ზიარების გამომხსნელი საიდუმლოს დაწესება

ვნების შვიდეულის დიდი ხუთშაბათი – მაცხოვარი აწესებს ზიარების გამომხსნელ საიდუმლოს (სახარების განმარტება)

“და ჭამდეს რაჲ იგინი, მოიღო იესუ პური, აკურთხა, განტეხა და მისცა მათ და ჰრქუა: მიიღეთ და ჭამეთ, რამეთუ ესე არს ჴორცი ჩემი.
და მოიღო სასუმელი, ჰმადლობდა და მისცა მათ, და სუეს მისგან ყოველთა.

და ჰრქუა მათ: ესე არს სისხლი ჩემი ახლისა შჯულისაჲ, მრავალთათჳს დათხეული.

ხოლო ამენ გეტყჳ თქუენ, რამეთუ არღარა ვსუა ნაყოფისა ამისგან ამის ვენაჴისა ვიდრე მუნ დღედმდე, რაჟამს-იგი ვსუა ახალი სასუფეველსა ღმრთისასა”.

განმარტება: ზოგიერთნი ამბობენ, რომ იუდა არ ეზიარა წმიდა საიდუმლოებებს, ვინაიდან იგი გამოვიდა მანამ, სანამ უფალი მიართმევდა მათ ამ საიდუმლოებათ.

სხვები ამბობენ, რომ პირიქით, უფალმა ეს უმადურიც აზიარა თავის სიწმინდეს. აკურთხა რა, ანუ მადლობდა რა, უფალმა განტეხა პური.

ასევე ვიქმთ ჩვენც, როდესაც ლოცვებს წარმოვთქვამთ. „ეს – ეუბნება, – რასაც ახლა თქვენ მიიღებთ ჩემი ხორცია“, რადგანაც პური სახე კი არაა უფლის ხორცისა, არამედ თავად ქრისტეს ხორცი, რადაც პური გარდაიქმნება.

და უფალი ამბობს: „პური, რომელი მე მივსცე, ხორცი ჩემი არს“ (ინ. 6,51); არ უთქვამს: სახეა ჩემი ხორცისა, არამედ „ხორცი ჩემი არს“ და კიდევ „უკუეთუ არა სჭამოთ ხორცი ძისა კაცისაჲ…“ (იქვე, 55 მ.).

მაგრამ როგორ? შესაძლოა თქვას ვინმემ: ხორცი ხომ არა ჩანს? ეს ჩვენი უძლურებისდა გამოა ადამიანო!

რამდენადაც პური და ღვინო არსებითად ჩვეულებრივი ნივთებაა ჩვენთვის, ხოლო რამდენადაც შემოთავაზებული ხორცისა და სისხლის დანახვა აუტანელი იქნებოდა და პირს ვიბრუნებდით მისგან, ამდენად კაცთმოყვარე ღმერთი, ჩვენდამი გულმოწყალების გამო, უნარჩუნებს პურისა და ღვინის სახეს, მაგრამ ისინი გარდაიქმნებიან ხორცისა და სისხლის ძალით.

თავის სისხლს ახალი აღთქმის სისხლი უწოდა, ძველი აღთქმისაგან განსხვავებით, ვინაიდან ძველ აღთქმაშიც იყო სისხლი, რომლითაც იპკურებოდა ხოლმე ხალხიცა და სჯულის წიგნებიც.

„არღარა ვსუა, – ამბობს ის შემდეგ, – ნაყოფისა ამისგან ამის ვენახისა“ აღდგომამდე (სასუფეველს აქ უწოდებს აღდგომას, რადგანაც მკვდრეთით აღმდგარი, იგი გამეფდა სიკვდილზე).

აღდგომის შემდეგ იგი კვლავ ჭამდა და სვამდა თავის მოწაფეებთან ერთად, არწმუნებდა რა ამგვარად, რომ სწორედ ისაა, ვინც ევნო.

მაგრამ სვამდა ახალ ღვინოს, ანუ სვამდა ახალი და უჩვეულო წესით, რადგანაც უკვე ჰქონდა არა ვნებული სხეული, რომელსაც საკვები სჭირდებოდა, არამედ უხრწნელი და უკვდავი.

შეიძლება ეს ასეც გავიგოთ: ვენახი თავად უფალია, ნაყოფი ვენახისა საიდუმლოების არსი და დაფარული ცოდნაა, რომელსაც თავად შობს, განაბრძნობს რა ადამიანს.

ამრიგად „ღმრთის სასუფეველში“ ქრისტე თავის მოწაფეებთან ერთად საიდუმლოებებსა და სიბრძნეს დალევს, გვასწავლის რა ახალ ჭეშმარიტებებს და განგვიცხადებს რა იმას, რაც ახლა დაფარულია.

ნეტარი თეოფილაქტე ბულგარელი – მარკოზის სახარების განმარტება
(თ. 14, მ. 22-25)

Advertisements

ბზობა

უფლის დიდებით შესვლა იერუსალიმში

ბზობა; რატომ მიგვაქვს სახლში ბზა?
რა დღესასწაულია, რატომ მიგვაქვს სახლში ბზა, ეს ყველაფერი უნდა ვიცოდეთ, სახარების განმარტებები უნდა ვიკითხოთ:

“არამედ დავუფინოთ ჩვენც ჩვენი შესამოსელი, ანუ ჩვენი ხორცი, ვინაიდან ხორცი არის სამოსელი სულისა, დავუმორჩილოთ იგი უფალს.

განუვმზადოთ ჩვენც ჩვენი ცხოვრების გზა, მოვჭრით რა ხეთაგან რტოებს, ანუ მივბაძავთ რა წმინდათა ცხოვრებას. ვინაიდან წმინდანნი ხეებს ჩამოჰგვანან, რომლისგანაც რტოებს ჭრის მათი სათნოებების მიმბაძველი. არამედ ჩვენი საქმეები, როგორც წინამორბედნი, ისე შემდგომნი, დაე ღმრთის სადიდებლად იყოს. ვინაიდან მავანთა წინამორბედ ცხოვრებაში კეთილი საქმე აჩვენეს; თუმცაღა პირიქით, მათი შემდგომი ცხოვრება ასეთი არ იყო და ღმრთის დიდებას არ ემსახურებოდა”. (ნეტარი თეოფილაქტე ბულგარელი)

ტროპარი: ყოველსა აღდგომასა პირველ ვნებისა შენისასა მოასწავებდი, ამისთჳსცა მეგობარი შენი ლაზარე მკუდრეთით აღადგინე, ქრისტე ღმერთო, რომლისათჳს ჩუენცა, ვითარცა შვილნი ებრაელთანი, შევწირავთ შენდა ძლევისა გალობასა, რომელმან დასთრგუნე სიკუდილი: ოსანნა მაღალთა შინა, კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისათა.

ტროპარი: დაფლულნი შენ თანა ნათლისღებითა, ქრისტე ღმერთო ჩუენო, უკვდავსა ცხოვრებასა ღირს ვიქმნენით აღდგომითა შენითა და სიხარულით ესრეთ ვღაღადებთ: ოსანა მაღალთა შინა, კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისათა.

კონდაკი: ზეცათა შინა საყდართა, კიცუსა ქუეყანასა ზედა მჯდომარემან, ქრისტე ღმერთო ჩუენო, ანგელოზთა ქებაჲ დღეს და ყრმათა გალობაჲ ზოგად შეიწირე, რომელნი გალობდეს: კურთხეულ ხარ, რომელი მოხუედ ცხორებად და განახლებად, მჴსნელო ადამისო, ვითარცა კაცთ-მოყუარე ხარ.

wm_giorgis-makhvili_r

სახარება ჭეშმარიტი და ყალბი მლოცველის შესახებ

nikoloz_serbi.jpg

ერთი კაცი ტყეში წავიდა ფიცრებისთვის ხის შესარჩევად. დაინახა გვერდიგვერდ მდგარი ორი ხე. ერთი მათგანი გლუვი და გამართული იყო, მაგრამ შიგნიდან დამპალი. მეორე გარეგნულად ხორკლიანი და შეუხედავი იყო, გული კი ჯანსაღი ჰქონდა. ამოიოხრა კაცმა და თავს უთხრა: “რად მინდა ეს გლუვი და მაღალი ხე, როცა დამპალია და ფიცრებისთვის არ გამოდგება? ის მეორე, მართალია ხორკლიანი და შეუხედავია, მაგრამ შიგნით ჯანსაღია; და თუკი მასზე ცოტა მეტს წავიმუშავებ, ჩემი სახლის ფიცრებისთვის ძალიან გამოსადეგი იქნება”.

ბევრი აღარც უფიქრია და მეორე ხე აარჩია.

ასევე ღმერთი, თავისი სახლისთვის ორი კაციდან ირჩევს არა იმას, ვინც გარეგნულად მართალი ჩანს, არამედ იმას, ვისაც გული ღვთის სიმართლით აქვს აღვსებული.

არ არიან ღვთისათვის სათნო ამპარტავანნი, რომელთა თვალნი ზეცად იმზირებიან, ხოლო გულნი სავსე აქვთ მიწით; მისთვის სათნონი არიან მდაბალნი და მშვიდნი, რომელთა თვალნი მიწისკენ არიან დახრილნი, გულნი კი ზეცით აქვთ აღსავსე.

კაცთა დამბადებელს უყვარს, რომ ადამიანები თავის ცოდვებს ჩამოთვლიდნენ მის წინაშე და არა კეთილ საქმეებს.

ღმერთი მკურნალია, რომელიც ყოველი ჩვენთაგანის სასთუმალთან მოისწრაფის და გვეკითხება: “რა გაწუხებს?” ბრძენია ის კაცი, რომელიც მკურნალის მასთან ყოფნით ისარგებლებს და მოუყვება თავისი ყველა სნეულებისა და უძლურების შესახებ.

უგნურია ის, ვინც დამალავს თავის სნეულებებს, სისუსტეებს და მკურნალის წინაშე სიჯანსაღით მოიწონებს თავს. თითქოსდა მკურნალი ადამიანებთან სიჯანსაღის გამო მიდიოდეს და არა სნეულების გამო!

“ცოდვის ჩადენა ბოროტებაა, – ამბობს ბრძენი ოქროპირი, – მაგრამ აქ დახმარება შესაძლებელია; ხოლო შეცოდება და ამის დამალვა უდიდესი ბოროტებაა, რადგან აქ შველა შეუძლებელია”.

ამიტომაც ვიყოთ ბრძენნი და ღვთის წინაშე ლოცვად რომ დავდგებით, ვიდგეთ, როგორც ყველაზე საუკეთესო და ყველაზე მოწყალე ექიმის წინაშე, რომელიც ზრუნვითა და სიყვარულით ეკითხება ყოველ ჩვენგანს: “რა გტკივა?” დაუყოვნებლივ მოვუყვეთ საკუთარი სნეულებების, ჭრილობების, ცოდვების შესახებ.

ამას გვასწავლის უფალი ჩვენი იესო ქრისტე დღევანდელ სახარებაში იგავით მეზვერესა და ფარისეველზე. სახარებაში ნათქვამია, რომ ეს იგავი უფალმა წარმოთქვა იმათ შესახებ, რომლებიც დარწმუნებულნი იყვნენ თავის სიმართლეში და სხვებს შეურაცხყოფდნენ.

განა შენც იმათ არ ეკუთვნი, ვისაც უფალმა ამ იგავით მიმართა? ნუ კი აღშფოთდები, არამედ აღიარე შენი სნეულება, შეგრცხვეს მისი და მიიღე წამალი, რომელსაც ყველაზე საუკეთესო და ყველაზე მოწყალე მკურნალი გთავაზობს.

ერთ საავადმყოფოში მრავალი სნეული იყო. ერთნი სიცხიანები იწვნენ და მოუთმენლად ელოდნენ ექიმის მოსვლას; სხვები სეირნობდნენ, თავს ჯანმრთელად თვლიდნენ და ექიმის დანახვა არ სურდათ. ერთ დილას ექიმი მოვიდა პაციენტების სანახავად. მასთან ერთად იყო მისი მეგობარი, რომელსაც სნეულთათვის გადასაცემი დაჰქონდა. ამ მეგობარმა დაინახა სიცხიანი ავადმყოფები და შეებრალა.

