто сочувствует, соглашается, оправдывает или «теплохладно» относится ко всем вышеупомянутым и находящимся под церковной анафемой учениям и делам.
Анафема всем ересям и всем еретикам!

Анафема, маранафа!

Правила Святых Апостолов 45 : Епископ, или пресвитер, или диакон, с еретиками молившийся только, да будет отлучен. Если же позволит им действовать как-либо, яко служителям Церкви: да будет извержен.

Монастырь Бетани, 22 июля 1997 г.

პასუხი საპატრიარქოს მოდერნისტულ „მართლმადიდებლურ ფორუმს“ church.ge(ნაწ.I)

საქართველოს ეკუმენისტი პატრიარქის ილია II ერეტიკული ქმედებების მსჯავრმდებელი წმინდა მართლმადიდებელი ეკლესიის კანონები და მათი განმარტებები

დაე, თუნდ მთელი მსოფლიო ეზიარებოდეს ჭეშმარიტებისაგან განდგომილ პატრიარქთან ერთად, მე მაინც უკუნისამდე არ ვეზიარები მასთან ერთად; თუნდაც, სრულიად მარტო დავრჩე!” (წმიდა მაქსიმე აღმსარებელი).

nusxa_kanonikuri_11

„ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს” რლიგიური რიტუალები

nusxa_kanonikuri_2
Visit to the WCC of His Holiness ILJA II, Catholicos Patriarch of All Georgia. Dr. Konrad Raiser and H.H. Ilja II.
Switzerland May 1996

საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქის ილია II ვიზიტი „ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოში”. ემს გენერალური მდივანი კონრად რაიზერი და ილია II. შვეიცარია1996 წ. მაისი

nusxa_kanonikuri_31
„ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს” ასამბელეის შამანური „ლოცვა” გრძელი ყალიონით, რომლის პრეზიდენტიც იყო ილია II

„დიდი ძვრები მოხდა საერთაშორისო ეკუმენურ მოძრაობაში, საქართველოდან ამ დიდ საქმეშიც პირველი გზის გამკვალავი თქვენ ბრძანდებით. ეკუმენური მოძრაობის სფეროში თქვენ ერთ-ერთი ღირსეული და გამოჩენილი მოღვაწე ბრძანდებით მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. ამიტომ გერგოთ მსოფლიო საეკლესიო საბჭოს პრეზიდენტობის პატივი. ბევრი რამ გააკეთეთ ეკლესიების დაახლოებისა და ერთა დამეგობრების საკითხში” (საპატრიარქოს ბეჭვდითი გამოცემა „ჯვარი ვაზისა” 1983 #2)

nusxa_kanonikuri_4

„ჩვენ მაინც მივაღწიეთ რაღაცას, კერძოდ იმას, რომ შეგვიძლია ერთად ლოცვა“

  • ილია II მიერ მართლმადიდებლობის საწინააღმდეგო საჯარო ქადაგება:

ა)„ჩვენი ეკლესია წევრია ისეთი საერთაშორისო ეკუმენური ორგანიზაციებისა, როგორებიცაა ,,ეკლესიათა მსოფლიო საბჭო”, „ევროპის ეკლესიათა კონფერენცია” და ქრისტიანული სამშვიდობო კონფერენცია… ჩვენს ეკლესიას აქვს ორმხრივი დიალოგი რომის კათოლიკურ, ანგლიკანურ და სხვა ეკლესიებთან… ჩვენ მაინც მივაღწიეთ რაღაცას, კერძოდ იმას, რომ შეგვიძლია ერთად ლოცვა” ( ილია მეორეს საუბრიდან ერთ-ერთ ერეტიკოსთან, „ჯვარი ვაზისა”, 1988, N2, გვ. 72/ #1).