– არსებობს მათთვის წამალი? – ჰკითხა ექიმს. ექიმმა ყურში ჩასჩურჩულა:

– მათთვის, ვინც სიცხიანი წევს, წამალი არსებობს, ხოლო მოსეირნეებისთვის წამალი არ არის… ისინი განუკურნებელი სნეულებით არიან დაავადებულნი; შიგნიდან მთლად გამომპალნი არიან.

ექიმის მეგობარს ძალიან გაუკვირდა. გაუკვირდა ორი რამ: ადამიანთა სნეულებების საიდუმლო და ის, რომ კაცის თვალი სანდო არ ყოფილა.

ახლა კი წარმოიდგინე: ჩვენც ამ მსოფლიო საავადმყოფოში ვიმყოფებით სამკურნალოდ. სნეულება ყველას ერთი გვჭირს, მისი სახელია – სიცრუე.

ეს სიტყვა ყველა ვნებას მოიცავს, ყველა მანკიერებას, ყველა ცოდვას – მოკლედ, ჩვენი სულის, გულისა და გონების ყველა სისუსტეს და მთელ დაუძლურებას.

ზოგი ავადმყოფი ახლახანს დასნეულდა, სხვების სნეულება გაცხარებულია, მესამენი კი ჯანსაღდებიან. თუმცა ადამიანის ამ შინაგან სნეულებას ის თვისება აქვს, რომ მხოლოდ სიჯანსაღეს მიახლოებულებმა უწყიან, რა საშინელი ავადმყოფობა გადაიტანეს.

ყველაზე მძიმედ სნეულები ყველაზე ნაკლებად გრძნობენ თავის სნეულებას. ხორციელი სნეულების დროსაც, მაღალი სიცხისას კაცი ვერც საკუთარ თავს აცნობიერებს და ვერც თავის ავადმყოფობას.

გიჟიც არასოდეს იტყვის, რომ გიჟია. სიცრუის გზაზე ახლად შემდგართ გარკვეული დროის განმავლობაში რცხვენიათ თავისი სნეულებისა, მაგრამ ცოდვების გამეორებას სწრაფად მიჰყავს ისინი ცოდვიან ჩვეულებამდე, ხოლო ამ ჩვეულებას სიცრუით თრობამდე და ცდუნებამდე, როცა სული ვეღარც საკუთარ თავს აცნობიერებს და ვეღარც თავის სნეულებას.

ახლა კი წარმოიდგინე, რომ საავადმყოფოში მოდის ექიმი და კითხულობს:

– რა გტკივა?

ისინი, ვინც ახალი დასნეულებულია, სირცხვილით ვერ გაბედავენ აღიარონ თავისი ავადმყოფობა და იტყვიან:

– არაფერი.

ისინი, ვისი სნეულებაც გაცხარებულია, განაწყენდებიან კიდეც ასეთი კითხვის გამო და არა მარტო იტყვიან:

– არაფერი გვაწუხებს! – არამედ თავის ქებასაც კი მოჰყვებიან საკუთარი სიჯანსაღით. და მხოლოდ სიჯანსაღეს მიახლოებულნი ამოიოხრებენ და ეტყვიან ექიმს:

– ყველაფერი გვტკივა, ყველაფერი! შეგვიწყალე და გვიშველე!

“თუკი გეშინია საკუთარი ცოდვების აღიარებისა, მაშინ მზერა ჯოჯოხეთის ალს მიაპყარი, რომლის ჩაქრობა მხოლოდ აღსარებას შეუძლია” (ტერტულიანე. სინანულის შესახებ).

ამგვარად, დაუფიქრდი ამ ყოველივეს, მოისმინე ქრისტეს იგავი და თავად განსაჯე, რამდენად გეხება შენ. თუკი გაკვირვებით იტყვი: “ეს იგავი მე არ მეხება”, – ჩანს, დასაწყისში ყოფილხარ სნეულებისა, რომელსაც სიცრუე ეწოდება.

თუ აღშფოთებით იტყვი: “მე მართალი ვარ, ეს იგავი კი ჩემს გარშემო მყოფ ცოდვილებს ეხება”, – მაშინ შენი სნეულება გაცხარებული ყოფილა.

ხოლო თუკი სინანულით მკერდში ხელს იცემ და ამბობ: “ჭეშმარიტად, სნეული ვარ და მკურნალი მჭირდება”, – ეს ნიშნავს, რომ განკურნების გზას ადგახარ. ამ შემთხვევაში ნუ გეშინია – განიკურნები.

“ორნი კაცნი აღვიდოდეს ლოცვად ტაძარსა მას: ერთი ფარისეველი და ერთი მეზუერე”. ორი კაცი, ორი ცოდვილი, მხოლოდ იმ განსხვავებით, რომ ფარისეველი თავს ცოდვილად არ თვლიდა, მეზვერე – თვლიდა. ფარისეველი ეკუთვნოდა მაშინდელი საზოგადოების ყველაზე პატივცემულ ფენას, მეზვერე – ყველაზე მოძაგებულს.

“ფარისეველი იგი წარდგა და ამას ილოცვიდა თვისაგან: ღმერთო, გმადლობ შენ, რამეთუ არა ვარ, ვითარცა სხუანი კაცნი, მტაცებელ, ცრუ და მემრუშე, გინა ვითარცა ესე მეზუერე, ვიმარხავ ორ-გზის შაბათსა შინა და ათეულსა შევსწირავ ყოვლისაგან მონაგებისა ჩემისა”.

ფარისეველი დადგა ტაძრის წინა ნაწილში, საკურთხეველთან, თანახმად ფარისეველთა ჩვეულებისა – გააღწიონ წინა ადგილებისკენ. ის, რომ ფარისეველი მთლად წინ დადგა, ჩანს შემდგომი აღწერიდან, სადაც ნათქვამია, რომ მეზვერე მოშორებით იდგა.

ასეთია ფარისევლის ამპარტავნება და საკუთარ სიმართლეში, ანუ სულიერ სიჯანსაღეში დარწმუნება, რომ ის პირველობას ეძებს არა მხოლოდ ხალხის, არამედ ღვთის წინაშეც, და ეძებს მას არა მარტო ლხინისა და შეკრებების, არამედ ლოცვის დროსაც.

მხოლოდ ესეც საკმარისია იმის საჩვენებლად, რომ ფარისეველი მძიმედაა დაავადებული სიცრუით და ფესვგამდგარია მასში.

რატომაა ნათქვამი: “ილოცვიდა თვისაგან”? და არა – ხმამაღლა? იმიტომ, რომ ღმერთი უფრო მეტად ისმენს, თუ რას ეუბნება გული, და არა ენა. ის, რასაც კაცი ფიქრობს და გრძნობს ლოცვისას, უფრო მნიშვნელოვანია ღმერთისთვის, ვიდრე ის, რასაც ენა წარმოთქვამს.

ენამ შეიძლება მოიტყუოს, მაგრამ გული არ იტყუება, ის წარმოაჩენს კაცს ისეთად, როგორიც არის – შავი თუ თეთრი.

“ღმერთო, გმადლობ შენ, რამეთუ არა ვარ, ვითარცა სხუანი კაცნი”.

ამის თქმას ბედავს ცოდვილი კაცი ტაძარში, ღმერთის წინაშე! რა არის ტაძარი, თუ არა ადგილი, სადაც სნეული მკურნალს ხვდება. ცოდვით სნეულნი მოდიან, რომ აღუარონ თავისი სნეულება ღმერთს – მკურნალს, რომ შესთხოვონ წამალი და სიჯანსაღე მას, ვინც არის ადამიანთა ყველა მწუხარებისა და უძლურების ჭეშმარიტი მკურნალი და ყველა სიკეთის მომნიჭებელი.

ნუთუ მიდიან ჯანმრთელნი საავადმყოფოში იმისთვის, რომ ექიმის წინაშე თავი მოიწონონ საკუთარი სიჯანსაღით? მაგრამ ეს ფარისეველი ტაძარში მივიდა, რათა დაეკვეხნა თავისი სიჯანსაღით, არა როგორც ჯანსაღი სულის მქონე კაცი, არამედ როგორც სიცრუით მძიმედ სნეული, რომელიც სნეულებისაგან ბოდავს და ვეღარ გრძნობს თავის სნეულებას.

ერთხელ, როდესაც სულიერად დაავადებულთა საავადმყოფოში მივედი, ექიმმა მიმიყვანა გისოსებთან, რომელთა მიღმა იყო განსაკუთრებით მძიმე სულიერი ავადმყოფი.

– როგორ ხარ? – შევეკითხე მას. მაშინვე მომიგო:

– როგორ ვიქნები ამ გიჟებში?

ასევე ამბობს ფარისეველიც: “ღმერთო, გმადლობ შენ, რამეთუ არა ვარ, ვითარცა სხუანი კაცნი”. სინამდვილეში, ღმერთს რომ მადლობს, ფარისეველს არ სურს ღმერთის წყალობად ჩათვალოს ის, რომ არ არის ისეთი, როგორც სხვები.

არა; სიტყვები: “ღმერთო, გმადლობ შენ”, – მხოლოდ სიტყვის დართვაა, პირფერული შესავალი, მიმართვა ღვთისადმი, რომ მან ინებოს ფარისევლის ტრაბახის მოსმენა. იმ ყველაფრით, რაც მან წარმოთქვა, სულაც არ მადლობს ღმერთს; პირიქით, ის ღმერთს გმობს, რაკი გმობს ღვთის სხვა ქმნილებებს.

ის ღმერთს არაფრისთვის არ მადლობს, რადგან ყველაფერი, რაც საკუთარი თავის შესახებ თქვა, აღნიშნა როგორც საკუთარი დამსახურებები, ღვთის შეწევნის გარეშე მოპოვებულნი.

მას არ სურს იმის თქმა, რომ ის არაა მტაცებელი, მჩაგვრელი, მემრუშე და მეზვერე, რადგან ღმერთმა დაიფარა იგი თავისი ძალითა და წყალობით. არანაირად; მას მხოლოდ ამის თქმა სურს: ის თვითონ არის ისეთი განსაკუთრებული გვარისა და ფასეულობის ადამიანი, რომ მთელს მსოფლიოში არავინაა მისი სწორი.

და იმის გარდა, რომ ის ასეთი განსაკუთრებული გვარისაა, თავადაც დაურთავს ძალისხმევას და მსხვერპლს სწირავს, რათა დარჩეს ამ არაჩვეულებრივ სიმაღლეზე, ყველა ადამიანზე მაღლა.

სახელდობრ, ის კვირაში ორჯერ მარხულობს და თავისი შენაძენიდან მეათედს გასცემს. ოჰ, ცხონების როგორი იოლი გზა აირჩია ფარისეველმა, უფრო იოლი, ვიდრე წარწყმედის უიოლესი გზა!

ყველა მცნებისგან, რომლებიც მოსეს საშუალებით ღმერთმა ხალხს მისცა, მან მხოლოდ ორი აირჩია, ყველაზე იოლები. მაგრამ სინამდვილეში ის ამ ორ მცნებასაც არ ასრულებს. ღმერთმა ეს ორი მცნება მოგვცა არა იმისთვის, რომ მას სჭირდება ხალხის მარხვა კვირაში ორი დღე და ათეულის შეწირვა. ღმერთს ეს სრულიად არ სჭირდება. მან ხალხს ეს და ყველა სხვა მცნება თვითმიზნად არ მისცა, არამედ იმისთვის, რომ ღვთის წინაშე სიმდაბლისა და ღვთის მორჩილების ნაყოფი მოიტანონ, ღვთისა და ადამიანის სიყვარულის ნაყოფი; ერთი სიტყვით, რათა გაათბონ, მოალბონ და გაანათლონ ადამიანის გული.

ხოლო ფარისეველი ამ ორ მცნებას უმიზნოდ ასრულებს. ის მარხულობს და მეათედს სწირავს, მაგრამ სძულს ადამიანები, შეურაცხყოფს მათ და ამაყობს ღვთის წინაშე.

ამგვარად, ის უნაყოფო ხის მსგავსი რჩება. ნაყოფი გულშია და არა მარხვაში; ნაყოფი არც მცნების აღსრულებაშია, ნაყოფი გულშია. ყველა მცნება და ყველა კანონი გულს ემსახურება: ათბობენ მას, ანათლებენ, რწყავენ, შემოზღუდავენ, მარგლავენ, თესავენ – ოღონდაც ნაყოფი აღმოცენდეს გულის ყანაზე, გაიზარდოს და დამწიფდეს.

ყველა კეთილი საქმე საშუალებაა და არა მიზანი, მეთოდი და არა ნაყოფი. მიზანი გულშია და ნაყოფიც გულშია.

ამგვარად, ფარისეველმა თავისი ლოცვით ვერ მიაღწია იმას, რაც სურდა. მან გამოაჩინა არა საკუთარი სულის მშვენიერება, არამედ სიმახინჯე; თავისი სიჯანსაღე კი არ გამოაჩინა, არამედ – სნეულება.

ქრისტეს სწორედ ამის წარმოჩენა სურდა თავისი იგავით, და არა მხოლოდ ამ ფარისეველში, არამედ ზოგადად ფარისეველთა დაჯგუფებაში, რომელიც მაშინ გაბატონებული იყო ისრაელის ხალხში.

ასევე, ამ იგავით უფალს სურდა გამოეაშკარავებინა და ემხილებინა ქრისტიანთა ყველა თაობაში, აგრეთვე ჩვენშიც, ყალბი ღვთისმოსაობა და ცრუ ფარისევლობა.

განა დღესაც არ არიან ჩვენ შორის ადამიანები, რომლების ზუსტად ისე ლოცულობენ ღვთის წინაშე, როგორც ეს ფარისეველი? ნუთუ ცოტანი არიან ისეთები, რომლებიც ლოცვას იწყებენ მეზობლების დადანაშაულებითა და გმობით, ხოლო ამთავრებენ თავის ქებით?

ნუთუ მცირედნი არიან ისეთები, რომლებიც ღვთის წინაშე დგანან, როგორც გამსესხებელი მოვალის წინაშე? განა მრავალი თქვენგანი არ ამბობს: “ღმერთო, მე ვმარხულობ, დავდივარ ეკლესიაში, სახელმწიფოს გადასახადებს ვუხდი და ეკლესიას ფულს ვწირავ, მე ისეთი არა ვარ, როგორც სხვა ადამიანები, მტაცებლები და ფიცის გამტეხები, უღმერთოები და მემრუშეები, რომლებმაც მაწყენინეს. საით იყურები, ღმერთო? რატომ არ დახოცავ მათ, მე კი არ დამაჯილდოვებ ყველაფრისათვის, რასაც შენთვის ვაკეთებ? ნუთუ ვერ ხედავ, ღმერთო, ჩემი გულის სიწმინდეს და სულის სიჯანსაღეს?”

მაგრამ იცოდე, რომ “არც ღმერთი მოგატყუებს და ვერც შენ მოატყუებ ღმერთს” (ღირსი მაქსიმეს გამონათქვამი, ხს. 11 ნოემბერს. აი მისი სხვა გამონათქვამებიც: “ყველა არ ლოცულობს, ვინც ჯვარს იწერს”. ფარისეველი ისაა, ვინც “წვერით აბრაამია, ხოლო საქმით ქამი”).

ასე ამბობენ ისინი, ხოლო ღმერთი უსმენს და სახლში ხელმოცარულებს უშვებს, ეუბნება: “როგორც ასეთებს, არ გიცნობთ თქვენ”. და საშინელ სამსჯავროზე ეტყვის მათ: “არა გიცნი თქუენ”. ღმერთი თავის მეგობრებს სცნობს არა ენის, არამედ გულის მიხედვით; და აფასებს ლეღვის ხეს არა ფოთლებით, არამედ ნაყოფით.

აი, როგორ უნდა ლოცულობდეს ჭეშმარიტი მლოცველი:

“ხოლო მეზუერე იგი შორს დგა და არა იკადრებდა თუალთაცა ზე ახილვად, არამედ იცემდა მკერდსა და იტყოდა: ღმერთო, მილხინე ცოდვილსა ამას”. – “შორს დგა!” ჭეშმარიტი მლოცველი წინ არ მიიწევს, ტაძრის წინა ნაწილში. რად სჭირდება ეს? ღმერთი ხედავს მას სტოვაში ისევე, როგორც საკურთხევლის სიახლოვეს.

ჭეშმარიტი მლოცველი ყოველთვის ჭეშმარიტი მონანულია. “კაცის სინანული ღმერთისთვის დღესასწაულია”, – ამბობს ღირსი ეფრემ ასური. “შორს დგა”. ის გრძნობს თავის არარაობას ღვთის წინაშე და მთლიანად სიმდაბლითაა აღვსილი ღვთის დიდებულების წინაშე.

იოანე ნათლისმცემელი, უდიდესი დედათაგან შობილთა შორის, შეუშინდა ქრისტესთან სიახლოვეს, ამბობდა, არა ვარო ღირსი მისი ფეხსაცმლის თასმის გახსნისა. ცოდვილი ქალი, ქრისტეს ფეხებს რომ ჰბანდა, თავისი ცრემლით დაალტობდა მათ. ამგვარად, ჭეშმარიტი მლოცველი დიდ სიმდაბლეშია და ხარობს, თუკი ღმერთი თუნდაც თავის ფეხებთან მიუშვებს.

“არა იკადრებდა თუალთაცა ზე ახილვად”. რატომ არ იხედებოდა ზეცისკენ? თვალები – სულის სარკეა. თვალებში შეიძლება სულის ცოდვის წაკითხვა. ნუთუ ვერ ხედავთ ყოველდღიურად, ცოდვის ჩამდენი კაცი ხალხის წინაშე თვალებს დაბლა რომ ხრის? ცოდვილმა როგორ არ უნდა დახაროს თვალები უზენაესი ღმერთის წინაშე?

ყოველი ცოდვა, კაცთა წინააღმდეგ ჩადენილი, ჩადენილია ღმერთის წინააღმდეგ; არ არსებობს ქვეყნად ისეთი ცოდვა, ღმერთის წინააღმდეგ რომ არ იყოს მიმართული.

ჭეშმარიტი მლოცველი აცნობიერებს ამას და სიმდაბლის გარდა ის ღვთის წინაშე სირცხვილითაცაა აღვსილი. ამიტომაცაა ნათქვამი: “არა იკადრებდა თუალთაცა ზე ახილვად”. “იცემდა მკერდსა”.

რატომ ირტყამდა მკერდზე? რათა ამით გამოეჩინა, რომ სხეული მიზეზია კაცის მიერ ჩადენილი ცოდვისა. ხორციელ გულისთქმას კაცი ყველაზე მძიმე ცოდვებისკენ მიჰყავს. გემოთმოყვარება შობს ავხორცობას; ავხორცობა – მრისხანებას; მრისხანება – მკვლელობას. სხეულისთვის ზრუნვა ადამიანს ღვთისაგან განაშორებს, სულს აღარიბებს და კლავს საღვთო მოშურნეობას.

ამიტომ სცემდა მეზვერე ლოცვისას თავის სხეულს, სცემდა თავისი ცოდვის, დამცირებისა და ღვთის წინაშე სირცხვილის მიზეზს. მაგრამ რატომ ირტყამდა მკერდზე და არა თავში ან ხელებზე? იმიტომ, რომ მკერდში გულია, ხოლო იგი წყაროა ცოდვისაც და სათნოებისაც.

თვით უფალმა თქვა: “კაცისაგან გამომავალი შეაგინებს კაცსა, რამეთუ შინაგან გულისაგან კაცთაჲსა გამოვლენან გულის-სიტყუანი ბოროტნი, მრუშებანი, სიძვანი, პარვანი, კაცის-კლვანი, ანგაჰრებანი და უკეთურებანი, ზაკუვანი, არაწმიდებანი, თუალ-ბოროტებანი, გმობანი, ამპარტავანებანი, უგუნურებანი. ესე ყოველნი ბოროტნი შინაგან გამოვლენ და შეაგინებენ კაცსა” (მარკ. 7, 20-23). აი რატომ ირტყამდა მეზვერე გულზე.

ის ამბობდა: “ღმერთო, მილხინე ცოდვილსა ამას”. არ ჩამოთვლის თავის არც კეთილ, არც ბოროტ საქმეებს. ღმერთმა ყველაფერი იცის. და ღმერთი ითხოვს არა ჩამოთვლას, არამედ შემუსვრილ სინანულს ყველაფრის გამო. “ღმერთო, მილხინე ცოდვილსა ამას”. ამ სიტყვებით ყველაფერი ნათქვამია. ღმერთო, შენ მკურნალი ხარ, მე კი – სნეული. მხოლოდ შენ შეგიძლია განკურნება, და მხოლოდ შენსკენ მოვილტვი. შენ მკურნალი ხარ და შენი წყალობა წამალია.

ამ სიტყვებით: “ღმერთო, მილხინე ცოდვილსა ამას”, მონანული თითქოს ამას ამბობს: “მკურნალო, მომეცი წამალი სნეულს! ქვეყნად არავის შეუძლია ჩემი განკურნება შენს გარდა, ღმერთო. შენ მხოლოსა შეგცოდე და ბოროტი შენ წინაშე ვყავ (ფს. 50,6).

ადამიანები, როგორი მართლებიც გინდა იყვნენ, ვერაფრით დამეხმარებიან, თუკი შენ არ დამეხმარები. ვერაფერი მიშველის: ვერც ჩემი მარხვა, ვერც მეათედის შეწირვა, ვერც ჩემი ყველა კეთილი საქმე, თუკი შენი წყალობა არ გადმოეღვრება ზეთივით ჩემს ჭრილობებს.

კაცთამიერი ქება-დიდება ვერ კურნავს ჩემს ჭრილობებს, აწყლულებს მათ. შენ, შენ ერთადერთმა იცი ჩემი სნეულება; და მხოლოდ შენ გაქვს წამალი. არა აქვს აზრი სხვა ვინმესთან წასვლას, არა აქვს აზრი სხვა ვინმესთვის თხოვნას. თუკი შენ განმაგდებ, მთელი ქვეყნიერება ვერ შეძლებს ჩემს შეკავებას უფსკრულში ჩავარდნისაგან. შენ, მხოლოდ შენ ძალგიძს უფალო, თუკი ინებებ. ღმერთო, მაპატიე და მაცხოვნე! ღმერთო, მილხინე ცოდვილსა ამას”.

რას ამბობს უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ამგვარ ლოცვაზე? “გეტყვი თქუენ: გარდამოვიდა ესე განმართლებული სახედ თვისა, ვიდრე ფარისეველი იგი”. ვის ეუბნება უფალი ამას? ყველა თგვენგანს, ვისაც გჯერათ, რომ მართლები ხართ.

მეზვერე მიდის სახლში უფრო განმართლებული, ვიდრე ფარისეველი. თავისი ცოდვების თავმდაბალი აღმსარებელი სახლში უფრო განმართლებული მიდის, ვიდრე ქედმაღალი ბაქია. განმართლდა მორცხვი მონანული, და არა ურცხვი და თვითკმაყოფილი ამპარტავანი.

მკურნალმა მოიღო მოწყალება და განკურნა სნეული, რომელიც სცნობდა თავის სნეულებას და წამალს ითხოვდა, მაგრამ ხელმოცარული გაუშვა ის, ვინც მკურნალთან იმისთვის მივიდა, რომ თავისი სიჯანსაღით ეტრაბახა.

და ასრულებს უფალი თავის საკვირველ იგავს შემდეგი სწავლებით: “რამეთუ ყოველმან რომელმან აღიმაღლოს თავი თვისი, იგი დამდაბლდეს; და რომელმან დაიმდაბლოს თავი თვისი, იგი ამაღლდეს”.