nusxa_kanonikuri_5

„ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს საპატიო სტუმარი (ფილიპ პოტერი) ეწვია თბილისის ტაძრებს და მრევლის წინაშე იქადაგა (იქადაგა ეკუმენიზმი-რედ.შენიშ). მან ხაზი გაუსვა „ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს” მნიშვნელობას მშვიდობისა და ხალხთა დაახლოების საქმეში…ეკლესიების დაახლოება – განაცხადა ფილიპ პოტერმა – განაპირობებს სახელმწიფოებისა და ხალხის შეკავშირებას…”; იმავე დღეს იგი დაესწრო თბილისის სიონის ტაძარში ჩატარებულ საღმრთო-სადღესასწაულო ლიტურღიას, რომლის დროსაც კათოლიკოს პატრიარქმა ილია მეორემ და ფილიპ პოტერმა სიტყვით მიმართეს ერთმანეთს.”

nusxa_kanonikuri_6
„ეკლესიათა მსოფლიო საბჭო”-ს ერთ-ერთი ასამბლეა, რომლის პრეზიდენტიც იყო საქართველოს პატრიარქი

nusxa_kanonikuri_7

„ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს” ასამბლეაზე ქალი „მღვდელი” ამბიონზე კითხულობს სახარებას. (არ დაგავიწყდეთ ამ საბჭოს პრეზიდენტი იყო საქართველოს პატრიარქი თავისი სინოდით)

  • ილია II თანალოცვა ერეტიკოსებთან:

„საპატრიარქოს საგარეო განყოფილების მოწვევით 3/16-დან 17/30 აპრილამდე საქართველოში სტუმრად იმყოფებოდა ვენის უნივერსიტეტის კათოლიკურ-თეოლოგიური ფაკულტეტის დეკანი, პატროლოგიის პროფესორი, კათოლიკე მღვდელი, დოქტორი ერნსტ ქრისტოფ სუტნერი და მისი თანმხლები პირი – აღმოსავლეთის ეკლესიათა ინსტიტუტის თანამშრომელი, ავგუსტინელთა ორდენის წევრი, ვიუცბურგის მონასტრის წინამძღვარი მამა ცელესტინ პატოკი. ვიზიტის პირველ დღეს სტუმრებმა დაათვალიერეს თბილისის ტაძრები და ესაუბრნენ ამ ეკლესიათა წინამძღვრებს, ხოლო საღამოს სიონის საპატრიარქო ტაძარში დაესწრნენ დიდი სამშაბათის ლოცვას”.

nusxa_kanonikuri_8

ილია II და საქართველოს ეკლესიის სხვა ერესიერარქები მონოფიზიტებთან ლოცვისას (ეჩმიაძინი)

„კვირას ეჩმიაძინის საკათედრო ტაძარში საღმრთო-სადღესასწაულო ლიტურღია აღასრულეს ყოველთა სომეხთა უმაღლესმა პატრიარქ-კათალიკოსმა უწმიდესმა ვაზგენ I და უწმიდესმა და უნეტარესმა ილია II” (საპატრიარქოს ჟურნალი – ჯვარი ვაზისა, 1982წ. N2″)

nusxa_kanonikuri_9

„დღისით უწმიდესმა ვაზგენ I და მისმა თანხმლებმა პირებმა მოილოცეს ქვაშვეთის წ. გიორგის, დიდუბის ღვთისმშობლის და ალექსანდრე ნეველის სახელობის ტაძრები. იმავე საღამოს უწმიდესი ვაზგენ I დაესწრო ლოცვას სიონის საპატრიარქო ტაძარში…ვაზგენ პირველი ამბობს: ორჯერ მოგვეცა საღმრთო ლიტურგიაში მონაწილეობის უფლება.” („ჯვარი ვაზისა” 1984 #2)

nusxa_kanonikuri_10

В 1993 году умер Католикос Васген II. На похоронах присутствовали представители Грузинской, Румынской и др. Православных Церквей. Также присутствовали, как это сообщает ЖМП, и католики. Они, видимо, тоже очень любят монофизитов. Источник: Журнал Московской Патриархии №3-4, 1993 г.