ვინ არის, რომელიც აღიმაღლებს თავს, და ვინ არის რომელიც დაიმდაბლებს თავს? საერთოდ, ვერავინ აიმაღლებს თავს ერთი იოტითაც კი, თუკი ღმერთი არ აღამაღლებს. აქ იგულისხმება ის, ვისაც ჰგონია, რომ თავს იმაღლებს, როცა მიისწრაფის პირველი ადგილისაკენ ხალხის წინაშეც და ღვთის წინაშეც; როცა თავს იქებს საკუთარი საქმეებით; როცა ამპარტავნებს ღმერთის წინაშე; როცა გმობითა და შეურაცხყოფით ამცირებს სხვა ადამიანებს, რომ ამგვარად თვითონ უფრო მნიშვნელოვან პიროვნებად წარმოჩნდეს.

ყველა ამ საშუალებით, რომლებითაც ის თავის ამაღლებას ცდილობს, სინამდვილეში იმდაბლებს თავს. რადგან, რაც უფრო დიდი ჩანს იგი საკუთარ თვალში, და თუნდაც ხალხის თვალშიც, მით უფრო პატარა ხდება ღვთის თვალში.

და ასეთს ღმერთი დაამდაბლებს, ოდესმე განაცდევინებს მას დამცირებას. “სანამ კაცი არ შეიძენს სიმდაბლეს, ვერ შეიძენს ჯილდოს საქმეებისთვის. ჯილდო მიეცემა სიმდაბლისთვის და არა საქმეებისთვის” (წმ. ისააკ ასური, სიტყვა 34).

და ვინ არის, რომელიც თავს იმდაბლებს? არა ის, ვინც თავს აჩვენებს უფრო მცირედ, ვიდრე სინამდვილეშია, არამედ ის, ვინ ცოდვის მიერ მის დამცირებას ხედავს. ჭეშმარიტად, ადამიანი, რომც მოინდომოს, ვერ შეძლებს თავის იმაზე მეტად დამცირებას, ვიდრე ცოდვას ყავს დამცირებული.

უფალი არც ითხოვს ჩვენგან სხვა დამცირებას, გარდა იმისა, რომ გავაცნობიეროთ და ვაღიაროთ ცოდვის მიერ ჩვენი დამცირება. ხოლო კაცისთვის, რომელიც აცნობიერებს და აღიარებს სისაძაგლეს, რომელშიაც ჩააგდო იგი ცოდვამ, შეუძლებელია უფრო ქვემოთ ჩასვლა. ცოდვას ყოველთვის შეუძლია ჩაგვიყვანოს ჩვენი დაცემის იმ სიღრმეზე დაბლა, რომლის დანახვაც ჩვენ შეგვიძლია.

ღირსი მაკარი დიდი ამბობს: “მდაბალი არასოდეს დაეცემა. სად უნდა ჩავარდეს ის, ვინც ყველაზე დაბლაა. ქედმაღლობა დიდი დამცირებაა, ხოლო სიმდაბლე დიდი სიმაღლე, პატივი და ღირსებაა” (საუბარი 19).

ერთი სიტყვით: ამაღლდება ის, ვინც მეზვერესავით მოიქცევა. ფარისეველი განუკურნებელი ავადმყოფია, რომელიც ვერ ხედავს თავის სნეულებას; მეზვერე – ავადმყოფია, რომელიც იკურნება, რადგან დაინახა თავისი სნეულება, შეუვრდა მკურნალს და მიიღო წამალი.

პირველი გლუვ და მაღალ ხეს ჰგავს, გამომპალი გულით, რომელიც სახლის პატრონს არაფერში გამოადგება; მეორე ჰგავს ხორკლიან და შეუხედავ ხეს, რომელსაც სახლის მეპატრონე ამუშავებს, აკეთებს მისგან ფიცრებს და შეაქვს სახლში.

დაე შეიწყალოს უფალმა ყველა მონანული ცოდვილი და განკურნოს ცოდვის სნეულებისაგან ყველა, ვინც ევედრება მას შიშითა და ძრწოლით, ადიდებს მას, როგორც მოწყალე მამას, მხოლოდშობილ ძეს და ყოვლადწმიდა სულს – სამებასა ერთარსებასა და განუყოფელსა, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

წმ. ნიკოლოზ სერბი (ველიმიროვიჩი)

წმ. ეგნატე ბრიანჩანინოვი

wminda_egnate

წმ. ეგნატე ბრიანჩანინოვი

ცოდვით სიკვდილი დღესაც ღუპავს მარხვის წმინდა მცნების დამრღვევთ

სათნოებათა დედა არის ლოცვა, სათნოებათა საფუძველი კი – მარხვა.

მარხვა არის მუდმივი ზომიერება ჭამაში და საზრდელის გონივრული გარჩევა.

ამპარტავანო კაცო! რაოდენ მაღალი, რაოდენ განსაკუთრებული წარმოდგენა გაქვს საკუთარ გონებაზე, ის კი მუდამ და მთლიანად მუცელზეა დამოკიდებული.

მარხვის კანონი, გარეგნულად თითქოს მუცლისათვის შემოღებული, სინამდვილეში გონებისათვის არის დაწესებული.

თუკი გონებას, შინაგან მეუფეს, სურს ძალაუფლება შეიმოსოს და შეინარჩუნოს, პირველ ყოვლისა მარხვის კანონს უნდა დაემორჩილოს. მხოლოდ მაშინ იქნება იგი მუდამ მღვიძარე და ნათელი, მხოლოდ მაშინ შეძლებს გულსა და გონებაზე ბატონობას, მხოლოდ მუდმივი მღვიძარების პირობებში მოახერხებს სახარების მცნებების შესწავლას და დაცვას. ძირი სათნოებათა არის მარხვა.

ახლად აგებულ კაცს სამოთხეში შეყვანის შემდეგ ერთადერთი მცნება მიეცა – მარხვა. ცხადია, ეს ირთადერთი მცნება იმიტომ მიეცა, რომ იგი საკმარისი იყო ახლად აგებული კაცის უცოდველად დასაცავად. ეს მცნება არაფერს ამბობდა საკვების რაოდენობაზე, მხოლოდ მისი ხარისხი იყო აკრძალული. მაშ, დაე დადუმდნენ, ვინც მარხვად მხოლოდ საკვების რაოდენობის შეზღუდვას აღიარებენ, ხარისხს კი უგულებელყოფენ. თუ საკითხს უფრო ღრმად განიხილავენ, ისინი მიხვდებიან, თუ რა მნიშვნელოვანია საკვების ხარისხი.

მარხვის მცნება, ღმერთის მიერ კაცისათვის სამოთხეში მიცემული, იმდენად მნიშვნელოვანია, რომ ამ მცნებას დაემატა სასჯელის მუქარაც მისი გატეხვისათვის. სასჯელი კი იყო კაცთა მოწყვლა საუკუნო სიკვდილით.

ცოდვით სიკვდილი დღესაც ღუპავს მარხვის წმინდა მცნების დამრღვევთ. ვინც ჭამაში ზომიერებასა და საჭირო გარჩევის გრძნობას არ იცავს, ის ვერც ქალწულებასა და უმანკოებას იმარხავს, ვერც მრისხანებას თრგუნავს, ადვილად ეძლევა სიზარმაცეს, მოწყინებასა და სევდას, ცუდმედიდობის მონა და ამპარტავნების ბუდე ხდება; ამპარტავნებაში ადამიანს მისი ხორციელი ბუნება აგდებს, რომელიც თავის მხრივ მდიდრული და მაძღარი ტრაპეზის შედეგია.

მარხვის მცნება განახლებული ანუ დამტკიცებულია სახარებაში: „ეკრძალენით თავთა თქუენთა, ნუუკუე დამძიმდენ გულნი თქუენნი შვებითა და მთრვალობითა“ (ლუკ. 21,34), გვამცნო უფალმა. ნაყროვანება და მემთვრალეობა არა მხოლოდ ხორცს, არამედ გულსა და გონებასაც ამძიმებს, ანუ ადამიანს სულითაც და სხეულითაც ხორციელ მდგომარეობაში აგდებს.

და პირიქით: მარხვა კაცს სულიერ მდგომარეობას ანიჭებს. მარხვით განწმენდილი ადამიანი სულით მდაბალია, უმანკო, მოკრძალებული, მდუმარე, გრძნობებითა და აზრებით ფაქიზი, ხორცით მსუბუქი, სულიერი მოღვაწეობისა და ჭერეტისაკენ მიდრეკილი, ღმრთის მადლის მიღებისათვის მომზადებული.

ხორციელი ადამიანი მთლიანად ცოდვილ ტკბობას ეძლევა. იგი გემოთმოყვარეა ხორცითაც, გულითაც და გონებითაც, მას არ ძალუძს არამცთუ სულიერი ტკბობა და ღმრთის მადლის მიღება, არამედ სინანულიც. ასეთი კაცი, საერთოდ, სულიერი ცხოვრებისათვის გამოუსადეგარია: მიწას არის მიჯაჭვული, ნივთიერში ჩაფლული და, თუმცა ცოცხლობს, სულით უკვე მკვდარია.

„ვაი თქუენდა, განმაძღარნო აწ, რამეთუ გშიოდის“ (ლუკ. 6,25), მიმართავს უფალი წმინდა მარხვის დამრღვევთ. რით ისაზრდოებთ საუკუნო ცხოვრებაში, თუკი აქ მხოლოდ ნივთიერი საზრდელით და ნივთიერი ტკბობით გაძღომა გისწავლიათ – ისინი ხომ ზეცაში აღარ იქნებიან? რით ისაზრდოებთ საუკუნო ცხოვრებაში, თუკი არავითარი ზეციური სიკეთის გემო არ გიხილავთ? როგორ უნდა დატკბეთ ზეციური სიკეთეებით, თუკი ამსოფლად მათი სიყვრული კი არა, სიძუღვილი მოიხვეჭეთ?

ქრისტიანთა პური არსობისა არის ქრისტე. განუძღომლად კვება ამ პურით – აი, ეს არის მაცხოვნებელი განძღომა და ტკბობა, ამისკენ მოუწოდებს ღმერთი ყველა ქრისტიანს.

განუძღომლად დაეწაფე საღმრთო წერილს, განუძღომლად დაეწაფე ქრისტეს მცნებათა შესრულებას, განუძღოძლად დაეწაფე ტაბლას, რომელიც „განმზადეს წინაშე ჩემსა… მაჭირვებელთა ჩემთა… და სასუმელმან შენმან დამათრო მე“ (ფსალმ. 22,5).

„საიდან დავიწყოთ ჩვენ“, – ამბობს წმ. მაკარი დიდი (სწავლა 1,4), „ვისაც არასოდეს გამოგვიკვლევია საკუთარი გული? ვიდგეთ გარეთ და ვაკაკუნოთ გულის კარზე ლოცვითა და მარხვით, როგორც უფალმა გვიბრძანა: „ირეკდით და განგეღოს თქუენ“ (მათ. 7,7).

ეს ღვაწლი, მონაზვნობის ერთ-ერთი უდიდესი მოძღვრის მიერ ნახსენები, წმ. მოციქულთა ღვაწლი იყო. ამ ღვაწლში მყოფებს ესმათ სული წმიდის ხმა: „და ვიდრე-იგა ჰმსახურებდეს უფალსა და იმარხვიდეს. ჰრქუა მათ სულმან წმიდამან: გამომირჩიენით მე ბარნაბა და სავლე საქმესა. რომელსა მე უწოდი მათ. მაშინ იმარხეს და ილოცეს და დაასხნეს მათ ზედა ხელნი მათნი და განუტევნეს“ (საქმე 13,2-3). ამავე ღვაწლში – მარხვასა და ლოცვაში იყვნენ, როდესაც სული წმიდის მიერ ებრძანათ წარმართთა ქრისტესაკენ მოქცევა.

საოცარია მარხვისა და ლოცვის შეერთება! ლოცვა უძლურია, თუ იგი მარხვას არ ემყარება, მარხვა კი უნაყოფოა, თუ მასზე ლოცვა არ არის აგებული (წმ. მარკოზ მოღვაწე, მარხვისა და სიმდაბლისათვის).

მარხვა ადამიანს ხორციელ ვნებებს განაშორებს, ლოცვა კი სულიერ ვნებებს ებრძვის და, მათი დათრგუნვის გზით, კაცის მთელ შემადგენლობას განმსჭვალავს, ხოლო განწმენდილ ტაძარში ღმერთი შემოჰყავს.

ვინც თესლს დაუმუშავებელ მიწაში ყრის, ის მარცვალს ღუპავს და ხორბლის ნაცვლად ეკალს მოიმკის. ასევე ჩვენც, თუკი ლოცვის თესლს დავთესავთ, მაგრამ წინასწარ ხორცის განწმენდაზე კი არ ვიზრუნებთ, სიმართლის ნაცვლად ცოდვის ნაყოფს გამოვიღებთ: ლოცვას სხვადასხვა ამაო და ბილწი გულისსიტყვები და ოცნებები გაფანტავენ და მოსპობენ, არაწმიდა გრძნობები შებილწავენ. ჩვენი ხორცი მიწისაგან შეიქმნა და, თუ მიწასავით არ დამუშავდა, ვერასოდეს გამოიღებს სიმართლის ნაყოფს (წმ. მარკოზ მოღვაწე).

და პირიქით, თუ კაცი მიწას გულმოდგინედ და რუდუნებით დაბარავს, მაგრამ თესლს კი არ ჩაყრის, ყანას სარეველა დაფარავს. ასევე, თუ ხორცს მარხვით განვლევთ, მაგრამ სულს არც ლოცვით, არც კითხვით და არც სიმდაბლით შევმუსრავთ, მაშინ მარხვა წარმოშობს უამრავ სარეველას ანუ სულიერ ვნებებს: საკუთარ თავზე მაღალ წარმოდგენას, ცუდმედიდობას, სხვათა შეურაცხყოფას (წმ. მარკოზ მოღვაწე).

რას წარმოადგენს ნაყროვანებისა და მემთვრალეობის ცოდვა? ჭამა-სმის ბუნებრივ მოთხოვნილებას, ოღონდ უკვე არასწორი მიმართულებით განვითარებულს, რომელიც იმაზე ბევრად მეტი რაოდენობისა და ხარისხის საკვებს მოითხოვს, ვიდრე ადამიანის სიცოცხლისა და ხორციელი ძალების შენარჩუნებისთვის არის საჭირო. ზედმეტი კვება კი ბუნებრივი დანიშნულების საპირისპიროდ მოქმედებს: ვნებს ამ სასიცოცხლო ძალებს, ასუსტებს და სპობს მათ.

ზედმეტი ჭამის სურვილის დაძლევა შეიძლება უბრალო ტრაპეზით, განძღომისა და საჭმელით ტკბობისაგან თავის შეკავებით. თავიდან განძღომა და საჭმელით ტკბობა უნდა მივატოვოთ: ამით ჭამის სურვილი მძაფრდება და სწორ მიმართულებას იღებს. ბოლო როდესაც ჭამის სურვილი სწორ მიმართულებას იღებს, უკვე უბრალო საკვებიც აკმაყოფილებს.

და პირიქით, როდესაც ჭამის სურვილს გაძღომითა და ტკბობით ვიკმაყოფილებთ, იგი ბლაგვდება, ამიტომ მადის აღსაძრავად სხვადასხვა გემრიელ სანოვაგესა და სასმელს მივმართავთ. თავიდან გვეჩვენება, რომ სურვილი მოვიკალით, მაგრამ შემდეგ ეს სურვილი სულ უფრო მატულობს. დაბოლოს, განუწყვეტელი ტკბობისა და ძღომის მაძიებელ, მუდმივად დაუკმაყოფილებელ, ავადმყოფურ ვნებად იქცევა.

როდესაც საკუთარ თავს ღმერთის სამსახურისათვის განვამზადებთ, ჩვენს მოღვაწეობას საფუძვლად მარხვა დავუდოთ. ყოველგვარი საფუძვლის არსებითი ნიშანი სიმტკიცე იუნდა იყოს: უამისოდ, რაგინდ მყარადაც არ უნდა აიგოს, შენობა აუცილებლად დაინგრევა. ჩვენც არასგზით, არასოდეს, არავითარი საბაბით არ უნდა გავტეხოთ მარხვა განძღომით, მით უფრო – თრობით.

საუკეთესო მარხვად მამები მიიჩნევდნენ დღეში ერთხელ ჭამას, ისიც არა ძღომამდე. ამგვარი მარხვა არც ხანგრძლივი უჭმელობით აუძლურებს ადამიანს და არც ზედმეტი ჭამით ამძიმებს, ამასთან, სულის მარგებელი საქმიანობის უნარსაც უნარჩუნებს. ეს არავითარი განსაკუთრებული ღვაწლი არ არის, ამიტომ მმარხველს არც ამპარტავნებაში ჩავარდნის მიზეზი ექნება, რისკენაც ასე მიდრეკილია ადამიანი თვით ამ სათნოების გამო, როდესაც იგი მკვეთრად თვალშისაცემია.

ვინც ფიზიკურად შრომობს ანდა იმდენად სუსტია, რომ მისთვის არ არის საკმარისი დღეში ერთხელ ჭამა, იმან დაე ორჯერ ჭამოს: მარხვა კაცისათვის და არა კაცი მარხვისათვის.

მაგრამ ნებისმიერ შემთხვევაში, ხშირად ვიკვებებით თუ იშვიათად, გაძღომა გვეკრძალება: იგი ადამიანს სულიერი ცხოვრებისათვის გამოუსადეგარს ხდის და სხვა ხორციელ ვნებებსაც ფაროოდ უღებს კარს.

უზომო მარხვას, ანუ ხანგრძლივ, გადამეტებულ გადამეტებულ უჭმელობას არ იწონებენ: ზედმეტი მარხვისა და მისგან გამომდინარე დაუძლურების გამო ადამიანს სულიერი მოღვაწეობის უნარი ეკარგება, ხშირად ნაყროვანებაში ვარდება, თავის განდიდებისა და ამპარტავნების ვნება ეუფლება.

ძალიან მნიშვნელოვანია საკვების ხარისხი: სამოთხის აკრძალული ხილი თუმცა გარეგნულად მშვენიერი და გემრიელიც იყო, მაგრამ სულზე დამღუპველად მოქმედებდა: კეთილისა და ბოროტის ცნობას ანიჭებდა და ამით კლავდა უმანკოებას, რომელიც ჩვენს წინაპრებს ღმერთმა შექმნისას უბოძა.

საკვები დღესაც ძლიერ ზემოქმედებას ახდენს სულზე, რაც განსაკუთრებით აშკარაა ღვინის სმის დროს. საკვების ასეთი ზემოქმედება იმით არის გამოწვეული, რომ იგი სხვადასხვაგვარად აღაგზნებს ხორცსა და სისხლს, აგრეთვე იმით, რომ საკვების გაზი და ორთქლი კუჭიდან ტვინში ადის და გონებაზე ახდენს გავლენას.

მემთვრალეობა სიფხიზლეს უკარგავს გონებას და ამით სტაცებს გამარჯვებას სულიერ ბრძოლაში. ძლეული გონება, მით უფრო, გემოთმოყვარების გულისსიტყვებით ძლეული და ამ გულისსიტყვებით ტკბობას მიცემული, კარგავს სულიერ მადლს. მრავალი შრომითა და ხანგრძლივი ღვაწლით მოპოვებული წარმატება სულს რამდენიმე საათში ან რამდენიმე წუთშიც კი ერთმევა.

წმ. მამები იხმევდნენ ღვინოს, იშვიათად და უდიდესი ზომიერებით.

ცხარე საკვები, როგორც ხორციელი ვნებების აღმძვრელი, მმარხველის ტრაპეზიდან უნდა განიდევნოს: ასეთებია პილპილი, კოჭა და სხვა სანელებლები. ყველაზე ბუნებრივი საკვები ის არის, რომელიც ღმერთმა შექმნისთანავე დაუწესა ადამიანს – მცენარეული საკვები. ღმერთმა უთხრა ჩვენ წინაპრებს: „აჰა, მიგცე თქუენ ყოვლი თივა სათესავი მთესველი თესლისაა, რომელ არს ზედა ყოვლისა ქუეყანისა. და ყოველი ხე, რომელსა აქუსა თავსა შორის თვისსა ნაყოფი თესლისაჲ სათესავი, თქუენდა იყოს საჭმელად“ (დაბ. 1,29). და მხოლოდ წარღვნის შემდეგ დართო ხორცის ჭამის ნება (იქვე 9,3).

მცენარეული საკვები საუკეთესოა მოღვაწისათვის. იგი ყველაზე ნაკლებად აღაგზნებს სისხლს და ამძიმებს ხორცს, ორთქლი და გაზები, რომლებსაც ისინი გამოყოფენ და ტვინამდე აღწევენ, სხვა საკვებთან შედარებით ნაკლებ ზემოქმედებას ახდენენ მასზე, დაბოლოს, მცენარეული საკვები ყველაზე ჯანსაღიც არის, რადგან კუჭში ნაკლებ ლორწოს წარმოშობს. ამიტომ მისი მიღებისას შენარჩუნებულია გონების სიფხიზლე და სისუფთავე, ანუ გონებას გაბატონებული მდგომარეობა უჭირავს, სუსტდება ვნებების მოქმედება და ადამიანს უფრო მეტად შესწევს სულიერი მოღვაწეობის ძალა.

თევზისაგან, განსაკუთრებით ზღვის მსხვილი ჯიშებისაგან დამზადებულ კერძებს უკვე სულ სხვა თვისებები აქვთ. ისინი აშკარა ზემოქმედებას ახდენენ ტვინზე, ხორცს ამძიმებენ, სისხლს აღაგზნებენ, კუჭს მავნე ლორწოთი ავსებენ, მით უფრო ხშირი და მუდმივი გამოყენებისას.

მაგრამ ამგვარი ზემოქმედება გაცილებით ძლიერია ხორციანი კერძებისაგან: ისინი უკიდურესად ასუქებენ ხორცს, განსაკუთრებულ მოუქნელობას სძენენ, სისხლს აღაგზნებენ. მისგან მომავალი გაზები კი ტვინს ამძიმებენ. ამიტომაცაა. რომ მონაზვნები საერთოდ არ ჭამენ ხორცს – იგი ერში მცხოვრები ადამიანების საკვებია, რომლებიც მძიმე ფიზიკურ შრომას ეწევიან, მაგრამ მუდმივად ხორცეულის მიღება მათთვისაც მავნეა.

„როგორ!“, – „შესძახებს ამაზე რომელიმე ვითომ ბრძენი, – „ხორცის ჭამის უფლება ადამიანს თვით ღმერთმა მისცა, და თქვენ კი ართმევთ?“ ამაზე ჩვენ მოციქულის სიტყვებით ვუპასუხებთ: „ყოველივე ჯერ არს ჩემდა (ანუ ყველაფერი ნებადართულია), არამედ არა ყოველი უმჯობეს არს: ყოველივე ჯერ არს ჩემდა, არამედ არა ყოველი აღმაშენებელ არს“ (1 კორ. 10,23). ჩვენ ხორცის ჭამისგან თავს ვიკავებთ არა იმიტომ, რომ მას უწმინდურად მივიჩნევთ, არამედ იმიტომ, რომ იგი განსაკუთრებულ სიმძიმეს იწვევს მთელ ჩვენს ორგანიზმში, რითიც ხელს უშლის სულიერ წარმატებას.

წმ. ეკლესიამ თავისი ბრძნული დადგენილებებით ხორცის ჭამის უფლება კი მისცა ერში მცხოვრებ ქრისტიანებს, მაგრამ აუკრძალა მისი მუდმივი მიღება: დაუწესა პერიოდები, როდესაც შეიძლება ხორცის ჭამა და როდესაც ეს აკრძალულია; ამ დროს ქრისტიანი თითქოს ფხიზლდება ხორცის მჭამელობისგან. მარხვის ამ ნაყოფს საკუთარი გამოცდილებით შეიტყობს ყოველი, ვინც მას დაიცავს.