„451 წელს ქალკედონის საეკლესიო კრებაზე (მეოთხე მსოფლიო საეკლესიო კრება) მონოფიზიტები დამარცხდნენ და დაიგმო მონოფიზიტური მწვალებლობა; ღვთისგან მოიკვეთნენ ერეტიკოსი მონოფიზიტები ნესტორი, ევტიქი და დიოსკურე, მათი სწავლება მთელმა მართლმადიდებელმა სამყარომ მწვალებლობად გამოაცხადა.” (წიგნიდან „დოგმატური ღვთისმეტყველება”)

nusxa_kanonikuri_111

ილია II თანალოცვა ერეტიკოსებთან და მათი ზიარება:

  • ამ დანაშაულის მსჯავრმდებელი ანტიოქიის კრების II კანონი:

,,თუ ეპისკოპოსთა, მღვდელთა, დიაკონთა ან სხვა სამღვდელოთაგან აღმოჩნდება ვინმე უზიარებელთა ( უზიარებლები ეწოდებათ მოუნანიებელ ერეტიკოსებს – ავტ.) მაზიარებელი, ისიც უზიარებელი უნდა იყოს, როგორც საეკლესიო კანონებში არევ-დარევის შემტანი”.

„დიდ ხუთშაბათს – ფეხთბანვის დღეს მამა ერნსტ ქრისტოფ სუტნერი და მამა ცელესტინ პატოკი (არამართლმადიდებლები – ავტ.) თბილისის სიონის საპატრიარქო ტაძარში დაესწრნენ საღმრთო- სადღესასწაულო ლიტურღიას და სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესის, ილია მეორის ხელიდან მიიღეს წმიდა ზიარება, ხოლო დიდ შაბათს – ლიტონიობის დღესასწაულზე საქართველოს ეკლესიის სასურველი სტუმრები (ხაზგასმა ჩვენია – ავტ.) სრულიად საქართველოს პატრიარქთან და სიონის ტაძრის სამღვდელოებასთან ერთად ღამის 12 საათიდან დილის 7 საათამდე აღავლენდნენ ლოცვებს ბრწყინვალე აღდგომის სადიდებლად”.

nusxa_kanonikuri_12

რომის პაპთან ერთობლივი ლოცვა სვეტიცხოველში

  • ლაოდეკიის კრების 6 კანონი:

მწვალებლები, რომლებიც ჯერ კიდევ თავისი ერესის მიმდევრები არიან, არ უნდა შევიდნენ ღვთის სახლში.

„ქრისტეს ჭეშმარიტი ეკლესიისათვის პაპის უცდომელობის დოგმატი არის არა ოდენ მწვალებლობა, არამედ მწვალებლობათა მწვალებლობა, რადგან არც ერთი ერესი არ აღძრულა უფლისა და მისი წმინდა ეკლესიის წინააღმდეგ ისეთი შეუპოვრობითი და ერთიანი ძალისხმევით, როგორც ეს პაპიზზმა ჩაიდინა. უეჭველად მწვალებლობათა მწვალებლობაა პაპიზმი და საშინელებათა საშინელება, რომელმაც ავად განიზრახა და ბოროტად განდევნა უფალი იესო ქრისტე. პაპიზმი ახალი გამცემლობაა უფლის, ახალი ჯვარცმაა მისი.” (წმინდა იუსტინე პოპოვიჩი)

ჩვენს ეკლესიას აქვს ორმხრივი დიალოგი რომის კათოლიკურ, ანგლიკანურ და სხვა ეკლესიებთან… ჩვენ მაინც მივაღწიეთ რაღაცას, კერძოდ იმას, რომ შეგვიძლია ერთად ლოცვა” ( ილია მეორეს საუბრიდან ერთ-ერთ ერეტიკოსთან, „ჯვარი ვაზისა”, 1988, N2, გვ. 72/ #1).

  • ილია II შესვლა და თანალოცვა ერეტიკოსთა ტაძრებში:

„პატრიარქმა ილია მეორემ ქ. ბერნში, ძველ კათოლიკურ ტაძარში, აღასრულა მწუხრის ლოცვა, რომლის შემდეგ უამრავი მრევლის წინაშე წარმოსთქვა ქადაგება” („ჯვარი ვაზისა”, 1981წ. N1).

nusxa_kanonikuri_13

  • ამ დანაშაულის მსჯავრმდებელი მოციქულთა 65-ე კანონი:

,,თუ ვინმე სასულიერო პირი ან ერისკაცი ურიათა ან მწვალებელთა შესაკრებელში შევიდეს სალოცავად, სასულიერო პირი განიკვეთოს, ერისკაცი უზიარებლობით დაისაჯოს”.

“თქვენი მოღვაწეობა ჟენევაში „ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოში” – როგორც ამ საბჭოს პრეზიდენტისა, თქვენი ვიზიტები ბულგარეთში, გერმანიაში, ინდოეთში, ვანკუვერში (კანადა) და სხვა მრავალ ქვეყანასა და რელიგიურ ცენტრში ბევრის მეტყველი და ბევრის მომცველია. დაიხვეწა, აღდგა, ან ახლად დამყარდა კავშირი მრავალ რელიგიურ და კულტურულ დაწესებულებებთან.” (საქართველოს წმ. სინოდის სახელით ამ სიტყვებით მიმართა ილია II მიტრ. კონსტანტინემ. “ჯვარი ვაზისა” 1983 #2.)

——————————————-

პირველი წერილის დასასრული

გაგრძელება იხ. შემდეგ ბმულზე: პასუხი საპატრიარქოს მოდერნისტულ „მართლმადიდებლურ ფორუმს“ church.ge(ნაწ.II)

church.ge-ს წარმომადგენლები ამტკიცებენ, რომ “ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს” დატოვების შემდეგ ილია მეორემ მოინანია ეკუმენიზმი და თავის იერარქიასთან ერთად აღარ ულოცია ერეტიკოსებთან, აბა, ქვემოთ, ამ დოკუმენტში რა არის აღწერილი? “ეკლესიათა მსოფლიო საბჭო” საქართველოს საპატრიარქომ დატოვა 1997 წელს 20 მაისს, ხოლო 2005 წელს საქართველოს ეკლესიის იერარქებმა ილოცეს კათოლიკებთან და იუდეველებთან: “Илия II совершил молебен о здравии всего народа Азербайджана в кафедральном соборе Святых Жен Мироносиц,  На молебне присутствовали настоятель бакинского римско-католического прихода Христа Искупителя отец Ян, председатель еврейской общины горских евреев Азербайджана Семен Ихиилов,

dokumentebi_12

dokumentebi_2

წყარო: http://www.blagovest-info.ru/index.php?ss=2&s=3&id=18

ა) На празднике, отмечающем прибытие евреев в Грузию, Патриарх Илия II в слове, обращенном к главному раввину иудеев Грузии, сказал: «Евреи вносят большой вклад в дело поклонения Единому Богу». (Телепрограмма «Вестник» 8/IX, 1998г.)

ბ) ეკუმენისტური განდგომილება ახალ საფეხურზე ავიდა “ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს” VI  ასამბლეაზე ვანკუვერში (კანადა). საქართველოს საპატრიარქოს დელეგაციას თავად ილია II ხელმძღვანელობდა. 1983 წლის 31 ივლისს ამ ასამბლეის მონაწილეთა მიერ შესრულებულ იქნა “ეკუმენიკური ლიტურგია” (შედგენილი ფრანგი რეფორმატორის მაქს ტურიანის მიერ). ამ ლიტურგიის მთავარი მოქმედი პირი იყო ანგლიკანი ეპისკოპოსი რანსი. მისი “თანამწირველები” იყვნენ ექვსი პროტესტანტი პასტორი, მათგან ორი ქალი: ინდონეზიელი  რეფორმატორი კაროლინა პატიაზინა-ტორჩი და ლუთერანი ელიზაბეტა ლიდელი დანიიდან. მათ გარდა მსახურებაში მონაწილეობა მიიღეს “მართლმადიდებელებმა”, მონოფიზიტებმა, პაპისტებმა ამავე ასამბლეაზე პირველად “ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს” ისტორიაში ოფიციალურად იყვნენ მოწვეულნი: იუდაიზმის, ისლამის, ბუდიზმის, ინდუიზმის, და სხვა რელიგიათა წარმომადგენლები.” (ვანკუვერი VI ასაბლეის ჟურნალი “Canvas” #17, 1983, p.1; жмп # 9, 1983, ст. 54)