მონაზვნებს ეკრძალებათ ხორცის ჭამა, მათთვის ნებადართულია რძის პროდუქტებისა და თევზის მიღება იმ დროს, როდესაც სხვა ქრისტიანებს ხორცი არ ეკრძალებათ. გარკვეულ პერიოდებსა და გარკვეულ დღეებში მათ თევზის ჭამა შეუძლიათ, მაგრამ უფრო მეტ დროს მხოლოდ მცენარეული საკვებია ნებადართული.

თითქმის მხოლოდ მცენარეულ საკვებს იღებენ დიდი მოღვაწეები, რომლებიც საკუთარ თავში სული წმიდის განსაკუთრებულ მოქმედებას გრძნობენ (2კორ. 6,16), ამ საკვების ზემოთ ჩამოთვლილი უპირატესობებისა და მისი სიიაფის გამო; სასმელადაც მხოლოდ სასმელ წყალს იყენებენ, რადგან ერიდებიან არამარტო მათრობელა სასმელებს, არამედ ნოყიერსაც, როგორიცაა მარცვლეულისაგან დამზადებული ყველა სასმელი.

მარხვის კანონები ეკლესიამ დაადგინა თავის შვილთა დასახმარებლად, როგორც სახელმძღვანელო მთელი ქრისტიანული საზოგადოებისათვის. ამასთან, ეკლესიის ყოველმა წევრმა გონიერი და გამოცდილი სულიერი მოძღვრის დახმარებით კარგად უნდა გამოვიკვლიოთ საკუთარი თავი და მოვერიდოთ ჩვენს ძალებს აღმატებულ მარხვას, რამეოუ, ვიმეორებთ: მარხვა კაცისათვის და არა კაცი მარხვისათვის. ხორცის განსამტკიცებლად მოცემული საკვები მის დასარღვევად არ უნდა გამოვიყენოთ.

„თუ მუცელს ეუფლები“, – თქვა წმ. ბასილი დიდმა, – „სამოთხეში შეხვალ, ხოლო თუ ვერ ეუფლები, სიკვდილის კერძი გახდები“. სამოთხეში აქ უნდა იგულისხმებოდეს მადლისმიერი ლოცვითი მდგომარეობა, სიკვდილში კი – ვნებული მდგომარეობა. ამსოფლად მყოფი ადამიანის მადლისმიერი მდგომარეობა ზეციურ ედემში მისი მარადიული ნეტარების საწინდარია, ცოდვისა და სულიერი სიკვდილის მდგომარეობა კი – ჯოჯოხეთის ჯურღმულში საუკუნო ტანჯვისა. ამინ.

წიგნიდან: „სიტყვა ნუგეშინისცემისა“.

wm_giorgis-makhvili_r

მარხვის გმობის შესახებ ანათემის კანონი

მარხვის გმობის შესახებ ანათემის კანონი და ნაძვის ხის ტაძრებში დადგმის შეუსაბამობა

nazvisxe

ეკუმენისტი პატრიარქის ანტიეკლესიური საახალწლო მილოცვა

კითხვა: შეიძლება თუ არა, რომ ნაძვის ხე დაიდგას ეკლესიაში და რა დამოკიდებულება აქვს ნაძვის ხეს ქრისტეს შობასთან?

პასუხი: არანაირი, და ეკლესიაში ნაძვის ხის დადგმა სრულიად შეუსაბამოა. ეს ჩვეულება შესაძლოა არ არის ცუდი და ზიანის მომტანი, როგორც ყველა საბავშვო გართობა, მაგრამ არანაირად არ არის ეკლესიური. (მთავარეპისკოპოსი ამბერკი ტაუშევი)

ВОПРОС: Можно ли ёлку ставить в церкви и какое отношение имеет ёлка к празднику Рождества Христова?

ОТВЕТ: Ровно никакого, и ставить ёлку в церкви совершенно неуместно. Это — обычай, может быть, и не плохой и вреда не приносит, как всякая детская забава или развлечение, но вовсе не церковный. (Архиепископ Аверкий (Таушев)

ღანგრის კრების 19 კანონი: „თუ ვინმე მოღვაწეთაგან ხორციელი გაჭირვების გარეშე ქედმაღლობს და საზოგადოდ მოცემულ მარხვას, ეკლესიის მიერ დაცულს გაახსნილებს, სრულიად საღი აზრის მქონე, შეჩვენებულ იყოს.“

კანონისტის ეპისკოპოს ნიკოდიმის (მილაში) მიერ ღანგრის კრების 19 – ე კანონის განმატება:

ევსტათიანელები ფიქრობდნენ, რომ უკვე მიაღწიეს სრულყოფილებას ცხოვრებასა და მოღვაწეობაში და ამიტომ აღარ უნდა იმახულონ, იმ დღეებში, როდესაც ეკლესია მარხვას გვამცნობს სინანულისა და ცოდვების შენდობისათვის. გმობს რა ევსტათიანელთა ასეთ სწავლებას, წინამდებარე კანონი ამით ამტკიცებს მოციქულთა კრების 69 – ე კანონის განწესებას…

„ყოველი, რომელიც არ მისდევს ეკლესიის წეს-ჩვეულებებსა და შვიდი მსოფლიო კრების განწესებებს წმიდა აღდგომისა და საეკლესიო კალენდრის შესახებ, ყოველი, რომელიც მისდევს გრიგორიანულ პასქალიასა და კალენდარს, სამღვდელო პირი იქნება ის თუ ერისაგანი, განკვეთილ იყოს ღმრთისაგან და შეჩვენებულ, და მიეცეს ის სატანჯველსა საუკუნესა, თავს დაატყდეს მას ყოველთა პატრიარქთა და მართლმადიდებელ წმიდა კრებათა წყევლა და მიეცეს იგი ცეცხლსა გეჰენიისასა“ (მსოფლიო პატრიარქი კირილე, სიგელიონი, 1756წ.).

wm_giorgis-makhvili_r

თხის რქებიანი და ჩლიქებიანი ბაფომეტი

ამიტომ არის მათი ღმერთი თხის რქებიანი და ჩლიქებიანი ბაფომეტი

(ზვიად გამსახურდია)

ამერიკიდან და ევროპიდან გადმოიღეს ქართველებმა (არ იციან, რომ სატანიზმს ეზიარებიან) “ორი თითის” საზეიმო ჟესტიკულაცია

ბაფომეტი (ლათ. Baphometh, baffometi, ოქსი. Bafometz) — სატანისტური ღვთაების სახელი.

უახლეს ისტორიაში ღვთაება „აღადგინა“ ელიფას ლევიმ. პირველად ქრისტიანობის ისტორიაში ის ღიად გამოჩნდა ელიფას ლევის ნაშრომში „დოგმა და უმაღლესი მაგიის რიტუალში“.

ეს იყო ანდროგენული არსება, რომლის ხელებზეც ეწერა ალქიმიური სლოგანი „Solve et Coagula“.

სატანისტური ეკლესიის ჩამოყალიბებამდე, ბაფემოტის გამოსახვა არსად არ გვხდება და რა თქმა უნდა, ბაფომეტი არ ითვლებოდა სატანიზმის ძირითად სიმბოლოდ.

ლათინური სიტყვა „Baphomet“, მარჯვნიდად მარცხნივ იკითხება როგორც „Temohpab “— რაც წარმოადგენს აკრონიმს: „Templi omnium hominum pacis abbas“: „მსოფლიო ტაძრის ხალხთა წინამძღვარი“…

“მინდა შეგახსენოთ ქრისტიანული ღმრთისმეტყველებისა და ჰაგიოგრაფიის უმნიშვნელოვანესი ტერმინი “მართლმხილება”, რაც აგრეთვე, ქრისტიანული პრაქსისის საფუძველთა საფუძველია.

putchistebi

რქებიანი თითების წყობა, იგივე “რქებიანი ხელი” ანუ “ჩორნუტო” არის ეშმაკის, სატანის სიმბოლო, რომელსაც ურჩხულის რქების და თავის ქალის და, არცთუ იშვიათად, თვით ურჩხულის სახითაც გამოსახავენ. ეს არის სატანისტების მიმართვის ფორმა, “სატანური მისალმება”.

ჭეშმარიტების სამსახური მარტო მის აღიარებაში როდი გამოიხატება. ეს სამსახური, უწინარეს ყოვლისა, გულისხმობს სიცრუისა და ბოროტების მხილებას. მაცხოვარი ჩვენი მართლმხილების გამო აცვეს ჯვარს, მართლმხილების ძალამ, ღვთის ძალამ აღადგინა იგი მკვდრეთით და ცად აღამაღლა. მწიგნობართა, ფარისეველთა და ცრუ მღვდელმთავართა მხილება იყო მისი ქადაგებების ძირითადი მიზანი.

ხალხს უნდა განვუმარტოთ განსხვავება ეკლესიასა და ფიზიკურ ტაძარს შორის. ეკლესია სულიერი გაგებაა, ეკლესია სულიერად არსებობს და ბჭენი ჯოჯოხეთისანი მას ვერასოდეს მოერევიან; ეკლესია მოძღვრებაა, ღვთის, ზეციურ არსებათა და წმინდანთა ერთობლიობაა.

ეკლესია იდეაში არსებობს, ხოლო ტაძარი მატერიალურია და ამქვეყნად არსებობს. ყველა ტაძარიც რომ შემუსროს ბოროტმა ძალამ თავისი მსახურებითურთ, ეკლესიას მაინც ვერ გაანადგურებს. ანტიქრისტეს ძალუძს თავის გადაცმული მსტოვრები შეაგზავნოს ტაძარში, ეკლესიაში კი ვერ შეაგზავნის. “ეკლესიის ისტორიას შეიძლება ეწოდოს ჭეშმარიტების ისტორია”, ამბობდა პასკალი. “ის დევნულებანი, რომელნიც დაატყდნენ თავს ეკლესიას, გვანან იმ ქარიშხლის მოქმედებას, რომელიც ებრძვის ჩაუძირავ გემს”.

აი, ეს ეკლესიაა დაფუძნებული “კლდესა ზედა”, ხოლო კლდე – საღვთო ჭეშმარიტებაა, რაც უფრო მიემსგავსება ფიზიკური ტაძარი ეკლესიას, რაც უფრო მიუახლოვდება ამ იდეას, მით უფრო სრულყოფილია იგი”.

ღვთის ტაძარში მოკალათებულ ანტიქრისტეს მსახურთა მხილება კი ყველა ჭეშმარიტი ქრისტიანის უპირველესი მოვალეობაა. ამის გამო საუბრობენ ანტიქრისტეს მსახურნი მხოლოდ ტაძარზე (Templum).

ეკლესიაზე კი არას ამბობენ, რამეთუ მათთვის მთავარია ნივთიერი და არა სულიერი. სულიერ ეკლესიას კი ებრძვიან აშკარად თუ ფარულად.

ამიტომ არის მათი ღმერთი თხის რქებიანი და ჩლიქებიანი ბაფომეტი, ანდროგენული ურჩხული, რომელსაც თავზე ჩირაღდანი ადგას და რომელსაც ისინი უწოდებენ “Templum omnium hominum pacis abbat” (“ყოველთა კაცთა მშვიდობის ტაძრის მამა”).

“თქვენ მამისა ეშმაკისანი ხართ” – ეუბნებოდა იესო ქრისტე ასეთ ადამიანებს. ჩვენთვის კი მამაა ღმერთი, ეკლესიის თავი და არა ცრუ ტაძრის კერპი. ამისთვისაა საჭირო ქრისტიანული განმანათლებლობა, რომელიც განუმარტავს ყოველივე ამას გაუთვითცნობიერებელ ხალხს.

მიწიერი ეკლესია, ამქვეყნიური ადამიანებისაგან შემდგარი, უნდა ბაძავდეს ზეციურ ეკლესიას, მაგრამ, სამწუხაროდ, დღევანდელ საქართველოში ასეთი რამ თითქმის აღარ არსებობს. მიწიერი ეკლესია დაპყრობილია უღმერთოთა ძალების მიერ. ჩვენი მთავარი ამოცანა უნდა იყოს საქართველოში აღდგეს ასეთი ეკლესია.