გ) “ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს VII ასამბლეა…დამსწრეთა შორის იყვნენ საქართველოს საპატრიარქოს წარმომადგენლებიც. სიტყვით გამოვიდა მიტროპოლიტი დავითი (ჭკადუა), რომელმაც განაცხადა: … საქართველოს ეკლესიას გააჩნია სიმპათიები და მისწრაფება ეკუმენისტური სოლიდარობისადმი”…კანბერის ბიულეტენი გვთავაზობს ტექსტებს, რომლებიც გამოხატავენ სოლიდარობას ეკუმენისტ-ჰომოსექსუალისტებისადმი. ეს მოწოდება დაიბეჭდა ასამბლეის ბიულეტენის მეორე გვერდზე, რომელიც იუწყება, რომ ჰომოსექსუალისტებმა და ლეზბიანებმა გააკეთეს მოწოდება გამოსულიყვნენ მათი უფლებების დასაცავად, ჰომოსექსუალისტებს “ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს” ამ ასამბლეაზე წარმოადგენდა დელეგაცია, რომელსაც სათავეში ედგნენ “მღვდელქალა” ნენსი უილსონი, პასტორები კიტ ჩერი და სტივ პიტერსი, რომლებიც ჰომოსექსუალისტთა და ლეზბიანთა საერთაშორისო ორგანიზაციის წევრები არიან “ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოში” (!) (Assembly Line”. #3, 1991.)

დ) На VIII Ассамблее Всемирного Совета  Церквей (В.С.Ц.) в Харарэ (Зимбабве) Вселенское Православие было представлено почти полностью. (1998г. 3-14 декабря). В ходе заседаний были африканские песни и танцы, совместные экуменические моления. Абсолютное большинство «православных» делегатов принимало участие в этих молитвах, некоторые же части этого служения совершались под их личным руководством. Самое большое время (12 семинаров) было уделено вопросу «содомитов». На одном из семинаров, англиканский «священник» – содомит Дуглас Тор подверг резкой критике В.С.Ц. за недостаточные публикации в сфере «теологии гомосексуализма». На  Ассамблее явно чувствовалось влияние и активность содомитов. Кроме того на этом «форуме» активное участие принимали «Международная комиссия защиты прав гомосексуалистов и лесбиянок», «Европейский форум «Церквей лесбиянок и гомосексуалистов», «Движение христиан-гомосексуалистов», специализированные «Церкви» содомитов, такие как: «Metropolitan Commiunity Church» и другие. Информационные агентства больше внимания уделили выступлениям содомитов и их участию в совместных молитвах. чем сослужениям  экуменистов из официальных «Православных Церквей» – Всемирного Православия. На одном из семинаров Ассамблей положительно был разрешен вопрос о допустимости полигамии (многоженства) в целях борьбы со СПИД-ом. На вопрос информационного Агентства В.С.Ц. – ENI – все ли Поместные «Православные Церкви» принимали участие в совместных служениях и семинарах Ассамблей, представитель Московской Патриархии ответил: «Насколько мне известно все». (წიგნიდან “ეკუმენიზმი ანტიქრისტეს რელიგია” – შემდგენლები: მღვდელი გელასი აროშვილი და მღვდელი ზურაბ აროშვილი)
—————————————————————————————————————–

კანონიკური ტექსტი მოამზადა: საით „დიდგორის” პრესსამსახურის წარმომადგენლებმა:

_გიორგი წულაძემ და ნიკოლოზ გვარამიამ