(ზვიად გამსახურდია)

 

შერეული ქორწინების შესახებ

მართლმადიდებელთან მწვალებლის ქორწინების და შერეული ქორწინების შესახებ მეექვსე მსოფლიო კრების (ტრულის) კანონი 72 და მისი განმარტება

ქორწილი კანას გალილეაში

კანონის პირველი ნაწილი:

“არ შეეფერება მართლმადიდებელ მამკაცს მწვალებელი დედაკაცის ცოლად შერთვა; არც – მართლმადიდებელ დედაკაცს მწვალებელ მამკაცთან შეუღლება. თუკი ასეთ ქმედებას ვინმე ჩაიდენს, ქორწინება უკანონოდ უნდა ჩაითვალოს და უსჯულო თანაცხოვრება დაირღვეს, რადგან არაჯეროვანია შეუერთებელთა შეერთება, არც ცხვართან მგლის შერწყმა და ქრისტეს სხეულთან არ არის ცოდვილი წილნაყარი. ვინც ჩვენს განჩინებას დაარღვევს, უზიარებლობით დაისაჯოს;”

კანონი განაჩინებს რომ მწვალებელთან ქორწინების კავშირი უნდა დაირღვეს, რადგან:

“და უკუეთუ დაგაბრკოლებდეს ჴელი შენი, მოიკუეთე იგი: უმჯობეს არს შენდა უჴელოჲსაჲ შესლვად ცხორებასა, ვიდრე ორთა ჴელთა სხმასა და შესლვად გეჰენიასა, ცეცხლსა მას უშრეტსა.

სადა-იგი მატლი მათი არა მოაკლდების, და ცეცხლი არა დაშრტების.

და უკუეთუ ფერჴი შენი დაგაბრკოლებდეს შენ, მოიკუეთე იგი: უმჯობეს არს შენდა მკელობელისაჲ შესლვად ცხორებასა, ვიდრე ორითა ფერჴითა შთაგდებად გეჰენიასა, ცეცხლსა მას უშრეტსა,

სადა-იგი მატლი მათი არა დაესრულების, და ცეცხლი არა დაშრტების.

და უკუეთუ თუალი შენი გაცთუნებდეს შენ, აღმოიღე იგი: უმჯობეს არს შენდა ერთითა თუალითა შესლვად სასუფეველსა ღმრთისასა, ვიდრე ორითა თუალითა შთაგდებად გეჰენიასა ცეცხლისა უშრეტისასა.

სადა-იგი მატლი მათი არა დაესრულების, და ცეცხლი არა დაშრტების”.

ნეტარი თეოფილაქტე ბულგარელი ასე განმარტავს უფლის ამ მოძღვრებას:

“გამოთქვამს რა ამგვარ მუქარას მაცდუნებელთა წინააღმდეგ, რომ უმჯობესია მათთვის ზღვაში იქმნან შტაგდებულნი, უფალი მოძღვრავს ახლა მათ ვინც ცდუნდება, მოერიდონ ადამიანებს, რომლებიც მზად არიან აცდუნონ და გადაიყვანონ ისინი ჭეშმარიტი გზიდან. უკუეთუ მაცდუნებელი და შენი ცხონების გზაზე დამაბრკოლებელი შენი შინაურთაგანი, ან ხორციელ ახლობელთაგანი იქნება – მოიკვეთე იგი, ანუ უარყავი მისადმი სიყვარული და მეგობრობა”. (ნეტარი თეოფილაქტე ბულგარელი მარკოზის სახარების განმარტება; თ. 9, მ. 43-50)

ასე რომ მეუღლეებს მითუმეტეს შეეფერება ეს სწავლება, რადგან ისინი ერთ სულ და ერთ ხორც უნდა იყვნენ.

კანონის მეორე ნაწილი:

“ხოლო თუ ისეთი პირები, რომლებიც ურწმუნოებაში იყვნენ, მართლმადიდებელთა სამწყსოს არ მიეკუთვნებოდნენ და ერთმანეთზე კანონიერად იქორწინეს, მაგრამ შემდეგ ერთ-ერთმა მათგანმა კეთილი არჩევანი გააკეთა და ჭეშმარიტების ნათელს მიეახლა (მოინათლა), მეორე კი ცდომილების საკრველში დარჩა, რადგან არ ისურვა საღვთო შარავანდედისაკენ მიხედვა და მაინც ურწმუნო მეუღლეს მორწმუნე მეუღლესთან ცხოვრება სურს, მაშინ გათვალისწინებულ იქნეს საღვთო მოციქულის სიტყვა: “განწმიდნების ქმარი იგი ურწმუნოჲ ცოლისა მისგან მორწმუნისა და განწმინდების ცოლი იგი ურწმუნოჲ ქმრისა მისგან მორწმუნისა” (I კორ. 7.14) და ნუ განეშორებიან ერთმანეთს. (IV მსოფლ. 14; ლაოდ. 10,31; კართ. 21)”.

კანონისტის ეპისკოპოს ნიკოდიმოსის (მილაში) განმარტება კანონის პირველი ნაწილის შესახებ:

“ეს კანონი უკრძალავს ქრისტიანებს ერეტიკოსებთან ქორწინებას, თუ ასეთი ქორწინება უკვე იყო შემდგარი, ანუ თუ ქრისტიანი მამაკაცი დაქორწინდა ერეტიკოს დედაკაცზე, ან პირიქით, ასეთი ქორწინება უკანონოდ ითვლებოდა და ირღვეოდა, რადგან ეს იგივე იქნებოდა რაც „ცხვართან მგლის შეუღლება და ქრისტეს ნაწილთან ცოდვილის წილხვედრობა. ეს ნათლად და ადვილად გასაგებადაა ნათქვამი. ამ განწესების ურჩნი ეკლესიასთან ერთობიდან განყენებას ექვემდებარებიან”.

კანონის მეორე ნაწილის განმარტება:

“თუმცა დასძენს კანონი, თუ ორნი მართლმადიდებლური ეკლესიის წიაღში შესვლამდე, ქორწინების კავშირით შეუღლდნენ სამოქალაქო კანონის დაცვით და ერთი მათგანი მართლმადიდებელ რწმენაში მოექცა, მეორე კი იგივე არამართლმადიდებლური აღმსარებლობის რწმენაში დარჩება და მაინც მოისურვებს შემდგომში ერთმანეთთან ქორწინებაში ყოფნას, ასეთ შემთხვევაში კანონი მათ ერთად ცხოვრების ნებას რთავს, და მაშასადამე, ქორწინებას ძალაში ტოვებს;

აქ კანონი ეყრდნობა კორინთელთა მიმართ პავლე მოციქულის 1 ეპისტოლეს. უშვებს რა ამას, კანონი ამით გარკვეულ გარემოებებში უშვებს ე.წ. შერეული ქორწინებების შესაძლებობასაც.

მართლმადიდებელ ეკლესიაში შერეული ქორწინებების ასეთი შესაძლებლობა, სხვა სიტყვებით: მართლმადიდებელ ეკლესიის მიერ შერეული ქორწინების დაშვება, ეფუძნება წმინდა პავლე მოციქულის სწავლებას.

ქრისტიანული ეკლესიის დასაბამში, როცა წარმართები და იუდევლები ქრისტიანულ რწმენას იღებდნენ, იყო შემთხვვები, როცა ერთი მეუღლეთაგანი იღებდა ქრისტიანულ რწმენას (ინათლებოდა), მეორე – არა, და რჩებოდა ძველ რწმენაში (მოუნათლავი).

კითხვაზე: უნდა მოხდეს ასეთ შემთხვევაში ქორწინების დარღვევა თუ მისი ძალაში დატოვება, პავლე მოციქული კორინთელებს ასეთ პასუხს აძლევს:

„ხოლო სხვათა მათ ვეტყვი მე, არა უფალი: უკეთუ ძმასა ვინმეს ესვას ცოლი ურწმუნოი და მას ჯერ-უჩნდეს ყოფაი მის თანა, ნუ დაუტეობნ ცოლსა მას. და დედაკაცსა თუ ესვას ცოლი ურწმუნოი და მას ჯერ-უჩნდეს ყოფაი მის თანა, ნუ დაუტევებენ ქმარსა მას.

რამეთუ განიწმინდების ქმარი იგი ურწმუნოის ცოლისა მისგან მორწმუნისა და განიწმინდების ცოლი იგი ურწმუნოი ქმარისა მისგან მორწმუნისა, უკეთუ არა, შვილნიმცა თქვენნი არა-წმინდა იყვნეს, ხოლო აწ წმინდა არიან.

ხოლო უკეთუ ურწმუნოი განეყენებოდის, განეყვნენ; არა დამონებულ არს ძმაი იგი გინა დაი იგი ესე ვითართა მათ, რამეთუ მშვიდობასა გვწოდნა ჩვენ ღმერთმან, რამეთუ რაი იცი, დედაკაცო, აცხოვნო თუ ქმარი შენი? ანუ შენ რაი იცი მამაკაცო, აცხოვნო თუ ცოლი შენი“ (1 კორ. 7, 12-16).

როგორც სჩანს, მოციქული უშვებს, რომ მართლმადიდებელ ეკლესიაში შეიძლება შეწყნარება შერეული ქორწინებისა. თუმცა სწორი შემეცნებისთვის, მხედველობაში უნდა ვიქონიოთ, რომ მოციქული ტოვებს სხავდასხვა რწმენის მეუღლეებს ქორწინებაში და ამით აღიარებს, რა თქმა უნდა მათი ქორწინების კანონიერ ძალას, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როცა ეს სურს და ამაზე თანახმაა ის მეუღლე, რომელიც არ არის მართლმადიდებლური სარწმუნოების აღმსარებელი.

არსებული ქორწინების კანონიერება იმიტომაა აღიარებული, რომ ის მანამ იყო შემდგარი სამოქალაქო ქორწინებით, სანამ რომელიმე მეუღლეთაგანი მართლმადიდებლურ რწმენას მიიღებდა (მოინათლებოდა), ხოლო მართლმადიდებელ ეკლესიას არ შეუძლია, თავისი სულიდან გამომდინარე, დაარღვიოს ქორწინების კავშირი, იძალადოს ადამიანის გრძნობებზე და მათ თავისუფლებაზე ზნეობის ჩარჩოში, რამეთუ თვით მოციქული ამბობს …”მშვიდობასა გვწოდნა ღმერთმან” (1 კორ. 7, 16).

ამასთან მოციქული თავის პასუხში მოითხოვს, რომ სხვადასხვა რწმენის მეუღლეების საქორწინო ცხოვრებაში გაბატონებული ყოფილიყო მართლმადიდებლური რწმენა, ე.ი მართლმადიდებელმა მეუღლემ არა მარტო სრული თავისუფლებით უნდა ისარგებლოს თავის რწმენის აღმსარებლობაში და კეთილი საქმეების აღსრულებაში ქრისტეს სწავლებისამებრ, არამედ ზნეობრივი გავლენაც იქონიოს მთელ თავის ოჯახურ ცხოვრებაზე, რამეთუ ამით, მოციქულთა სიტყვებით „განიწმინდების“ ეს შერეული ქორწინება, და ქმარი რომელიც არ არის ჭეშმარიტი რწმენის აღმსარებელი (მოუნათლავია), ცოლით განიწმინდება, რომელიც ჭეშმარიტი რწმენის აღმსარებელია; ცოლი კი რომელიც არ არის ჭეშმარიტი რწმენის აღმსარებელი (მოუნათლულია), განიწმინდება ქმრით, რომელიც ჭეშმარიტი რწმენის აღმსარებელია;

„უკეთუ არა, – დასძენს მოციქული, – შვილნიცა თქვენნი არა-წმინდა იყვნეს“ (იხ. 1 კორ. 7, 14) როგორც ნაყოფი მხოლოდ ხორციელად გაუწმინდავი კავშირისა; ხოლო ახლა, ქრისტეს რწმენის გავლენით, რაც ყველაფერს წმენდს, ისინი – „წმინდა არიან“.

აქედან გამომდინარეობს აუცილებელი პირობა შერეული ქორწინების ნებართვისა, რომ ამ ქორწინებიდან გაჩენილი შვილები ნებისმიერ შემთხვევაში მართლმადიდებლური რწმენით უნდა იზრდებოდნენ.

დასასრულ მოციქული ამთავრებს, მეუღლეთაგან ერთ-ერთს, ვინც მართლმადიდებლური რწმენის აღმსარებელი არ არის, დაუბრკოლებლად შეუძლია გაეყაროს, თუ არ სურს ქორწინებაში დარჩენა მეუღლესთან, რომელიც თავის მხრივ მართლმადიდებლობაში მოექცა. ასე რომ, ასეთ შემთხვევაში ამ უკანასკნელს ახალი ქორწინების ნება ეძლევა მართლმადიდებელ პირთან.

აქედან ჩანს, რომ თუ პავლე მოციქული უშვებს შერეული ქორწინების შესაძლებლობას, მას მხედველობაში აქვს მხოლოდ ისეთი ქორწინებები, რომელიც შემდგარია ქრისტეს ეკლესიის გარეთ სამოქალაქო ქორწინებით იმ პირთა შორის, რომლებიც არ აღიარებენ ქრისტეს რწმენას, და შერეულ ქორწინებაში რჩებიან მხოლოდ იმიტომ, რომ ერთმა მეუღლემ ქრისტე იწამა (მოინათლა).”

კანონის დასკვნითი განმარტება:

“რომელიმე სხვა შერეულ ქორწინებაზე, სახელდობრ, ისეთზე, რომ ერთ რომელიმე მართლმადიდებელ პირს შეეძლოს ქორწინებრივი კავშირის დამყარება პირთან, რომელიც არ აღიარებს მართლმადიდებლური ეკლესიის რწმენას, პავლე მოციქული არ ამბობს.

ხოლო ის რომ პავლე მოციქული ასეთ ქორწინებებს თავისთავად აკრძალულად თვლის, მოწმობს თვით ეკლესია, რომელიც უძველესი დროიდან გმობდა ასეთ ქორწინებებს და მათ უკანონოდ მიიჩნევდა. თუ შემთხვევით ასეთი ქორწინებები დგებოდა.

საეკლესიო კანონმდებლობა კი დაწყებული IV საუკუნიდან, მკაცრად უკრძალავდა მართლმადიდებლებს ქორწინებით კავშირებს არა მხოლოდ წარმართებთან და იუდეველებთან, არამედ მწვლებლებთანც*

პირველი კანონიკური განწესება, მწვალებლებთან ქორწინების აკრძალვის თაობაზე, ლაოდეკიის 343 წლის კრებამ გამოსცა (31-კანონი; შედრ. ლაოდეკიის 10 და კარტაგნის 21).

ტრულის 72 კანონი ამასთან დაკავშირებით ძველ პრაქტიკას და მწვალებლებთან ქორწინების აკრძალვის თაობაზე მასთან დაკავშირებულ კანონიკურ განწესებას ამტკიცებს – მართლმადიდებლებისთვის სასჯელის მუქარით.

გამონაკლისს უშვებს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, რომელთა შესახებაც პავლე მოციქული დასახელებულ ადგილზე საუბრობს. (ურწმუნო მეუღლეთაგან ერთი მოინათლა და აღიარა ქრისტე და მეორემ ჯერ არა).

ტრულის ამ (72) და სხვა პარარელური კანონების საფუძველზე, მართლმადიდებელი ეკლესიის კანონიკური სწავლება შერეული ქორწინების თაობაზე, შემდეგში მდგომარეობს.

1) მართლმადიდებელ ქრიტიანებს მკაცრად ეკრძალებათ შერეული ქორწინებებში ყოფნა უცხო რწმენის პირებთან, კერძოდ, წარმართებთან, იუდეველებთან, მწვალებლებთან;

2) შერეული ქორწინება დასასშვებია მხოლოდ იმ ფორმით, როცა არამართლმადიდებლურ უკვე შემდგარ ქორწინებაში, ანუ არაქრისტიანულ ან მწვალებლურ რელიგიურ თემში, ერთერთი მეუღლე მიიღებს მართლმადიდებლურ რწმენას (მოინათლება) და ამასთან, როცა უცხო რწმენის მეუღლე გამოავლენს სურვილს დარჩეს ქორწინებაში მეუღლესთან, რომელიც მართლმადიდებელი გახდა,

3) ასეთ შერეულ ქორწინებაში გაჩენილი შვილები ნებისმიერ შემთხვევაში უნდა მოინთლონ და აღიზარდონ ქრისტიანული, მართლმადიდებლური სარწმუნოების სესაბამისად.

4) თუ უცხო რწმენის მეუღლე არ მოისურვებს ქორწინებაში დარჩეს ქრისტიანობაში მოქცეულ პირთან, მაშინ ქორწინება ირღვევა და მართლმადიდებელ მეუღლეს უფლება ეძლევა ახალი ქორწინებისა მართლმადიდებელ პირთან.

5) დაშვებულია მართლმადიდებელი პირისათვის დაქორწინება არამართლმადიდიდებელ პირთან, თუ ეს უკანასკნელი აღუთქვამს მართლმადიდებლური რწმენის მიღებას და ამ დანაპირებს მაშინვე შეასრულებს.

ეს არის მართლმადიდებელი ეკლესიის კანონიკური ძალის შემცველი სწავლება ამ საკითხზე და ასეთივე ძალის უნდა დარჩეს იგი მთელი მისი ისტორიის მანძილზე”.

დავაკვირდეთ კანონის პირველი ნაწილი მწვალებლებთან ქორწინებაზე გვასწავლის, და უკვე არსებული ქორწინების დარღვევსაც მოითხოვს. მეორე ნაწილი კი სამოქალაქო ქორწინებიდან ურწმუნო მოუნათლავ წყვილთა ანუ ერთერთი მეუღლის მოქცევიდან მართლმადიდებლობაში …ქორწინებულთა შესახებ.

კანონის პირველი ნაწილი რომ კარგად გასაგები იყოს უნდა განვმარტოთ თუ რა არის მწვალებლობა, ამასთან დაკავშირებით მოვუხმოთ წმინდა თეოფანე დაყუდებულის განმარტებას მწვალებლობის შესახებ:

“მწვალებლობა არის რაიმეს განსჯა საკუთარი გონებით, იმასთან შეუთანხმებლად, რაც უფალმა გადმოსცა ეკლესიას ამ საკითხის შესახებ. არიოზმა დაიწყო უფლის შესახებ თავისებურად განსჯა და წვალებაში ჩავარდა, რადგან არ აღიარებდა უფლის ერთარსებობას მამა ღმერთთან და სულიწმიდასთან.

ლუთერმა თავისებურად დაიწყო ქრისტიანული სწავლების სისტემის შედგენა და რამდენი სიცრუე გამოიგონა? ასევეა პაპი, ასევეა ყველა ახალი გზააბნეული სწავლებები. როდესაც იბადება კითხვა, მის გადაწყვეტას ქრისტიანი თავის თავში და საკუთარ გონებაში კი არ უნდა ეძიებდეს, არამედ ყველასათვის საერთო აღმსარებლობაში.

იმას როდი ვამბობ, თითქოს თვითონ არც განსჯა შეეძლოს და არც თავისი აზრი გააჩნდეს, იგი მას შეიძლება სხვაზე ადრე დაებადოს; მაგრამ საქმე ისაა, რომ ქრისტიანი ამ მოსაზრებებს არავითარ მნიშვნელობას არ მიანიჭებს, ვიდრე საერთო მოძღვრებით არ შეამოწმებს.

თუკი მისი აზრები ამ მოძღვრებას ეთანხმებიან, დაიტოვებს მათ, და თუ არ ეთანხმებიან – განაგდებს. ამაშია მისი სიმშვიდე; იგი დგას ამ საერთო მოძღვრებაზე, როგორც მტკიცე კლდეზე, რადგან მისი მეშვეობით ადის ღმერთთან, ჭეშმარიტების წყაროსთან.

“და სიმონსაცა თვით ჰრწმენავე და ნათელ-იღო, და იყო დადგრომილ ფილიპეს თანა” (საქმე 8.13). ირწმუნა და ნათელ-იღო კიდეც, მაგრამ მისგან არაფერი გამოვიდა.

უნდა ვიფიქროთ, რომ მისი რწმენის წყობაში იყო რაღაც ურიგო. გულწრფელი სარწმუნოება საკუთარი გონების უარყოფაა. უნდა გაშიშვლდეს გონება და სუფთა დაფასავით დახვდეს რწმენას, რომ მან გამოსახოს თავი ამ დაფაზე ისეთი, როგორიც არის, ყოველგვარი უცხო გამოთქმებისა და სწავლებების გარეშე.

როდესაც გონებაში რჩება საკუთარი წარმოდგენები სარწმუნოებაზე, მაშინ მასში წარმოდგენათა შენარევი აღმოჩნდება; ცნობიერება დაიბნევა, რადგან რწმენის მოქმედებაში საკუთარი გონების ცრუ სიბრძნესაც შეხვდება.

ასეთი იყო სიმონი – სახე და ხატი ყველა მწვალებლისა. ასეთნი არიან ყველანი, ვინც უწინ და დღესაც ბედავს საკუთარი აზრებით სარწმუნოების სამფლობელოში შესვლას.

ისინი იბნევიან სარწმუნოებაში და მათგან არაფერი გამოდის გარდა ზიანისა თავისთვის, თუ ჩუმად არიან, და სხვებისთვის, თუ მათში არ ჩერდება ეს არეულობა, არამედ გარეთ გამოხეთქავს დამოძღვრის წყურვილით. მათგან ყოველთვის გამოდიან ადამიანები, რომლებიც იტანჯებიან საშინელი თავდაჯერებულობით საკუთარ შეუცდომლობაში და აქვთ ჭირვეული სურვილი, რომ ყველა თავისნაირი გახადონ. (წმ. თეოფანე დაყუდებული)
—————–
*ვინ ითვლება მწვალებლებად ანუ ერეტიკოსებად: ძველი ერეტიკოსების შესახებ იხ. ბლასტრის სინტაგმა, A, 2 (Аф Синтю VI, 57- 75).

ამჟამად არსებობს მრავალი ქრისტიანული რწმენის აღმსარებლობა, რომლებიც მართლმადიდებელ ეკლესიას გამოეყვნენ. ისინი გაჩნდნენ დასავლეთში ძირითადად VI საუკუნიდან და ყოველ მათგანს სარწმუნოების შესახებ თავისი განსაკუთრებული სწავლება აქვს. ყველა ეს სარწმუნოება გამოიყო მწვალებლური რომაულ-კათოლიკური ეკლესიიდან შუალედურად ან უშუალოდ.

მათგან უმთავრესია: ლუთერანული (მცირე სექტების დიდი რიცხვით) და რეფორმატორული (ასევე მრავალი სექტებით).

ეს ორი ცრუ სარწმუნოება, სექტებითურთ, მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ მიჩნეული და გამოცხადებულია მწვალებლობად. ამის შესახებ იხ. იერუსალიმის კრება 1672 წ., ასევე აღმოსავლელ პატრიარქთა 1723 წლის ეპისტოლეს მე-2 წევრი. და ბოლოს, ერესთა-ერესად წოდებული “ეკუმენიზმი” და ურყევი ჯიუტი ეკუმენისტი მწვალებლები.

ცხადია, მართლმადიდებელთა ქორწინებაში ყოფნა ამ სექტებთან და სხვა მწვალებლებთან სრულფასოვნად ეხება ტრულის წინამდებარე (72) კანონის პირველ ნაწილს.

“კანონის ძირითადი ტექსტი მოხმობილია კანონისტის ეპისკოპოს ნიკოდიმის (მილაში) განმარტებისაგან”

(წერილი მოამზადა ვებ-საით “დიდგორის” რედაქციამ – http://www.didgori.wordpress.com)